گوزنِ آبستن retweeted
١
اخیرأ رسانههای آمریکا مدام از خطر حملۀاتمی یا شیمیایی ایران، به شهرهای آمریکا میگویند
مسلمأ این ادعا مهمل است.
اما هدف از تولید این مهملات، ترساندن مردم آمریکا وهمراهکردن آنها باحمله به ایران است.
آمریکا قبلأ هم در لیبی وعراق با همین کارها «تجاوزگری»را بعنوان «دفاع ملی»جازده
گوزنِ آبستن retweeted
١
گویا ایران میخاهد چند نفتکش را از محاصره رد کند
شاید این نفتکشها رد شوند و شاید نشوند؛ اما آنچه مهمتر است این است که ایران نمیخاهد محاصره، «روتین و بیهزینه»شود.
بدون شک محاصره در یکلحظه، و با یک اقدام برداشته نخاهدشد؛
اما باید مقابله بامحاصره، تا لحظۀشکستن محاصره ادامه یابد
یکی به این زبونبسته بگه تو حتی یه کپی بیکیفیت از یه اسرائیلی هم نیستی که فکر میکنی با پرواسرائیل بودن میتونی از قوانین مصون باشی. صرفا یه دستمالی برای پاک کردن کون گهی اونا. پس دهنت رو ببند و پرچمت رو تکون بده و فقط وقتی بهت گفتند پارس کن.
گوزنِ آبستن retweeted
در مقالهی صنم ماحوزی در نیویورکتایمز بهطور مشخص از سد کارون ۴ بهعنوان نمونهی اصلی برای طرح فرضیهای درباره ارتباط احتمالی میان پروژههای سدسازی ایران و پایگاههای زیرزمینی موشکی نام برده شده.
حمله به سدها جنایتجنگی ست، چراکه عواقب انسانی و تلفات غیرنظامی گسترده در پی خواهد داشت.
در این مورد مشخص، ظرفیت مخزن سد کارون ۴ حدود ۲٫۳ میلیون مترمکعب و ارتفاع آن ۲۳۰ متر است.
در صورت نابودی سد کارون ۴ تمام سدهای پاییندست آن در معرض خطر خواهد بود. روستاها و شهرهایی که در درهها و دشتهای پاییندست قرار دارند نابود خواهد شد و برای سالیان دراز خطر سیل و خشکسالی متوالی و دورهای سرزمینهای پاییندست را تهدید خواهد کرد.
تلفات آنی و آیندهی چنین فاجعهای میلیونی خواهد بود.
این شیوهی تهدید نابودی سرزمینی که به جنگ هیدرولیک شناخته میشود از قدیمیترین انواع جنایتجنگی ست، بسیار قدیمیتر از تهدید با حملهی هستهای؛ و احمقهایی خودفروخته در خدمت اند تا جنایتجنگی احتمالی علیه ایران را توجیه کنند.
انگار سفیر فرهنگی هستید. وا بدید. حالا انگار ما میدونیم توی میانمار مردم چه روزهایی رو جنش میگیرند. وا بدید لواشک دادن به دوست استرالیایی و زعفرون دادن به همکار آلمانی رو. یا هی میرید ماکارونی دمی میدید به ایتالیایی و ریاکشن میگیرید ازش. کلا در زمینهی آگاهی رسانی شل کنید.
داشتم برای دوستم از نوروز میگفتم که همکلاسی آمریکاییم زیر لب گفت: "Who cares"
جوابی که بهش دادم رو هیچوقت یادم نمیره 👇
دانشجوی دکترا بودم و نوروز افتاده بود به روز کلاس. نوروز رو کنار همسرم جشن گرفتیم و با همون لباس رسمی رفتم سر کلاس. دوستم گفت: "چه تیپی زدی امروز!" براش توضیح دادم که امروز نوروزه، اولین روز سال نو. هنوز حرفم تموم نشده بود که دانشجوی آمریکایی سمت راستم آروم گفت: "Who cares"
برگشتم و گفتم: "ما نوروز رو جشن میگرفتیم، اون موقعی که هنوز آمریکایی وجود نداشت." دیگه هیچی نگفت. اون لحظه از ته دلم به ایرانی بودنم افتخار کردم.
البته اون یه نفر بود. تو دپارتمان ما روز نوروز برای همه ایمیل تبریک میرفت و خیلیها جدا بهم میگفتن Happy Nowruz.
آمریکا رو دوست دارم و بهش احترام میذارم، ولی بعضی چیزها رو آدم با خودش میبره، هر جا که باشه.
شما تا حالا تو خارج مجبور شدید از هویتتون دفاع کنید؟ چی گفتید؟
بعد از اینهمه شبکهسازی ما که نباید به شماها بگیم. اول باید این رو میدادید به چند تا از این بلاگرای اینستاگرام که براتون با چوسناله و سیسِ خردانا برای مردم «تئوریزه» کنه، بعد از چند وقت این مقاله رو مینداختید وسط. وگرنه سوءبرداشت چیه اینقدر یهو و واضح بود که مخاطب بالاش آورد
گوزنِ آبستن retweeted
پس از بمباران چادرهای محل اسکان جنگزدگان #غزه از سوی اسرائیل، یکی از زنان گفت:
«شاید گریهکردن برای نابودی یک چادر خندهدار باشد، اما من برای چادرم گریستم؛ چون تنها سرپناهم بود.»
پروپاگاندا دیگه به خودش زحمت نمیده که بین خطوط پنهان بشه. حتی برای فریب دادن مخاطب هم نیست؛ صرفا میخواد یه عادیسازی عریان کنه از فاجعه. این روشش در عین حال که کسلکننده است، مهوعتر از مدلهای قبلیه.




















