Ewa RŚ

Oto my Największym osiągnięciem polskiej polityki ostatnich dwudziestu lat nie jest żaden program społeczny. Żadna reforma. Żadna autostrada. Żaden wzrost PKB. Największym sukcesem było przekonanie milionów ludzi, że ich największym problemem nie jest państwo, tylko drugi Polak. To genialny interes. Kiedy obywatel patrzy z nienawiścią na sąsiada, przestaje patrzeć na ręce tym, którzy naprawdę rządzą. I właśnie dlatego ta wojna nigdy się nie kończy. Bo nie może. Ludzie lubią mówić, że Polska jest podzielona. To nieprawda. Polska nie jest podzielona. Polska została podzielona. To ogromna różnica. Podział nie pojawia się sam z siebie. Ktoś musi go stworzyć. Ktoś musi go pielęgnować. Ktoś musi codziennie dokładać drewna do ogniska. Bo ogień, którego nikt nie podsyca, prędzej czy później gaśnie. Ten nie gaśnie od lat. Rozejrzyj się. Nie musisz nawet włączać telewizji. Wystarczy rodzinny obiad. Jedno pytanie. Jedno nazwisko. Jedna partia. I nagle ludzie, którzy jeszcze chwilę wcześniej rozmawiali o dzieciach, pracy i wakacjach, zaczynają patrzeć na siebie jak na wrogów. Nie dlatego, że się zmienili. Dlatego, że ktoś nauczył ich patrzeć na siebie przez pryzmat plemion. Już nie ma Marka. Nie ma Anny. Nie ma wujka Andrzeja. Jest pisowiec, platformers, lewak, konfiarz, symetrysta. Etykieta. A etykietę zawsze łatwiej znienawidzić niż człowieka. Bo człowiek ma historię. Ma dzieci. Ma kredyt. Ma chorego ojca. Ma swoje porażki. Ma swoje lęki. Etykieta nie ma nic. Można ją bezkarnie opluć. Politycy doskonale zrozumieli jedną rzecz. Rozwiązywanie problemów jest piekielnie trudne. Trzeba mieć wiedzę. Trzeba mieć ludzi. Trzeba podejmować ryzyko. I jeszcze zostać z tego rozliczonym. Tworzenie wroga jest banalnie proste. Wystarczy wskazać palcem. To oni. Oni są winni. Oni zniszczyli Polskę. Oni niszczą demokrację. Oni sprzedadzą kraj. Oni zabiorą wam przyszłość. Nie ma znaczenia, czy mówi to prawica. Nie ma znaczenia, czy mówi to lewica. Nie ma znaczenia, czy mówi to centrum. Mechanizm jest identyczny. Zmieniają się aktorzy. Scenariusz pozostaje ten sam. Największym kłamstwem współczesnej polityki nie jest żadna konkretna obietnica wyborcza. Największym kłamstwem jest przekonanie, że po wyborach wojna się skończy. Nie skończy się. Bo wojna jest produktem. A produkt, który sprzedaje się najlepiej, wycofuje tylko idiota. Spójrz na kampanie. Czy naprawdę rozmawiamy o tym, jak będzie wyglądała Polska za dwadzieścia lat? O edukacji? O demografii? O produktywności? O zadłużeniu? O ochronie zdrowia? Nie. Rozmawiamy o tym, kto jest większym zagrożeniem. Bo strach sprzedaje się lepiej niż liczby. Gniew sprzedaje się lepiej niż analizy. Nienawiść sprzedaje się najlepiej ze wszystkiego. Media bardzo szybko zrozumiały zasady tej gry. Lubimy powtarzać, że media są czwartą władzą. Że patrzą politykom na ręce. Że pilnują demokracji. To piękna teoria. Praktyka wygląda inaczej. Media nie stoją z boku tej wojny. Są jej handlarzami. Każde oburzenie to pieniądze. Każdy skandal to pieniądze. Każda awantura to pieniądze. Pokój nie klika. Rzetelność klika przeciętnie. Konflikt klika znakomicie. Dlatego codziennie dostajesz kolejną dawkę emocji. Nie informacji. Emocji. Bo emocjonalny odbiorca nie zamyka strony. Wraca. Komentuje. Udostępnia. Kłóci się. A każda sekunda jego uwagi ma swoją cenę. Potem pojawiły się media społecznościowe. I wtedy skończyły się hamulce. Algorytm nie interesuje się prawdą. Nie interesuje go demokracja. Nie interesuje go Polska. Nie interesuje go człowiek. Interesuje go wyłącznie to, czy zostaniesz jeszcze pięć sekund. Jeżeli zatrzyma Cię kot...Pokaże kota. Jeżeli zatrzyma Cię polityczna awantura...Pokaże kolejną. Jeżeli zatrzyma Cię nienawiść...Dostaniesz jej tyle, ile tylko zdołasz unieść. Bo algorytm nie ma sumienia. Ma statystyki. I statystyki mówią jasno. Nic nie uzależnia uwagi skuteczniej niż poczucie, że jesteś moralnie lepszy od innych. Dlatego każdego dnia internet szepcze Ci do ucha: Masz rację. To oni są problemem. Ty jesteś rozsądny. Oni są głupi. I słyszysz to codziennie. Przez miesiące. Przez lata. Aż w końcu przestajesz zadawać pytania. Nie dlatego, że jesteś głupi. Dlatego, że jesteś człowiekiem. I właśnie na tym polega największa tragedia tej wojny. Nie zmanipulowano idiotów. Zmanipulowano zwykłych ludzi. Nie ma dziś większego zwycięstwa tej wojny niż to, że przestaliśmy widzieć w sobie ludzi. Kiedyś najpierw był człowiek. Potem poglądy. Dzisiaj jest odwrotnie. Najpierw pytamy, na kogo głosował. Dopiero później zastanawiamy się, kim jest. A czasem już nawet nie. Wystarczy jedno słowo. PiS. PO. Konfederacja. Lewica. I wszystko wiadomo. Nie trzeba słuchać. Nie trzeba rozumieć. Nie trzeba myśleć. Wystarczy przykleić etykietę. Reszta zrobi się sama. Najbardziej przerażające jest to, że ta wojna nie kończy się na telewizji. Ona wraca z nami do domu. Siada z nami przy świątecznym stole. Jedzie z nami samochodem. Leży z nami w łóżku. Przechodzi do rozmów z dziećmi. Do rozmów z rodzicami. Do rozmów z przyjaciółmi. Powoli zatruwa wszystko. Coraz łatwiej pokłócić się z bratem. Coraz łatwiej zerwać kontakt z ojcem. Coraz łatwiej wyrzucić wieloletniego znajomego z życia. Nie dlatego, że nas okradł. Nie dlatego, że nas skrzywdził. Nie dlatego, że zrobił coś złego. Dlatego, że postawił krzyżyk w innym miejscu niż my. Jeszcze dwadzieścia lat temu brzmiałoby to absurdalnie. Dzisiaj jest codziennością. Najsmutniejsze jest jednak coś innego. My naprawdę uwierzyliśmy, że walczymy ze złem. Każda strona uważa się za tę dobrą. Każda wierzy, że broni Polski. Każda jest przekonana, że gdyby nie ona, kraj już dawno by upadł. I właśnie dlatego tak trudno zatrzymać tę spiralę. Bo człowiek, który wierzy, że ratuje świat, usprawiedliwi niemal wszystko. Pogardę. Kłamstwo. Manipulację. Agresję. Odebranie drugiemu człowieczeństwa. Przecież robi to „w słusznej sprawie”. Historia zna ten mechanizm aż za dobrze. Najgorsze rzeczy bardzo rzadko robili ludzie przekonani, że czynią zło. Znacznie częściej robili je ci, którzy byli święcie przekonani, że walczą o dobro. A politycy? Oni przyjdą i odejdą. Jedna kadencja. Druga kadencja. Jedno nazwisko zastąpi drugie. Jedna partia zastąpi kolejną. Zmienią się twarze. Zmienią się hasła. Zmienią się kolory billboardów. Ale jeśli nic się nie zmieni między nami...To za cztery lata znów usłyszymy dokładnie tę samą historię. Znów ktoś powie, że Polska jest na skraju katastrofy. Znów ktoś wskaże wroga. Znów ktoś obieca ocalenie. A my... Znów ustawimy się po dwóch stronach barykady. Największym zwycięzcą tej wojny nie jest żadna partia. Nigdy nie była. Największym zwycięzcą jest sam mechanizm. Mechanizm, który potrafi zamienić ludzką złość w głosy. Mechanizm, który potrafi zamienić strach w oglądalność. Mechanizm, który potrafi zamienić pogardę w zasięgi. Mechanizm, który sprawił, że więcej emocji budzi dziś wpis anonimowego internauty niż informacja o zamkniętym oddziale szpitalnym. To on wygrywa. Za każdym razem. Kto przegrał? Nie wyborcy PiS. Nie wyborcy Platformy. Nie wyborcy Konfederacji. Nie wyborcy Lewicy. Przegrał każdy, kto przestał widzieć człowieka po drugiej stronie. Każdy, kto nauczył się nienawidzić, zanim nauczył się słuchać. Każdy, kto zaczął traktować politykę jak religię, a przeciwnika jak heretyka. Bo kiedy polityka staje się tożsamością, przestaje być narzędziem naprawy państwa. Staje się powodem do wojny. I może najbardziej gorzkie jest to, że nie potrzeba było cenzury. Nie potrzeba było pałek. Nie potrzeba było zamykać gazet. Nie potrzeba było zakazywać rozmów. Zrobiliśmy to sami. Sami przestaliśmy słuchać. Sami zaczęliśmy gardzić. Sami pozwoliliśmy, żeby algorytm decydował, co myślimy o świecie. Sami zgodziliśmy się, żeby obcy człowiek z telewizji lub internetu powiedział nam, kogo mamy lubić, a kogo nienawidzić. I nawet tego nie zauważyliśmy. Może więc najważniejsze pytanie przed kolejnymi wyborami nie brzmi: „Na kogo zagłosujesz?” Może brzmi zupełnie inaczej. „Czy po tych wyborach nadal będziesz potrafił usiąść przy jednym stole z kimś, kto zagłosował inaczej?” Bo jeśli odpowiedź brzmi „nie”...to znaczy, że ktoś już wygrał. I nie jesteśmy to my. autor: @had_a_soul dla @AkademiaPrawdy

