En son hangi kitabı yarım bıraktınız?

Vücut ölçülerin ne anlamadım 30 30 90 galiba

Kitaplığımda yıllardır okunmayı bekleyen bir kitabı okuyorum şu an, o kadar güzel ki… Bazen yeni çıkan kitaplara odaklanıyorum ya da son aldıklarımı okuyorum. Haliyle bekleyen beklemede kalıyor. İyi ki challenge listesi yapıyorum, yoksa sıra gelmeyecekti bu kitaplara.

“Geviş getirir gibi düşünmek” dedi kitapta. Düşünmenin en kötü biçimi.

Ne insaf kalmış ne vicdan kalmış.

250 sayfayı geçmemesine rağmen okura 1000 sayfalık kitap hissiyatı veren etkileyici romanlar.

Manesef.

Bana badişeymink yapanlar utanır mı sanmam, füçudumda akan deli kana bak!!!

Zeka böyle bişey işte. Adamlar da biliyorlar zorunlu olmadıkça çalışan kişinin ne yeterli anne ne evliliği surdurebilir olmayacağını çünkü kadın fıtratına ters kadınlar narin kirilgan hasss evlerinde olmalılr. O yüzden sizdn çalışmanızı isteyn erkeklrdn kaçn ve evinzde prenss oln

Annem, tam kırk beş yıl babaannemle aynı evde yaşadı. Son on beş yılda babaannem yerinden kalkamaz hâle gelmişti, annem de her ihtiyacıyla ilgilendi. Dışarıya çıkamadığı için, annem de neredeyse on yıl boyunca sadece zaruri durumlarda evden çıktı. Onu evde bırakıp gitmeye vicdanı el vermiyordu. Babaannem vefat ettiğinde, annem neredeyse bir ay kendine gelemedi. Şimdi de dedem hasta… Annem kırk beş yıldır onunla da ilgileniyor. Son beş yıldır da bütün işlerini kendisi yapıyor. Dedem doksan üç yaşında ve yoğun bakımda. Annem hâlâ ona “Allah uzun ömür versin, yaşatsın” diye dua ediyor. Onlara hizmet etmenin kendi için bir cennet bileti olduğuna inanıyor. Bu sadece anneme mahsus bir durum değil; o kuşak böyleydi. Onlar, anneye babaya hizmeti bir görev değil, bir şeref bilirdi. Ama ne yazık ki yeni nesil, hepsi değil ama bazıları ne annenin, ne babanın, ne de atalarının değerini biliyor. Toplum da ki bereketsizliğin en önemli sebeplerinden biri de bu hal.....