ᅠ
ᅠ
“ไร้ที่มาอะไรกัน ก็เห็นอยู่มายื่นจากมือฉัน กล่าวหากันแบบนี้ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเศร้าใจ”
พูดไป, มือแกะลูกอกตัวเองมาโยนใส่ปากแล้วหัวเราะขบขัน
“หวานจัง ฉันหายเศร้าแล้วล่ะ”
ปิดปากหัวเราะอีกครั้ง
“มัวแต่ทำหน้าคร่ำเครียด ระวังจะมีคนเรียกว่ายายแก่เอา”
ᅠ
ᅠ
ᅠ
ᅠ
“ปฏิเสธน้ำใจของฉันไวขนาดนั้นเชียว? ฮึ่... น่าผิดหวังเสียจริง แต่คงเป็นความผิดของฉันเองที่คิดว่าคุณหนูจักรกลจะฉลาดเฉลียวกว่าบุคคลอื่นบ้าง”
“ก็เหมือนเซอร์ไพรส์ไง, เธอไม่มีทางที่จะรู้ว่ามีอะไรจนกว่าจะได้ลิ้มรสมัน”
“ตามเทรนด์เสียบ้าง เด็ก ๆ สมัยนี้ เขาฮิตกล่องสุ่มกันนะ”
ᅠ
ᅠ
ᅠ
ᅠ
(บทจบ)
𝐇𝐚𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐒𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥 .
ความตายเป็นอย่างไร
สำหรับซานดิกแล้ว มันมีรสชาติเหมือนโรคร้ายที่แม้แต่น้ำลายในปากก็ยังมีรสเฝื่อน
เส้นผมหลุดร่วง
ผิวหนังหลุดลอก
ข้อต่อทุกข้อกรีดร้องเพราะมันไม่สามารถฝืนตนเองไปได้มากกว่านี้
ᅠ
ᅠ
ᅠ
ᅠ
“อย่างน้อย ๆ คนตายก็ไม่จำเป็นต้องรับรู้สิ่งใดอีกต่อไปแล้ว... แม้จะรู้สึกค้างคาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้”
ชั่วขณะหนึ่งที่เสียงหัวเราะของชายชราดังก้องไปทั่วราวกับมีความสุขอย่างแท้จริงขณะที่ค่อย ๆ หายใจช้า ๆ และหลับตาลง
“ซานดิก... เล่นเปียโนให้ฉันฟังสักเพลงสิ”
ᅠ
ᅠ
ᅠ
ᅠ
นัยน์ตาสีเลือดนกหรี่ลงคล้ายจะไม่พอใจ
“ถามกับฉัน? ทำตัวน่ารังเกียจจริง เคารพคนตายเสียบ้างเถอะแล้วชีวิตเธอจะไม่ทุกข์ทรมาณจากการถูกหลอกหลอนด้วยความทรงจำ”
ᅠ
ᅠ