od lat mówiłam - gdy chodziło jeszcze o aborcję - te organizacje nie są konserwatywne. z konserwatywnym Sikorskim można mieć rozmowę, a to są ekstremiści, fundamentalistyczni radykałowie i to konserwatyści powinni z nimi walczyć najbardziej - bo im robią złą prasę i pogrążą ich na długi czas. używajmy odpowiednich słów.

Wszyscy zadajemy sobie pytanie - dlaczego? Rzadko zgadzam się z p. prof. Andrzejem Zybertowiczem ale jako socjolog postawił on bardzo trafną diagnozę: w znacznym stopniu, przypuszczalnie w największym stopniu (są badania socjologiczne wskazujące na korelacje) odpowiadają za to media społecznościowe i ich radykalizujące algorytmy. Niestety okno Overtona, czyli zakres tego co dopuszczalne i akceptowalne społecznie, w znaczący sposób się przesuwa. W tzw. moich czasach knajackie wyzywanie się obelżywymi słowami był typowy dla środowisk żulerskich z samych dołów społecznych, od których większość ludzi się izolowała, traktując ich jak trędowatych. Unikano ich jak ognia i kiedy ja widziałem u nas "na dzielni" grupkę takich z flaszkami wina i gębami nieskażonymi żadną myślą, udając przypadkowość - przechodziłem na drugą stronę ulicy. To była grupa absolutnie dla społeczeństwa stracona, część z nich siedziała w więzieniach, reszta snuła się po ulicach nie wnosząc kompletnie nic dobrego. Dziś w internecie nie da się przejść na drugą stronę ulicy. Nieustannie zderzamy się ze skrajnym chamstwem, obelżywymi komentarzami, zmyślaniem niestworzonych rzeczy, opluwaniem, szczuciem, nawoływaniem do przemocy, generowaniem nienawiści, podłym graniem na emocjach. Ponieważ algorytmy działają tak, że treści o największej liczbie reakcji są podbijane do góry, to akurat na szczycie ląduje radykalizm. Jest to przerażające zjawisko i samo w sobie powoduje kształtowanie się postaw agresywnych, zakażanie ludzkich mózgów nienawiścią. Kościół i religia głoszące miłosierdzie, wybaczanie, empatie, poszanowanie dla każdego człowieka, wyjątkową wartość życia ludzkiego jako daru od Boga, człowieczeństwo przez duże "C", kompletnie się nie przebijają. Coraz mniej jest ludzi wierzących, a ja jako wiarę rozumiem kierowanie się zasadami płynącymi z Pisma Świętego. W Polsce, tymi zasadami kierują się najczęściej ci, którzy o Bogu mówią najmniej. Przytłaczająca większość łamie każde możliwe przykazanie. Bogiem staje się FB, X i kasa. To jest przenoszone na ugrupowania polityczne, które nie mają zwolenników ale wyznawców, którzy są w stanie zaakceptować wszystko. Ugrupowania polityczne z tego korzystają i wykorzystują radykalizację dla własnych celów niestety. Najbardziej niestety te radykalne, i nieważne już z prawej czy z lewej, chodzi o radykalizm, zacietrzewienie, nienawiść, itp. Osobiście staram się promować rozwagę i wyważenie, spokój, życzliwość i szacunek. Tak po ludzku. Nie w polityce - w życiu. Bądźmy mili, bądźmy odwrotni do postaw przepełnionych nienawiścią. Nie jestem specjalnie religijny, ale jeśli już nie potraficie inaczej, to słuchajcie głosu bożego. Jeśli nie zgadzacie się z jakimś poglądem, starajcie się przekonać, ale nie od razu skreślajcie człowieka. Owszem skreślam (blokuję) ludzi. Najczęściej to boty - puste konta, zero wpisów, działają wyłącznie przez komentarze, lajki, ew. podanie dalej. Choć teraz boty są coraz lepsze, wrzucają zdjęcia, posty wygenerowane przez AI, itp, ale to nadal maszyny. Kolejna grupa to ludzie wyskakujący z chamskim, obelżywym komentarzem. Skoro rodzice nie zdołali takiego/tą wychować, to i mnie się już nie uda - blok. Kolejna grupa to niereformowalni fanatycy. Ale może mimo wszystko pracą u podstaw uda się przekonać tych którzy zachowali jeszcze jakiś rozsądek, ale związali się z krzykliwą większością. Chciałbym zachęcić do rozwagi, do spokoju, do kulturalnej dyskusji, do okazywania sobie wzajemnie pomocy, empatii, itp. I wreszcie na koniec warto wspomnieć, że do zniszczenia "kolektywnego Zachodu" dąży Rosja, czego nie ukrywa. Wielokrotnie powtarza, że jest to śmiertelny wróg Rosji i musi on zostać zdominowany przez Rosję w ramach świata wielobiegunowego. Dlatego, że wspomniany Zachód pokazuje, że państwa mogą funkcjonować w demokracji, w sposób praworządny, w uczciwej konkurencji wolnorynkowej i że takie państwa bogacą się, poziom życia obywateli jest wysoki, cieszą się oni wolnościami obywatelskimi, prawem do uczciwych sądów, do wolności słowa (w Rosji krytyka władzy kończy się w kolonii karnej, u nas jest powszechna, i dobrze!). Oczywiście nie ma rzeczy idealnych, wiele elementów można skrytykować, ale w porównaniu do skorumpowanej, mafijnej, totalitarnej, przaśnej i byle jakiej Rosji, to jest niemal raj na ziemi. Po prostu Rosja ustawia poprzeczkę tak nisko. Pamiętamy to zresztą z PRL, bo wtedy Moskwa też stawiała poprzeczkę nisko. Dzisiaj niewiele się zmieniło i próba skumania się z Moskwą skończy się powtórką z rozrywki - powrót do PRL, choć może tym razem fikcyjny szyld "komuna" zostanie zastąpiony innym, co większego znaczenia nie ma. Notabene ta prawdziwa "komuna" byłaby znacznie gorsza, pokazał to Pol Pot w Kambodży w latach 70. Dlatego Rosji zależy na podsycaniu postaw radykalnych per se. Generowaniu nienawiści, wywoływanie zamieszek, burd, bijatyk, itd. by pokazywać, że Zachód ulega rozkładowi. Bo w Rosji takich rzeczy nie ma - niech ktoś spróbuje demonstrować, a wpadną chłopcy z pałami, skują ryja, wsadzą na dołek gdzie dodatkowe bęcki, a potem prowodyrów na osiem lat do kolonii karnej. Uspokoiło się? No, to do roboty! Ale że na Zachodzie można demonstrować, pikietować, głosić poglądy, no to jazda! Niech się Zachód zaprotestuje i zapikietuje na śmierć. I choć protesty są oddolne (bo można), to rosyjska propaganda je podsyca i radykalizuje. Ich boty, trolle, komentarze, posty - podbijają nienawiść, niechęć, agresję, ślepą wiarę w różne chore idee, atakuje się rzeczy dobre, by je dyskredytować, ośmieszać, niszczyć. W efekcie kombinacji tych wszystkich czynników, głównie mediów społecznościowych, ale też częściowo i innych sił, mamy to co mamy: nienawiść i agresję, która MUSI na pewnym etapie przejść od słów do czynów. Notabene w taki sposób zbudowano też hitlerowskie Niemcy - bez mediów społecznościowych, ale na bazie nienawiści i agresji. Można wytresować cały naród i go upodlić? Można! Apeluję więc: bądźmy spokojni, życzliwi, rzeczowi, obiektywni. Pokazujmy wyważoną, zrównoważoną postawą, że można. Nie opluwajmy i nie szczujmy. Maksimum co jest dopuszczalne to PIĘTNOWANIE Z RZECZOWYM UZASADNIENIEM. Piętnowanie zła. „I nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, lecz raczej je piętnujcie”. „Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrym”. „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. Chyba gdzieś o tym czytałem Jeśli uważacie, że warto, żebym poświęcał dla Was czas, to możecie mi zafundować kawę, która pomaga mi odkładać na bardzo ważną rzecz, dla jednej z najważniejszych osób w moim życiu. Ja w moim skromnym życiu w jego późnej fazie, wiele nie potrzebuję. buycoffee.to/dafiszer

