Roya

مجموعه ي كوتاه Staff آهنگساز: رويا ترابي ميكس و مستر: پيمان يارا طراح جلد: سِواد براي دريافت و… instagram.com/p/BCVnhVekI4s/

اینستاگرم خیلی تغییر مسیر عجیبی داد؛ از پلتفرمی که فقط در اختیار عکس‌های خیلی معمولی و روزمره‌ی آدم‌ها بود، تبدیل شده به جایی که در مورد هر چیزی هست به جز آدم‌ها.

متاسفانه حرفای منو سال‌ها بعد می‌فهمن، ولی همین که بالاخره فهمیدن و توی سری جدید، چراغ لوگو رو برگردوندن هم خوبه. ولی نمی‌فهمم چرا نمی‌خوان به پاس فیدبک‌های سازنده‌ی من یه مک‌بوک بهم اهدا کنن!

دارم سعی می‌کنم نشونه‌هایی که باعث میشن بفهمم یه تصویر با AI ساخته شده رو پیدا کنم؛ مثلا AI طاقت نداره برنج رو شلخته تو بشقاب ببینه، مثل Jenga دونه‌های برنج رو روی هم می‌چینه و باعث میشه قیافه‌ی برنج یجوری creepy بشه. - خب گفتی “نشونه‌ها”، دیگه چی؟ - همین دیگه، باقی وقت‌ها فقط می‌تونم بگم “این که تابلوئه AIئه، ولی نمی‌تونم بفهمم چیش تابلوئه”

امروز به مناسبت نزدیک شدن به #GTA آسمون خیلی GTAی شده بود.

این اشتباه مصطلح “نیستش” و “هستش” خیلی برای من رو مخ و اذیت‌کننده‌ست. از اونجایی که الگوریتم و ذهن من با همدیگه دوستای صمیمی، کارای قدیمی هستن؛ دیروز اتفاقی به این ویدیو برخوردم و گفتم شاید برای شما هم جالب باشه: youtu.be/5LTA0rZNLLA?si=THB0…

آخوندا هنوز در دنیا وجود دارن و صاحب ایرانن، بعد ما سر چه چیزایی بحث می‌کنیم؟ 👩🏾‍🦯🕳️

هرچی می‌گذره بیشتر مطمئن میشم که هیچی بیشتر از بی‌عدالتی آزارم نمیده و متاسفانه جهان پر از بی‌عدالتیه.

Behemoth! فیلم خوب و قطعه‌ی زیبایی بود.

حضور ۹ ساعته‌ی هرروزه در اداره، ‌وقت-‌تلف-‌کن‌ترین و ذوق‌کش‌ترین کار دنیاست (مگر اینکه اداره‌ی خیلی جالب و دوست‌داشتنی‌ و زندگی شخصی خیلی حوصله‌سربری داشته باشید) انسان چرا انقدر نسبت به قوانین دگمه؟ واقعا غیرحضوری شدن مشاغل مختلف نه تنها به نفع کارفرماست و کارمنده، بلکه کل جامعه ازش بهره می‌بره.

چرا ضروری بود که من حتما قبل از انتشار GTA، پلی استیشن بخرم:

برای اولین با‌ر، پس از سال‌ها کنسول‌های عاریه‌ای و درخشش در اکثر گیم‌های جهان هستی، امروز رویا ترابی صاحب پلی‌استیشن شد. وای.

چرا پیروان ادیان مختلف رو سرشون کلاه میذارن؟ مثلا یهودیا یاماکا دارن، سیک‌ها دستار می‌بندن، آخوندها عمامه. به نظرم این کلاه‌ها یه نماد عینیه از درپوش رو مغز. دارن علنا میگن ما در رو روی مغزمون بستیم و فکر نمی‌کنیم.

هرموقع خیلی استرس دارم، یه موزیک ایرانی خیلی شاد که صد ساله نشنیدمش بدو بدو میاد و خودشو میندازه تو مغزم و تمام سعی‌اش رو برای بیرون نرفتن و اضافه کردن به آشوب مغزم انجام میده.

تنها چیز به درد بخوری که تا الان تو iOS 27 دیدم، امکان بالا بردن سرعت وویس‌ها توی آی‌مسیجه.

اینکه آدم‌ها نمی‌تونن درک کنن هرکسی به اندازه‌ی ظرفیت خودش مشکل و ناراحتی داره، واقعا ناامیدکننده‌ست. چرا همش دنبال کوچک شمردن مشکلات بقیه‌ هستیم؟ اگه درک مشکل یکی از توانتون خارجه، دلیل بر این نیست که اون مشکل واقعی نیست و اون آدم حق نداره راجع بهش گله کنه.

ولی به نظرم همونطور که هیچوقت آیفن و استریمینگ سرویس‌ها (اسپاتیفای و غیره) جای آیپاد رو نگرفتن (حداقل در دل من) گوشی تاشو هم جای تبلت (که البته در دل من جایی نداره) یا لپ‌تاپ رو نمی‌گیره.