Şu 'yeterince çalışırsan başarırsınız' ezberini ilk çıkaran kimse, muhtemelen hayatında kürekle kuyu kazmamış ya da hep rüzgarı arkasına alıp koşmuş biridir. Feyyaz haklı; o masalı ballandıra ballandıra anlatmayı seviyorlar çünkü sistemin çarkını döndürmek için insanları daha çok çalışırsan kabuk değiştirirsin diye kandırmak işlerine geliyor.
Oysa hayatın öyle kusursuz bir adliye salonu falan olduğu yok. Sabahın köründen gece yarısına kadar kendini paralayıp sıfır adım ilerleyemeyen milyonlarca insan var. Aradaki farkı yaratan şey o kutsal çalışma azminden ziyade, kontrolümüzün tamamen dışındaki kaotik tesadüfler silsilesi, zamanlama ve rüzgarın nereden eseceği.
Bunu kabul etmek bir yenilgi değil, omuzlardaki devasa bir kamburdan kurtulmak aslında.
Ama mesele sadece şanstan ibaret de değil tabi. İşin bir de coğrafi ve mekansal gerçekliği var. Hani diyorlar ya bazen: Bazı topraklar bitki kabul etmez; ekersin, ekersin, yine çıkmaz. Hayat tam olarak böyle bir şey işte.
Eğer bulunduğun zemin seni ağır çekimde boğuyorsa, emeğini emip ranta çeviriyorsa, varlığını değil yokluğunu oynamak istiyorsa; orada saatleri devirmenin, biraz daha gayret edeyim diye didinmenin adı çalışmak değil, gönüllü ameleliktir.
Çünkü;
Emeğin karşılığı bakkal veresiyesi gibi deftere yazılmıyorsa,
Liyakat denen şey çoktan camekanlı dolaplara kaldırılıp kilitlendiyse,
Çaban bataklığa saplanmış gibi her hareketinde seni daha derine çekiyorsa,
Kapılar yüzüne değil, sanki hiç var olmamış gibi duvara dönüşmüşse…
Orada daha fazla kürek çekmek seni usta bir denizci yapmaz, sadece teknenin dibini deler.
O yüzden kural net: Değiştiremiyorsan terk edeceksin. Terk edemiyorsan da kusura bakma ama bık bık şikayet etmeye hakkın kalmıyor. Çalışmak, terlemek, çabalamak tabiki kıymetli ama kaderini ve oyunu kendi lehine çevirmenin ilk ve en somut şartı, seni o boğucu bataklıkta tutan zemini terk etmeyi bilmektir.
Sahnenin kenarına çekilip filmi izleyecek yaştayız artık, başkasının çektiği ucuz filmlerde figüranlık yapmaya gerek yok.
Neymiş efendim? 21 günde ayrılık acısını unutun, enerjinizi yükseltin, toksik bağları evrene postalayın.
Adam bildiğin kalbi marangoz testeresiyle ortadan ikiye bölmüş, bunlar çıkmış sabah şükür duasıyla güne başlayalım, laleden enerji alalım' diyor.
Geçen yine kaydırıyorum ekranda; bir tanesi yazmış, 'Ayrılık sonrası hızla toparlanmanın 5 altın kuralı.' Kardeşim, ortada ceset var ceset. Hangi 5 altın kural? Altın ne arar la cehennemin dibinde?
Ömer Kurt çok haklı aslında; insana hemen iyi ol baskısı yapmak, ameliyat masasında adama hadi kalk da halay çekelim demekle aynı şey. O yalnızlık gecelerinin sabaha karşı üçe, dörde bürünen o sessizliği var ya... Hani insanın duvardaki gölgesiyle bile acaba haklı mıydım diye tartışmaya başladığı o saatler.
İşte o anlarda beyin sana alarm veriyor: Ağam bizimle eğleniyor, merkezi sistem çöktü diye sinyal çakıyor. Sen kalkmış pozitif enerji diyorsun.
Asıl ağladığımız şey ötekinin kendisi değil ki. Adamın bizim fantezi lunaparkımızda açtığı devasa çukur. Evi, barkı, zihindeki senaryoyu yıkıp gitmiş, sen enkazın üstünde baretle dolaşıp acaba çimento kalitesi mi kötüydü diye analiz kasıyorsun.
Cioran’ın kulakları çınlasın; insan var ya, atomu parçalar, evrenin sırrını çözer ama iki yıllık ilişki bitince 'acaba şu an ne yapıyor' diye stalk yapmaktan duvara toslar.
O acı çekilecek abi, kaçarı yok. Kestirme yol arayan ya navigasyonu yanlış açmıştır ya da ruhunu peşin fiyatına taksitle aracı kurumlara devretmiştir.
Bırakın o hemen iyileştim, çok güçlüyüm pozlarını. İçinizden geçiyorsa bırakın oradan geçsin. En azından rüzgarı hissedersiniz, trajikomikliğin de tadı başka.
Biri bana ayrılık acısı nasıl geçer diye sorsa, bir psikoterapist olarak şunu söylerim:
Kendinize hemen iyi olma görevi vermeyin. Yalnızlığın ağır bastığı geceler, kaygıyla başlayan sabahlar olacak. O anlarda bu hal hiç bitmeyecek gibi gelebilir. Ayrılığın kestirme yolu yok, acının içinden gün gün geçersiniz.