Jak Glapa za nasze pieniądze finansuje szczujnię Sakiewicza, czyli „edukacja” według prezesa NBP! ​Koalicja 15 października rządzi już ponad trzy lata, a człowiek przeciera oczy ze zdumienia i pyta sam siebie: czy to możliwe, żeby telewizyjny ściek @TomaszSakiewicz był wciąż pompowany publicznymi pieniędzmi? ​Otóż tak, jest to możliwe. Bo mamy Narodowy Bank Polski pod wodzą niezatapialnego profesora Adama Glapińskiego, który wpadł na genialny w swej prostocie plan. Zastanawiacie się pewnie, jaki był oficjalny cel wielomilionowych kampanii reklamowych NBP? ​Budowanie zaufania do waluty? ​Edukacja ekonomiczna obywateli? ​Przeciwdziałanie dezinformacji? ​Na pewno nie!!!! ​W tych spotach nie było ani słowa o tym, jak radzić sobie z inflacją czy jak działa polityka monetarna. Chodziło o jedną, absolutnie kluczową rzecz: wyprodukowanie spotu o tym, jak wielki sternik polskiej gospodarki, prezes Glapa, zgromadził mnóstwo złota i jaki to on jest wybitny, przenikliwy i wspaniały. Taka czysta, nieskrępowana autopropaganda za setki tysięcy złotych z kieszeni Polaków, w której prezes banku centralnego każe sobie dziękować za to, że w ogóle oddychamy w tym samym kraju. ​Kto to łyka? Nikt. Ale kasa szła szerokim strumieniem! ​ Te spoty – żeby nikt nie poczuł się pominięty – puszczano w najważniejszych ogólnopolskich telewizjach, TVP, TVN, Polsat, wPolsce24 i oczywiście w TV Republika. I tu dochodzimy do najciekawszego punktu tego finansowego szaleństwa. ​ Zgodnie z danymi z raportów monitoringu mediów (m.in. Instytutu Monitorowania Mediów – IMM), rozkład sił w tej „obiektywnej edukacji ekonomicznej” wyglądał tak: ​TV Republika: zgarnęła absolutną lwią część tortu – aż 57% do 67% całego telewizyjnego budżetu reklamowego NBP! Tylko w samej Republice wartość tych emisji poszybowała na kwotę ponad 8,6 miliona złotych netto (dając grubo ponad tysiąc wyemitowanych spotów), a w kolejnych okresach (np. do maja 2026 r.) stacja Inkasowała kolejne miliony za ponad 550 dodatkowych emisji. ​Dla porównania, inne stacje (takie jak wPolsce24 czy komercyjne telewizje) dostawały ułamek tej kwoty. ​I tu dochodzimy do politycznego absurdu. Rząd sprząta państwo, prokuratury ścigają afery, a państwowy bank centralny pod wodzą nominata dawnej ekipy, pompuje miliony złotych z budżetu NBP na szczujnie Sakiewicza. ​Jak to możliwe, że TV Republika żyje jak pączek w maśle i bije rekordy przychodów? Odpowiedź jest banalna: pytajcie pana Glapę! Człowiek wymyślił, że skoro ustawa o NBP pozwala mu na wydawanie milionów na „promocję rezerw złota”, to najlepiej promować je tam, gdzie prezesa pokochają najmocniej – czyli w szczujni Sakiewicza. ​"Szacun" dla pana prezesa Glapińskiego. Z naszych, ciężko zarobionych pieniędzy finansować imperium medialne, które dzień w dzień ora rząd Tuska – Glapa to jest poziom mistrza marionetek, przy którym wszyscy inni polityczni kuglarze mogą co najwyżej czyścić buty. Doprawdy, wspaniała „edukacja ekonomiczna”. Brawo panie prezesie, na bogato! ​Redaktor AtuśMi® (kontakt/publikacje: @SmiechemGo) ​#NBP #Glapiński #TVRepublika #FinansePubliczne #FaktyZamiastMitów #Polska

LIST OTWARTY DO RZĄDU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Do: Prezesa Rady Ministrów @donaldtusk Członków Rady Ministrów @Kierwinski Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego @MartaCienkowska STANOWCZY PROTEST I ŻĄDANIE BEZKOMPROMISOWYCH DZIAŁAŃ WOBEC SYSTEMOWEGO DEZINFORMOWANIA I SZCZUCIA SPOŁECZEŃSTWA PRZEZ TV REPUBLIKA @RepublikaTV Szanowni Państwo, Zwracamy się do Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w poczuciu głębokiej odpowiedzialności za stan debaty publicznej, bezpieczeństwo społeczne oraz elementarną przyzwoitość w przestrzeni medialnej. To, co od miesięcy odbywa się na antenie stacji TV Republika, przestało być kwestią sporu politycznego czy dopuszczalnej krytyki dziennikarskiej. Staliśmy się świadkami systemowego, bezprecedensowego szczucia społeczeństwa, szerzenia jawnych kłamstw i bezczelnego „tańca na grobach” w imię bieżących korzyści politycznych i podbijania oglądalności. Wolność słowa w wydaniu tej stacji została sprowadzona do bezkarnej wolności od jakiejkolwiek odpowiedzialności za słowo. DLACZEGO RZĄD MUSI REAGOWAĆ TERAZ? Destabilizacja i nienawiść w przestrzeni publicznej: TV Republika w sposób ciągły kreuje sztuczne podziały, dehumanizuje całe grupy społeczne i posługuje się językiem nienawiści, który przenika do codziennego życia obywateli. Dalsze tolerowanie takiego stanu rzeczy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla spójności i bezpieczeństwa społecznego. Cyniczny „taniec na grobach”: Najbardziej bulwersującym elementem działalności tej stacji jest bezwzględne wykorzystywanie ludzkich tragedii, wypadków i śmierci do politycznej nagonki. Instrumentalizm oraz całkowity brak szacunku dla ofiar i ich bliskich stanowią jawne pogwałcenie norm etycznych i kulturowych. Jawna dezinformacja i walka z prawdą: Zamiast rzetelnych informacji odbiorcom serwowana jest cyniczna propaganda, niesprawdzone teorie i fabrykowane fake newsy. To celowy zamach na prawo obywateli do dostępu do prawdy. NASZE ŻĄDANIA WOBEC RZĄDU Prawo musi działać w sposób nieuchronny i bezkompromisowy. Żądamy od Rządu Rzeczypospolitej Polskiej: Uruchomienia wszelkich dostępnych ścieżek prawnych i konstytucyjnych w celu weryfikacji, czy TV Republika nie narusza przepisów ustawy o radiofonii i telewizji w zakresie propagowania działań sprzecznych z prawem i dobrem społecznym. Stanowczego apelu i wywarcia prawnego nacisku na organy nadzorcze (w tym @KRRiT__ ) w celu natychmiastowego odebrania stacji koncesji na nadawanie na wszystkich platformach. Całkowitego odcięcia środków publicznych – w tym spółek Skarbu Państwa – od jakiegokolwiek finansowania czy sponsorowania stacji szerzących mowę nienawiści i dezinformację. Brak zdecydowanej reakcji ze strony władzy wykonawczej jest przyzwoleniem na dalsze niszczenie tkanki społecznej. Wolność mediów kończy się tam, gdzie zaczyna się fabrykowanie kłamstw, szczucie ludzi i czerpanie zysków z tragedii. Oczekujemy od Państwa odwagi i jednoznacznych kroków. Z poważaniem, Obywatelki i Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej

Trump - morderca prawicy. Wyniki wyborów w USA to nie jest przegrana. To jest niewiarygodna, straszliwa i porażająca klęska niegdyś nobliwej i szanowanej partii Republikańskiej. Demokraci zdobyli nie tylko Kongres, ale zdobyli większość w Senacie przynajmniej na 4 lata, a najprawdopodobniej na 6. System amerykański wybierający jedną trzecią senatorów co dwa lata powoduje, że w 2028 Republikanie nie mają żadnych szans. Bronią wówczas 19 mandatów, a Demokraci 15. Nawet przy popularnym prezydencie odbicie 5-7 mandatów senatorskich, bo tyle im będzie brakował do większości jest praktycznie niemożliwe. Przy Trumpie lub Vance, którzy są skrajnie niepopularni Republikanie mogą raczej stracić 2-3 miejsc, a to oznaczałoby, że Demokraci zbliżyliby się do większości pozwalającej przegłosować specyficzne weto 40 senatorów funkcjonujące w większości ważnych głosowań w Kongresie. Zdobycie w ostatni wtorek przez Demokratów Teksasu (gubernator i mandat do Senatu) czyni zwycięstwo kandydata Republikanów ekstremalnie nieprawdopodobnym, gdyż bez głosów elektorskich z Teksasu Republikanie nie mają nawet matematycznej możliwości wygrania wyborów prezydenckich. Wszystko więc wskazuje na to, że w 2028 Demokraci będą mieli Izbę Reprezentantów, około 60 głosów w Senacie i swojego prezydenta. Dodatkowo najbliższe dwa lata to będą nieustanne komisje w Kongresie ujawniające korupcyjne machlojki ludzi Trumpa i w praktyce uniemożliwiające im funkcjonowanie. Co doprowadziło do tej klęski? Nie co, ale kto. Donald Trump. Jego chamstwo, próżność, absolutny brak krytycyzmu, narcyzm, brak roztropności, łamanie wszelkich norm, korupcyjne praktyki, brak poszanowania życia innych ludzi, umiłowanie dyktatorów, a szczególnie Putina. To wszystko razem doprowadziło do straszliwego upadku całej, wielkiej partii Republikańskiej. Będą się z tego upadku podnosić przez dekadę. Nikt dla lewicy amerykańskiej nie zrobił więcej niż Donald Trump. Demokraci, którzy w kluczowych stanach postawili na ludzi centrum, którzy odrzucali agendę ideologiczną lewicy (otwarcie wyraziła to nowa gubernator Teksasu) odnieśli swój największy triumf w historii. Dwa są morały dla Polski z wyborów w USA. Po pierwsze demokratyczna strona sceny politycznej również powinna w kampaniach unikać tematów ideologicznych. One po prostu służą prawicy. Po drugie musimy eksponować Nawrockiego kosztem Kaczyńskiego. Oni się już nienawidzą. Z naszego punktu widzenia jednak Nawrocki jest lepszy, bo jego osobowość, tak jak osobowość Trumpa, będzie niszczyć cały obóz prawicy. Kaczyński to stary lis, a Nawrocki to zadufany kibol, któremu wydaje się, że zjadł wszystkie rozumy.

Panie Kosiniak, czy rzeczywiście proponuje Pan, aby prawidłowo wybrani sędziowie Trybunału Konstytucyjnego zostali przedterminowo pozbawieni urzędów tylko dlatego, że określone środowisko polityczne nie akceptuje ich wyboru??? Art. 194 Konstytucji przewiduje dziewięcioletnią, indywidualną kadencję sędziego TK. Nie jest ona przedmiotem negocjacji między partiami politycznymi ! Jakim prawem polityczny kompromis ma odbywać się kosztem sędziów, którzy uzyskali mandat zgodnie z Konstytucją? Dlaczego to oni mają ponosić konsekwencje działań polityków i kryzysu wywołanego wokół Trybunału??? Uważam Pańską propozycję za skrajnie niebezpieczną z punktu widzenia ustroju państwa, idiotyczną wręcz. Nie rozróżnia Pan sędziów powołanych prawidłowo od osób, których status jest prawnie kwestionowany. Proponuje Pan zbiorowe wygaszenie kadencji, niezależnie od tego, czy wobec konkretnego sędziego istnieją jakiekolwiek zastrzeżenia prawne 🤦‍♂️ Co więcej, chce Pan uzależnić wybór nowych sędziów od uprzedniej zgody Prezydenta RP, zwiększając tym samym wpływ polityczny na obsadę organu, którego niezależność zamierza Pan przywracać ... Oczywiście Konstytucję można zmienić w przewidzianym prawem trybie. Ale sama możliwość przeprowadzenia zmiany nie oznacza, że każde rozwiązanie jest ustrojowo uzasadnione 🤦‍♂️🤦‍♂️ Czy naprawdę zamierzamy ustanowić zasadę, że ilekroć określone środowisko polityczne zakwestionuje skład organu konstytucyjnego, odpowiedzią będzie wygaszenie wszystkich kadencji i powołanie nowego składu? To ABSURD. W takim razie dlaczego ograniczać się do Trybunału Konstytucyjnego? Może przeprowadźmy również reset Sądu Najwyższego i urzędu Prezydenta RP? Przecież wokół tych instytucji także istnieją poważne spory prawne. A co powstrzyma kolejną większość parlamentarną przed zastosowaniem podobnego mechanizmu za kilka lat? Kolejny konflikt polityczny, kolejna zmiana Konstytucji i kolejny reset? Bo przecież precedens już był... Proszę dostrzec, jak niebezpieczny taki precedens Pan proponuje. Ochrona kadencyjności sędziów istnieje właśnie po to, aby politycy nie mogli uzależniać dalszego sprawowania przez nich urzędu od aktualnego układu sił politycznych ! Kryzys praworządności miałby zostać rozwiązany przez pozbawienie urzędu również tych sędziów, którym nie wykazano żadnej nieprawidłowości przy wyborze ani w sprawowaniu funkcji! Zamiast egzekwować obowiązujące prawo i ustalać odpowiedzialność za konkretne naruszenia, proponuje Pan dostosowanie Konstytucji do skutków politycznego konfliktu. To odwrócenie podstawowej logiki państwa prawa. Państwo prawa nie polega na tym, że politycy mogą doprowadzić instytucję do kryzysu, a następnie pod hasłem deeskalacji doprowadzić do usunięcia z niej wszystkich sędziów ! Nie odbuduje Pan niezależności Trybunału, czyniąc trwałość kadencji jego sędziów przedmiotem politycznych uzgodnień. Jeżeli zgodzimy się na taką logikę, konstytucyjne gwarancje kadencyjności przestaną być rzeczywistą ochroną niezależności organów państwa, a staną się przeszkodą, którą każda kolejna większość będzie próbowała usuwać na własnych warunkach. I właśnie dlatego uważam Pańską propozycję nie za rozwiązanie kryzysu konstytucyjnego, lecz za niebezpieczny precedens, który może stać się źródłem następnych kryzysów. Powtórzę, to kompletny absurd.

Wreszcie nadchodzi pomoc. Amerykanie milczą, ale nagle przychodzi pomoc od Putina.

Wyjaśniam język Władimira Putina Władimir Putin właściwie nigdy nie skłamał publicznie. A dokładnie - używa takiego języka, który większość ludzi rozumie całkiem odwrotnie od rzeczywistego znaczenia. To coś naprawdę niesamowicie sprytnego. On wszystko komunikuje, ale trzeba umieć go czytać. Na przykład stwierdzenie, że Rosja nigdy na nikogo nie napadła. Bzdura - ktoś powie. A Putin odwraca kota ogonem: jeśli już, to było albo niesienie bratniej pomocy, albo likwidowaliśmy zagrożenie dla własnego państwa. Jakie zagrożenie? Idziecie ulicą, patrzycie - elegancko ubrany facet. No to buch go w ryj i zabieracie mu portfel. Na pytanie policji odpowiadacie: ten człowiek mi zagrażał. A dlaczego zabraliście mu portfel? Żeby pozbawić go środków finansowych które mogą mu posłużyć do zrobienia mi krzywdy, np. przez wynajęcie cyngli, którzy mi wtłuką. I co, nie wierzycie? Tak, są tacy co wierzą. Że NATO Rosji zagraża. Czyli kto? Sekretarz generalny wyda rozkaz? A kto go wykona? Jeśli Mark Rute zawoła: ruszamy na Rosję! To czy pozostali przywódcy NATO ochoczo się przyłączą? Donald Trump? Emanuel Macron? Recep Erdoğan z Turcji? A w Polsce kto przekaże rozkaz Marka Rute wojskom: premier Tusk czy prezydent Nawrocki? Widzicie, jakie to niedorzeczne? Dopiero jak się zastanowić nad tym to wyłazi szydło z worka. Bo decyzje w NATO podejmuje się jednomyślnie. Dlatego zagrożenie ze strony NATO to bzdura, w którą Moskwa sama nie wierzy. Jeśli tak się boi NATO, to dlaczego wpakowała 80 % sił do Ukrainy i pięć lat tam walczy? Czyli co, te pozostałe 20 % wystarczy żeby powstrzymać NATO? Jeśli tak, to po co utrzymuje armię pięć razy większą??? Ale mimo wszystko Putin komunikuje. Mówi się, że w lutym 2022 r. Putin zaprzeczał, że Rosja zamierza zaatakować Ukrainę. Ale to nie tak. W lutym 2022 r. Władimir Putin uniknął jednoznacznego, bezpośredniego złożenia publicznej obietnicy w słowach „nie zaatakuję Ukrainy”. Np. 15 lutego w rozmowie z Olafem Scholzem w Moskwie, Putin powiedział: „Rosja oczywiście nie chce wojny”. Jak to leciało? "nie chcem, ale muszem"? I tak za każdym razem. Od kłamania ma swoich ludzi. Np. Maria Zacharowa, rzeczniczka MSZ. Bo nawet sam Ławrow nie kłamie, tylko elegancko manipuluje. Dlatego trzeba wyjaśnić znaczenie niektórych słów. Rosyjskiej nowomowy, którą rozumieją oni między sobą i rosyjscy obywatele, ale Zachód ni cholery. "Denazyfikacja" - czyli likwidacja ekstremizmów we władzach. Bo groźne są, jak wiadomo. Tyle, że w ustawie o ekstremizmach zapisano, że jednym z nich jest "rusofobia". Każdy kto nie przepada za Rosją jest ekstremistą. Nazistą. Do zdenazyfikowania. Jedynie ci, którzy Rosję lubią i Rosją słuchają, nie są ekstremistami. "Denazyfikacja" oznacza więc osadzenie w innym państwie władzy wobec siebie uległej, wasalnej. Jak Łukaszenka. "Demilitaryzacja" - likwidacja NATO lub pozbawienie aspiracji do NATO. Bo NATO to militaryzm. Więc trzeba organizację zlikwidować. A "demilitaryzacja" brzmi tak fajnie, pokojowo... Można się nabrać, nie? "Pierwotne przyczyny wojny w Ukrainie" - wyjaśnił to niedawno prezydentowi Finlandii i premierowi Norwegii. Tymi przyczynami są poszerzenie NATO na wschód po trakcie stanowiącym NATO-Rosja z maja 1997 r. Do tej daty się Rosja odwołuje. Wszystkie co wstąpiły do NATO później (Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria, Litwa, Łotwa, Estonia, Finlandia, Szwecja), muszą z NATO wystąpić. Całkiem w innym miejscu Putin powiedział co innego. Nie chodzi o odsunięcie NATO z powrotem na zachód. Ale w ogóle o budowę nowej architektury bezpieczeństwa europejskiego. Czyli skoro samo wystąpienie z NATO nie wystarczy, że ma powstać "nowa architektura bezpieczeństwa", to znaczy, że w tych państwach ma się znaleźć odpowiednia siła odstraszająca to, co z NATO zostanie. Jakieś inne wojska. Jakie? Domyślcie się.... Putin nie powiedział jakie. Ale założę się, że miał na myśli brazylijskie. Albo laotańskie. Zapomniałem Wam powiedzieć: Putin mówi w jednym miejscu jedno, a w innym drugie. Pozornie, oddzielnie są to rzeczy niewinne. Ale jak je zestawicie w całość, połączycie... Tak, jak by jednego dnia powiedział "Ch", drugiego "u", a trzeciego "j". Czy on przeklął? Ależ skąd.... A obu przywódcom dosłownie dwa dni temu powiedział, że "wojna się nie skończy do czasu zlikwidowania pierwotnych przyczyn wojny". Czy on powiedział, że zamierza kogoś zaatakować? No nie. Ale popatrzmy. Ukraina pada i wchodzi w rosyjską strefę wpływów. Czy pierwotne przyczyny wojny zostały zlikwidowane? No nie. Teraz wymienione państwa muszą wystąpić z NATO. W przeciwnym razie wojna będzie trwać nadal. Zaraz. Jak to, skoro Ukraina już podbita, TO Z KIM BĘDZIE TRWAĆ?? Ale to nie wszystko. Wystąpienie z NATO też nie zlikwiduje "pierwotnych przyczyn wojny". Dopiero "budowa nowej architektury bezpieczeństwa" je zlikwiduje. Czyli rozmieszczenie w tych państwach sił stanowiących przeciwwagę dla pozostałej części NATO. Czyli tych pewnie brazylijskich, albo laotańskich. Bo Putin nie powiedział jakich. Dlatego zgaduję. Jego przewrotny, pokrętny sposób wypowiadania się, używania nowomowy, odwracanie kota ogonem, powoduje że ludzie potrafią sobie pięknie odtłumaczyć, cokolwiek by nie powiedział. A on jest cwany. I ma bekę. Mówi tym durniom wszystko, co zamierza zrobić. A oni nie łapią, nie kojarzą, nie wierzą.... Na szczęście wszystkie ważne ośrodki analityczne, ale także w USA (Rand Corporation, ISW), brytyjskie RUSI, polski PISM, itp. potrafią go czytać. I tłumaczą. Ale to wiedza elitarna. Niedostępna dla mas. Nawet jak ktoś spróbuje się w to wgłębić, a nie ma dość we łbie, i tak niczego nie pojmie. Dlatego obaw nie ma. Można śmiało mówić, co się chce, co się zamierza. Niczym to nie grozi. Żadnym zdemaskowaniem wobec mas. A że władze dostają odpowiednie raporty i wiedzą, to co z tego? I tak zmanipuluje się ludzi, że sami te władze obalą. I będzie git! Zdjęcie z neta Moi drodzy, jeśli Wam się podoba, i jeśli mam swój czas poświęcać, jeśli chcecie coś poczytać, to poproszę o kawkę, to tylko 10 czy 20 zł. Pozdrawiam wszystkim i dziękuję mocno tym, co kawki kupują. buycoffee.to/dafiszer

Polexit nie zaczyna się w dniu, w którym ktoś ogłasza referendum. Zaczyna się znacznie wcześniej: od słów, politycznych deklaracji, budowania poczucia krzywdy i przekonywania obywateli, że za ich problemy odpowiada Bruksela. Właśnie dlatego wczorajszych wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego w sprawie wyjścia Polski z Unii Europejskiej nie wolno lekceważyć. Historia Brexitu pokazuje, jak niebezpieczna może być ta droga. 29 października 2026 roku Donald Tusk zareagował na słowa prezesa PiS z Krynica Forum. Kaczyński mówił o gruntownej przebudowie Unii, a następnie wskazał możliwość rozpoczęcia rokowań dotyczących wyjścia z niej, jeśli inne metody nie przyniosą rezultatów. Nazwał to metodą twardą i ryzykowną, ale wartą zastosowania, jeśli sytuacja jest tak zła, jak ją przedstawia. To nie jest jeszcze oficjalne ogłoszenie programu Polexitu. Nie udawajmy jednak, że to zwykła wypowiedź o technicznych szczegółach europejskich traktatów. Prezes największej partii opozycyjnej publicznie wprowadził rozpoczęcie negocjacji wyjścia z UE do katalogu rozważanych narzędzi politycznych. Jak doszło do Brexitu? Warto cofnąć się o kilkanaście lat. W Wielkiej Brytanii eurosceptycyzm nie pojawił się nagle w 2016 roku. Przez lata część konserwatywnych polityków, działaczy i mediów przedstawiała Unię jako biurokratyczną machinę ograniczającą suwerenność kraju. Każdy spór o regulacje, migrację czy kompetencje europejskich instytucji stawał się kolejnym argumentem w opowieści o państwie, które rzekomo nie może już samo decydować o swoim losie. W 2013 roku David Cameron zapowiedział referendum dotyczące członkostwa Wielkiej Brytanii w UE. W kampanii wyborczej konserwatystów w 2015 roku obietnica referendum stała się elementem programu. Cameron chciał rozwiązać wewnętrzny konflikt w swojej partii i odpowiedzieć na presję eurosceptyków. W ten sposób otworzył jednak drzwi do decyzji, której konsekwencji nie dało się kontrolować tak łatwo, jak zakładali politycy. Po negocjacjach z Brukselą ogłoszono referendum na 23 czerwca 2016 roku. Kampania zwolenników wyjścia została zbudowana wokół prostego hasła: „Take Back Control” — odzyskać kontrolę. Przekaz trafiał w realne obawy części społeczeństwa. Dotyczył migracji, suwerenności, pieniędzy przekazywanych do wspólnego budżetu i poczucia, że politycy w Londynie nie mają wystarczającego wpływu na podejmowane decyzje. Złożone problemy przedstawiano w postaci prostych odpowiedzi. Chcesz większej kontroli nad granicami? Wyjdźmy z UE. Chcesz decydować o własnych przepisach? Wyjdźmy z UE. Uważasz, że kraj płaci zbyt dużo? Wyjdźmy z UE. Obietnice polityczne były znacznie prostsze niż rzeczywistość, z którą Wielka Brytania musiała zmierzyć się po głosowaniu. 23 czerwca 2016 roku za opuszczeniem Unii zagłosowało 51,9 proc. uczestników referendum. Przeciwnicy Brexitu uzyskali 48,1 proc. Różnica wyniosła zaledwie 3,8 punktu procentowego. Decyzja o fundamentalnej zmianie przyszłości całego państwa zapadła niewielką przewagą głosów. Potem zaczęła się rzeczywistość. Negocjacje, spory o warunki rozwodu, granicę irlandzką, prawa obywateli i przyszłe relacje handlowe. Theresa May nie potrafiła uzyskać większości dla wynegocjowanego porozumienia. Kryzys polityczny przeciągał się, kolejne terminy wyjścia były przesuwane, a kraj pogrążył się w wieloletnim sporze. Boris Johnson wygrał wybory w 2019 roku pod hasłem „Get Brexit Done”. Wielka Brytania opuściła UE 31 stycznia 2020 roku, a pod koniec tego samego roku zakończył się okres przejściowy i kraj opuścił unijny jednolity rynek oraz unię celną. Brexit nie był więc jednorazowym kaprysem wyborców. Był rezultatem wieloletniego procesu politycznego, w którym eurosceptyczna narracja stopniowo przesuwała granice tego, co uznawano za możliwe. Referendum było finałem tego procesu, a nie jego początkiem. I właśnie dlatego słowa Kaczyńskiego są tak niebezpieczne. Nie dlatego, że każda krytyka Unii jest niedopuszczalna. Unia nie jest doskonała. Można i należy spierać się o politykę migracyjną, energetyczną, rolną, fiskalną czy zakres kompetencji instytucji europejskich. Polska ma prawo walczyć o swoje interesy, proponować reformy i budować koalicje z innymi państwami. Ale czym innym jest reforma wspólnoty, a czym innym grożenie jej opuszczeniem. Kiedy polityk mówi, że należy rozpocząć rokowania o wyjściu, nie przedstawiając Polakom rzetelnego rachunku kosztów, przerzuca debatę na niebezpieczny poziom. Zamiast pytać, jak skuteczniej reprezentować polskie interesy w Europie, zaczynamy oswajać myśl, że rozwiązaniem problemów może być opuszczenie wspólnoty, do której Polska dobrowolnie przystąpiła w referendum w 2003 roku. A cena takiej decyzji byłaby ogromna. Polska jest głęboko powiązana z europejską gospodarką. Nasze firmy eksportują towary na wspólny rynek, inwestycje i miejsca pracy zależą od stabilnych reguł współpracy, a rolnicy korzystają ze wspólnej polityki rolnej. Unia finansuje inwestycje infrastrukturalne i rozwój regionów. Członkostwo daje nam także możliwość współdecydowania o przepisach, które kształtują europejską gospodarkę. Po wyjściu nie zniknęłyby automatycznie wszystkie więzi handlowe, ale ich utrzymanie wymagałoby nowych porozumień, a Polska straciłaby wpływ wynikający z uczestnictwa w unijnych instytucjach. Nie można też ignorować bezpieczeństwa. Polska znajduje się na wschodniej flance NATO, graniczy z Ukrainą i Białorusią, a za naszą granicą trwa rosyjska wojna przeciwko Ukrainie. W takim położeniu strategicznym osłabianie współpracy europejskiej byłoby nieodpowiedzialnym eksperymentem. NATO i UE to różne organizacje, a wyjście z jednej nie oznacza automatycznie wyjścia z drugiej. Nie zmienia to faktu, że podzielona Europa ma mniejszą zdolność do wspólnego działania wobec zagrożeń. Moskwa nie musi doprowadzić do formalnego Polexitu, żeby skorzystać na konflikcie między Polską a europejskimi partnerami. Wystarczy osłabienie zaufania, podważanie wspólnych decyzji i wzajemne antagonizowanie państw. Nie oznacza to, że każdy krytyk UE realizuje rosyjskie interesy. Oznacza, że skutki politycznych decyzji należy oceniać również z punktu widzenia bezpieczeństwa całego regionu. Najbardziej niepokojący jest jednak sam mechanizm. Najpierw słyszymy, że Unia jest w kryzysie. Potem, że odbiera nam suwerenność. Następnie, że trzeba ją zmusić do ustępstw. W końcu pada sugestia, że należy rozpocząć negocjacje wyjścia. Każdy kolejny krok można przedstawiać jako odpowiedź na poprzedni. I tak rozwiązanie, które jeszcze niedawno wydawało się skrajne, zaczyna funkcjonować jako jedna z normalnych opcji politycznych. Czy Kaczyński już ogłosił Polexit? Nie. Czy jego wypowiedź dowodzi, że PiS podjął ostateczną decyzję o wyprowadzeniu Polski z Unii? Również nie. Ale nie trzeba przypisywać mu słów, których nie wypowiedział, żeby dostrzec wagę tego, co powiedział naprawdę. Samo publiczne proponowanie rozpoczęcia rokowań o wyjściu jest politycznym sygnałem, którego nie wolno bagatelizować. Dlatego trzeba dziś zadać PiS kilka zasadniczych pytań. Czy partia wyklucza rozpoczęcie negocjacji wyjścia Polski z UE? Jakie konkretnie korzyści zamierza uzyskać, grożąc opuszczeniem wspólnoty? Co zrobi, jeśli pozostałe państwa nie zaakceptują jej warunków? I czy przed wyborami w 2027 roku przedstawi Polakom pełny rachunek gospodarczych, społecznych i strategicznych konsekwencji takiej polityki? Bo jeśli wyjście z Unii ma być tylko blefem negocjacyjnym, to jest to blef wyjątkowo nieodpowiedzialny. A jeśli nie jest blefem, Polacy mają prawo wiedzieć, dokąd prowadzi ich polityka największej partii opozycyjnej. Historia Brexitu powinna być ostrzeżeniem. Nie wystarczy powiedzieć obywatelom, że odzyskają kontrolę. Trzeba jeszcze uczciwie wyjaśnić, nad czym ją odzyskają, co stracą i jak będzie wyglądało państwo po zerwaniu dotychczasowych więzi. Polska potrzebuje silnej pozycji w Europie, a nie polityków, którzy ryzykują jej przyszłością, żeby udowodnić, kto potrafi mocniej uderzyć pięścią w stół. Unię można reformować, ale nie wolno traktować przyszłości 38 milionów ludzi jak żetonu w politycznej grze. Polexit nie musi zaczynać się od referendum. Może zacząć się od słów, które stopniowo oswajają społeczeństwo z myślą, że wyjście jest rozwiązaniem. Dlatego reagować trzeba teraz, zanim polityczna retoryka zamieni się w decyzję, której konsekwencje będziemy ponosić przez pokolenia. autor: @Pieter111120 dla @AkademiaPrawdy źródła: x.com i złe wspomnienia autora.

Bardzo ważne. "Ostatnie dni jasno pokazały głupotę polegania w kwestii bezpieczeństwa narodowego na kapryśnym prywatnym obywatelowi o nazwisku Elon Musk. Nadszedł czas, by Europa stworzyła własny system łączności oparty na technologii kosmicznej."

Panie Bogucki, czy pan naprawdę uważa, że Polacy nie potrafią dostrzec, w jaki sposób manipuluje pan i Nawrocki informacjami o sytuacji naszego państwa? Po raz kolejny przedstawiają państwo katastroficzną wizję Polski, wybierając wyłącznie te dane, które pozwalają panu zaatakować rząd. Przywołuje pan deficyt 172,2 mld zł, ale przemilcza, że rok wcześniej, w analogicznym okresie, wynosił on 201,4 mld zł. Nie wspomina pan jak i Nawrocki również o wzroście dochodów budżetowych ani o rzeczywistych przyczynach zadłużenia państwa, w tym zobowiązaniach odziedziczonych po ośmiu latach rządów PiS. Gdzie w Pańskiej wypowiedzi jest choćby słowo o rozwoju polskiej gospodarki? Gdzie konkretne propozycje ograniczenia deficytu? Które wydatki zamierzają Państwo obciąć? Na czym właściwie ma polegać to żądane przez Państwa natychmiastowe uzdrowienie finansów publicznych? Nie przedstawia Pan żadnych rozwiązań. Przedstawia Pan oskarżenia. Ciągle manipulują państwo swoim elektoratem, czy uważa pan że taka postawa jest słuszna ? Od miesięcy obserwujemy ten sam schemat- każda decyzja rządu, każda wypowiedź premiera czy ministra staje się dla państwa pretekstem do ogłaszania kolejnego zagrożenia, kryzysu lub katastrofy. Polska w państwa przekazie jest państwem niemal na skraju upadku. Czy naprawdę nie dostrzega Pan, że reprezentuje Kancelarię Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a nie partyjny sztab propagandowy? Polska nie jest własnością ani PiS, ani prezydenta, ani obecnego rządu. Jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli, o czym stanowi art. 1 Konstytucji RP. Pańskie wypowiedzi trafiają również poza granice Polski. Budowanie jednostronnego, alarmistycznego obrazu własnego państwa wyłącznie na potrzeby politycznej konfrontacji nie jest przejawem odpowiedzialności za jego interesy, jest idiotycznym manipulowaniem, dodam - bezmyślnym. Proszę wreszcie odróżnić krytykę rządu od systematycznego podważania zaufania do państwa. Bo powtarzanie oskarżeń, przemilczanie niewygodnych danych i straszenie obywateli kolejnymi katastrofami nie zastąpi ani rzetelności, ani odpowiedzialnego sprawowania funkcji publicznej.

Polska nie powtórzy błędów innych europejskich państw, nie będzie też za nie płacić. Twardo bronimy granicy przed nielegalną migracją, mamy własną politykę azylową (nie przyjmujemy wniosków), deportujemy tych, którzy łamią polskie prawo. W kwestii bezpieczeństwa będziemy bezwzględni. To usłyszeli ode mnie liderzy Europy w Brukseli.

🇵🇱 “Why die for Gdańsk?” Polish Prime Minister Donald Tusk invoked one of the darkest lessons of 1939 today as he warned Europeans against treating Russia’s war against Ukraine as someone else’s war. “In May 1939, a certain French politician, a future Nazi collaborator, asked in the French press: ‘Why die for Gdańsk?’ A few months later, all of Europe was dying.” The timing was deliberate: Today marks 87 years since the Soviet Union invaded Poland from the east on September 17, 1939, sixteen days after Nazi Germany attacked from the west. Tusk drew a direct line from that history to what Poland is seeing along its eastern frontier today: Russian drone strikes near the Dorohusk border crossing, sabotage and disinformation, and what he described as an ongoing Russian hybrid war. “To those who today say that this is not our war, I remind them of this lesson of history.” Unlike 1939, Tusk argued, Poland is now inside NATO and the European Union, spending nearly 5% of GDP on defense and building one of Europe’s largest military forces. “We do not seek war. But if anyone dares to attack us, they will face a firm response from us and from our allies.”

❗️Stany Zjednoczone znoszą sankcje w zamian za uwolnienie kolejnych 25 białoruskich więźniów politycznych 💬- W geście dobrej woli Białoruś zwolni 25 osób. Stany Zjednoczone z kolei w zamian zniosą sankcje wobec dwóch białoruskich firm - ogłosił w Mińsku specjalny wysłannik prezydenta USA John Coale 🎥Pul Pierwogo

Holownia mial „niespodziewanego” goscia… Nie nie tym razem to nie Bielan… ale Bogucki… w sumie zadna roznica… Szymus ma naprawde ciekawych gosci urodzinowych… A serio: Kiedy ta obmierzła zakłamana hipokrycka gnida zniknie z polskiej polityki!! wiadomosci.onet.pl/kraj/bogu…

Wybór Macieja Berka na nowego sędziego Trybunału Konstytucyjnego, to koniec zabawy dla Godzilli Święczkowskiego 😎 #pis #patologia #satyra #trybunał #sędzia

Robert Bąkiewicz od lat udowadnia polskiej opinii publicznej, że najtrudniejszą sztuką walki w historii narodowego radykalizmu nie jest wcale starcie z policją na Marszu Niepodległości, lecz kunsztowna ewakuacja własnego majątku przed wierzycielami i prokuraturą. Jeśli szukacie państwowego symbolu człowieka, który w papierach nie posiada absolutnie niczego, a jednocześnie operuje milionowymi budżetami powiązanych ze sobą fundacji i stowarzyszeń, oto podręcznikowy wzorzec. Jak z bezrobotnego patriotycznego aktywisty z wyrokami stworzyć finansowego nieuchwytnego ducha, rozdać majątek rodzinie, zlekceważyć wymiar sprawiedliwości za granicą, a na koniec oświadczyć, że za wszystkim stoi antifa i państwowy terror? Wystarczy uważnie przestudrować uniki „wodza” i sprawdzić, co w tej materii ma do powiedzenia polskie prawo karne. ​Bąkiewicz w Niemczech, czyli narodowy patriotyzm na obcej ziemi ​Zanim przejdziemy do finansowych fikołków na rodzimym podwórku, warto przyjrzeć się międzynarodowemu epizodowi z udziałem naszego bohatera. Sprawa zyskała rozgłos, gdy zachodni sąsiedzi postanowili sprawdzić legalność transgranicznych akcji i incydentów organizowanych w rejonie przygranicznym. Gdy polski wymiar sprawiedliwości przez lata przyzwyczaił Bąkiewicza do ślamazarnych procedur i komfortu politycznego parasola ochronnego, niemieckie organy ścigania podchodzą do spraw proceduralnych z przerażającą, bezduszną precyzją. ​W toczących się postępowaniach za granicą nikt nie wnika w romantyczny etos obrony wartości – liczą się twarde paragrafy, koszty operacyjne procedur i egzekucja kar finansowych. Problem w tym, że kiedy europejski wymiar sprawiedliwości próbuje wyciągnąć jakiekolwiek konsekwencje majątkowe, trafia na pancerną ścianę. Robert Bąkiewicz w świetle oficjalnych dokumentów jest bowiem czysty jak łza i ubogi jak mysz kościelna. ​Zabezpieczenie majątkowe – dlaczego prokuratura powinna po nie sięgać w każdej sprawie? ​Standardowa ścieżka w polskich procesach karnych wygląda wyjątkowo łaskawie dla oskarżonych: najpierw latami ciągnie się śledztwo, potem latami trwa proces w pierwszej instancji, następnie rok lub dwa w apelacji, a na samym końcu – gdy wyrok staje się prawomocny – komornik wyrusza na poszukiwanie majątku. Co zastaje na miejscu? Zazwyczaj puste ściany, wyczyszczone konta i pisemne oświadczenie, że oskarżony żyje na łasce krewnych. ​Dlaczego w sprawach Bąkiewicza – zwłaszcza tych dotyczących dysponowania wielomilionowymi dotacjami, publicznymi zbiórkami czy wyrządzeniem szkód – zabezpieczenie majątkowe nie jest powszechnym i natychmiastowym standardem? ​Czym w ogóle jest zabezpieczenie majątkowe? To prawna blokada nałożona przez prokuratora lub sąd na samym początku postępowania. Organ prokuratorski wpisuje hipotekę na nieruchomości, zajmuje konto bankowe, samochód czy udziały w spółkach. Oskarżony nie może wówczas majątku sprzedać, podarować ani ukryć. Zabezpieczenie mieczem wiszącym nad głową gwarantuje, że gdy po latach zapadnie wyrok nakazujący zwrot milionów lub zapłatę grzywny, pieniądze będą fizycznie czekać w kasie. ​Brak masowego stosowania tego instrumentu wobec działaczy dysponujących strumieniami środków z fundacji to absolutny grzech zaniechania ze strony śledczych. Przy ilości toczących się postępowań i skali operacji finansowych, prokuratura powinna wydać postanowienia o zabezpieczeniu na majątku na samym starcie każdej sprawy. ​Rozszerzona konfiskata majątku – chichot historii ​Tu dochodzimy do absolutnego majstersztyku i ironii losu, jaką zgotowała polska legislacja. Pojęcie rozszerzonej konfiskaty majątku zostało wprowadzone do polskiego Kodeksu karnego (art. 45a i n. KK) w 2017 roku. Kto z wielkim hukiem, wśród patriotycznych haseł o walce z mafiami i przestępczością gospodarczą, wprowadził te przepisy do systemu prawnego? Rząd Zjednoczonej Prawicy z Zbigniewem Ziobrą na czele. ​Chichot historii polega na tym, że bat ukręcony pierwotnie na mafie paliwowe i VAT-owskie idealnie pasuje dzisiaj do prześwietlania majątków patriotycznych beneficjentów poprzedniej władzy. ​Jak działa rozszerzona konfiskata? To potężny oręż, w którym następuje tzw. odwrócenie ciężaru dowodu. Normalnie to prokurator musi mozolnie udowadniać, że dany majątek pochodzi z przestępstwa. W przypadku rozszerzonej konfiskaty zasada jest bezwzględna: - ​Jeżeli oskarżony został skazany za przestępstwo, z którego osiągnął chociażby pośrednią korzyść majątkową, przyjmuje się domniemanie, że cały majątek zgromadzony przez niego w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa oraz po nim pochodzi z czynu zabronionego. ​- Co najważniejsze: domniemanie to obejmuje również mienie, które oskarżony w tym czasie przekazał osobie trzeciej (np. żonie, dzieciom, rodzeństwu) pod tytułem darmowym (darowizna) lub po cenie rażąco niższej od rynkowej! ​- To nie prokurator musi szukać dowodów – to oskarżony i jego rodzina muszą udowodnić przed sądem zdeklarowanymi dochodami i wyciągami z podatków, że przepisany majątek został kupiony za w pełni legalne, uczciwie opodatkowane pieniądze. ​Przepisanie majątku na rodzinę i rozwód pod publiczkę – czy to działa? ​Legenda głosi, że Robert Bąkiewicz już około 7 lat temu przepisał swój prywatny majątek na rodzinę. W narracji medialnej pojawia się wręcz motyw przemyślanego rozwodu lub rozdzielności majątkowej, mającej odciąć „wodza” od ewentualnej windykacji i egzekucji komorniczych. ​Dla laika wygląda to na sytuację bez wyjścia: Bąkiewicz w oświadczeniu pisze, że nie ma nic, więc komornik umarza postępowanie. Jednak dla sprytnego prokuratora i dobrego cywilisty takie transakcje to wręcz podręcznikowa pożywka. W polskim prawie istnieją dwa potężne taranowe narzędzia: ​1. Skarga pauliańska (art. 527 i n. Kodeksu cywilnego) ​Jeśli dłużnik wyzbywa się majątku (np. daruje dom żonie lub dzieciom), wiedząc, że ma lub może mieć wierzycieli, każdy wierzyciel (a także Skarb Państwa) może zaskarżyć taką darowiznę do sądu. Sąd uznaje bezskuteczność darowizny i komornik wchodzi na przepisany dom tak, jakby nieruchomość nadal należała do dłużnika. Fakt, że transakcja była dokonana na rzecz osób bliskich (rodzina), tworzy prawne domniemanie, że rodzina doskonale wiedziała o zamiarze ucieczki przed dłużnikami. ​2. Przestępstwo z art. 300 Kodeksu karnego (Udaremnienie egzekucji) ​Kto tonie w długach lub wie, że grozi mu kara majątkowa, i udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela poprzez usuwanie, ukrywanie, darowanie lub pozorne zbywanie składników swojego majątku, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 (a w przypadku wyłudzeń wielkich rozmiarów – do lat 8). Przepisanie domu na żonę czy dzieci w obliczu zagrożenia procesami jest z automatu przestępstwem samym w sobie. ​Zbiórki w sieci i fundacje Bąkiewicza – czy da się ściągnąć kasę z kont organizacji? ​Robert Bąkiewicz od lat nie funkcjonuje na rynku jako klasyczny pracownik etatowy. Jego centrum życiowo-finansowym są fundacje i stowarzyszenia (m.in. Straż Narodowa, Mediagranica, Fundacja Bąkiewicz, dawniej Stowarzyszenie Marsz Niepodległości). Organizacje te przez lata pompowały miliony złotych z państwowych funduszy (np. z Funduszu Patriotycznego) oraz zebranych od darczyńców zbiórek internetowych. ​Czy w przypadku wyroku skazującego lub konieczności zapłaty kar można zająć pieniądze leżące na kontach tych fundacji? ​Trafiamy tu na zasadniczą barierę prawną: fundacja ma odrębną osobowość prawną. Pieniądze należące do Fundacji X nie są prywatnym majątkiem Roberta Bąkiewicza, nawet jeśli jest on jej prezesem, dyrektorem i jedynym decydentem. Komornik nie może po prostu zająć konta fundacji za prywatne długi Bąkiewicza. ​Jakie są więc realne ścieżki prześwietlenia i sięgnięcia po te środki? ​Kontrola legalności zbiórek publicznych i sprawozdawczości (MSWiA oraz Urząd Skarbowy): Każda zbiórka publiczna musi spełniać rygorystyczne wymogi Ustawy o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych. Pieniądze zebrane od ludzi nie mogą iść na prywatne wydatki prezesa, jego wynagrodzenie czy spłatę osobistych długów. Jeśli fundacja wydawała środki niezgodnie z celem statutowym, szefostwo odpowiada za wyłudzenie lub sprzeniewierzenie środków (art. 284 KK). ​Zajęcie wynagrodzenia i wierzytelności prezesa: Jeśli Bąkiewicz pobiera z fundacji pensję, dietę czy wynagrodzenie z tytułu umów cywilnoprawnych, ten strumień pieniędzy podlega natychmiastowemu zajęciu komorniczemu. ​Rozszerzona konfiskata wobec podmiotów zbiorowych (art. 45a KK): Jeżeli prokuratura udowodni, że fundacja służyła jako „pralnia” lub sztuczny taran majątkowy, a korzyść z przestępstwa popełnionego przez Bąkiewicza przypadła samej organizacji, sąd ma prawo orzec przepadek korzyści majątkowej bezpośrednio od fundacji na rzecz Skarbu Państwa. ​Wprowadzenie zarządu przymusowego: Niezależnie od procesów karnych, Minister Sprawiedliwości lub organ nadzorczy (np. prezydent miasta/wojewoda) ma prawo złożyć wniosek do sądu rejestrowego o zawieszenie zarządu fundacji i wprowadzenie zarządcy przymusowego, jeśli działania organizacji rażąco naruszają prawo lub cel statutowy. Zarządca przymusowy wchodzi do fundacji, przejmuje konta i natychmiast blokuje wypłaty dla aktywistów. ​Co bardziej zaboli? Długoletnie procesy czy natychmiastowa rozszerzona konfiskata? ​Wieloletnie, rozklejane na dekady procesy karne stały się dla politycznych aktywistów wręcz naturalnym środowiskiem życiowym. Długi proces pozwala budować narrację męczennika, zbierać kolejne wpłaty na „obronę przed politycznym sądem” i spokojnie czekać na zmianę wiatru politycznego. ​Co więcej, klasyczna kara pozbawienia wolności w zawieszeniu, a nawet prawomocny wyrok więzienia, w polskich realiach wiąże się z opcją zapukania do drzwi Pałacu Prezydenckiego. Nawet po zakończeniu kadencji przez Andrzeja Dudę, zastępujący go na urzędzie Nawrocki pozostaje w oczach prawicowych działaczy gwarantem potencjalnego prawa łaski. Wystarczy ubrać się w szaty politycznego więźnia, by ubiegać się o ułaskawienie. ​Jednak prezydenckie prawo łaski ma swoje granice i nie chroni przed wszystkim: ​Prezydent może darować karę więzienia lub darować grzywnę jako karę główną. ​Prawo łaski nie jest jednak w stanie unieważnić decyzji o rozszerzonej konfiskacie majątku na rzecz prawowitych pokrzywdzonych lub Skarbu Państwa, ani nie znoszą cywilnego obowiązku naprawienia szkody wywołanej przestępstwem! ​Oto dlaczego bezwzględne, dobrze umotywowane zabezpieczenie majątkowe oraz rozszerzona konfiskata zabolą Bąkiewicza nieporównywalnie bardziej niż groźba kilku miesięcy odsiadki: ​Ucięcie kroplówki tu i teraz: Natychmiastowa blokada kont, zajęcie hipotek i wprowadzenie zarządców do fundacji odcina finansowe zaplecze w ciągu kilku dni, a nie po 8 latach procesu. ​Koniec z mitologią nieuchwytnego: Gdy majątek rodziny trafia pod podwójne domniemanie z art. 45a KK, to najbliżsi działacza muszą tłumaczyć się przed urzędem skarbowym z każdego tysiąca złotych. ​Brak bezkarności po ułaskawieniu: Nawet jeśli głowa państwa podpisze akt łaski i wyciągnie kogoś z zakładu karnego, skonfiskowane milionowe majątki, zabrane samochody i przejęte nieruchomości nie wracają magicznie do kieszeni skazanego. ​Podsumowanie ​Procedury karne bez zabezpieczeń finansowych są jak gonienie cienia – dostarczają medialnego hałasu, podczas gdy gotówka spokojnie płynie bezpiecznym korytem przez podstawione fundacje i rodzinne darowizny. ​Gdyby prokuratura od samego początku traktowała sprawy Roberta Bąkiewicza z pełnym wykorzystaniem przepisów o rozszerzonej konfiskacie i skardze pauliańskiej, zamiast wieloletniego spektaklu mielibyśmy szybką i bezwzględną weryfikację patriotycznego biznesu. Nic tak skutecznie nie chłodzi zapału do politycznego antypaństwowego rewolucjonizmu, jak świadomość, że komornik nie czeka na łaskę prezydencką, tylko zaczyna pracę od zera na koncie. ​Redaktor AtuśMi® ​Bibliografia / Źródła: ​Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.) – art. 45a (rozszerzona konfiskata mienia), art. 284 (przywłaszczenie), art. 300 (udaremnienie egzekucji). ​Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.) – art. 527–534 (skarga pauliańska). ​Ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz.U. z 2023 r. poz. 166 ze zm.) – zasady nadzoru i ustanowienie zarządcy przymusowego. ​Ustawa z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1672 ze zm.). ​Oficjalne sprawozdania finansowe i merytoryczne Stowarzyszenia Marsz Niepodległości, Fundacji Podwierzbie, Straży Narodowej oraz Media Narodowe z lat 2020–2025 (Krajowy Rejestr Sądowy / Portal Rejestrów Sądowych). ​Komunikaty Prokuratury Krajowej oraz doniesienia prasowe w sprawach rozliczeń dotacji z Funduszu Patriotycznego i zbiórek publicznych (2024–2026).