Şimdi bakın, sosyal medyada yine 'şefkat ile şehvet aynı yatakta halay çekemez' türünden ezbere laflar, dramatik tespitler havada uçuşuyor. Yok efendim neymiş? Beynimiz hemen devreye girip 'Aman dostum, bu artık senin evlat/ebeveyn kataloğuna girdi, sakın ha!' diyerek şalterleri indiriyormuş falan. Freud mezarında kolbastı oynuyor yeminle.
Olayı hemen böyle dizi senaryosuna, patolojik korku filmlerine bağlamaya bayılıyorlar. Aslında durumun adını koyalım: Evcilleşmenin konforlu ama sinsi bedeli.
Yıllar geçiyor, aynı evde yaşıyorsunuz. Artık karşısındakinin sabah uykulu halini, dolapta hangi peyniri sevdiğini, hatta diş macununu ortadan mı sıktığını ezberlemişsin. Hayat o kadar güvenli, o kadar steril, o kadar kurallara uygun bir aile şirketi haline geliyor ki... Yatak odasına girdiğinde karşında gizemli bir yabancı değil, bildiğin ev arkadaşın duruyor.
Eşini seviyor musun? Sonuna kadar. Canını verir misin? Verirsin. Ama mesele arzu olunca, beyin 'Bu kadının/adamın hayatındaki her sigorta poliçesini ben biliyorum zaten, neresini merak edeyim şimdi?' diyor.
Arzu gizemi sever, mesafeyi sever, birazcık da 'Acaba şu an kafasından ne geçiyor? huzursuzluğunu sever. Sen adamı/kadını ev halkının demirbaşına çevirip steril bir kabın içine hapsedersen, erotizm de koli bandını yapıştırıp ilk otobüsle başka bir adrese taşınır.
Özetle; arzu ölmüyor arkadaşlar, sadece adresten taslak olarak siliniyor. Evin içinde o gerekli ötekilik ve mesafe duygusunu öldürdüğünüz an, geriye kalan tek şey harika bir paslaşma, ortak fatura ödeme partnerliği ve maalesef bolca şefkat oluyor.
Psk. Fatih Reşit Civelekoğlu, "Eşini seviyor ama cinsel olarak onu arzulamıyor. "Bu neden olabilir? sorusunu yanıtladı:
• Çok basit.
• İlişki, şefkat eksenine kaydı.
• "Niye aldattın?" diye soruyorum.
• "Hocam," diyor, "Ben eşimi çok seviyorum." diyor.
• Nasıl sevgi bu?
• Karısı oradan diyor: "Bu nasıl sevgi?" diyor.
• "Böyle sevgi olur mu?" diyor.
• Ben de diyorum ki: "Evet, olur."
• Hem de güçlü bir sevgi.
• "Nasıl bir sevgi hocam?"
• "Bir babanın kızını sevmesi gibi."
• "Evladın annesini sevmesi gibi bir sevgi" diyorum bu.
• Güçlü bir sevgidir.
• Ama eşler arasında bu tarz bir sevgi, patolojik bir sevgidir.
• Hastalıklı bir sevgidir.
• Dolayısıyla, ilişki, şefkat eksenine kaydığı andan itibaren, arzu orada barınamaz, tutku orada kendine yer bulamaz.
• Çünkü şefkat ve şehvet, beyinde aynı anda var olamaz.
• Birisi varsa diğeri yoktur.
• Çocuğuna şefkatle bakıyorsun, değil mi?
• Şehvetle bakmazsın, bakamazsın.
• Çünkü beyin, buna müsaade etmez.
• Der ki: "Bu şefkat öznesi," der, "buna şehvetle bakılmaz."
• Bitti.
• Bu bir sigorta mekanizmasıdır.
Aslında bütün düğüm şurada kopuyor. Sevgi birleştirmek ister, arzu ise araya biraz mesafe koyulmasını bekler.
Zaten sevmek demek; iki insanın birbirine yaklaşması, sınırları eritip gurur yapmadan 'biz' olabilmesi demek.
Ama arzunun tabiatı bambaşka. Arzulamak için, karşındakinde hala sana ait olmayan, ezberleyemediğin, kurcaladıkça sürpriz çıkacak o başkalık payının duruyor olması lazım. Tam olarak sahiplenemediğin, yüzde yüz çözemediğin bir gizem olacak ki orada bir heyecan kalsın.
İlişkilerde o şefkat ekseni dediğimiz yer var ya, işte orası tam olarak sınırların tamamen buharlaştığı, gizemin rafa kalktığı, 'biz' olmaktan nefes alınamadığı o nokta. Eşini dünyalar kadar sevip de gram arzulayamıyorsan, işte bu aradaki mesafeyi tamamen sıfırlamanın o kaçınılmaz faturasıdır.
Tutku mu istiyorsunuz?
Önce o yapış yapış halden biraz sıyrılacaksınız. Herkes kendi bağımsız alanına çekilecek, kendi gizemini koruyacak ve araya o nefes aldıracak sağlıklı mesafeyi yeniden koyacak. Yoksa birbirinizin ruhuna tamamen abone olup aradaki o yabancılık büyübozumunu yok ettiğiniz an, geriye kalan tek şey harika bir yoldaşlık oluyor, arzu da kibarca tuş kilidini kapatıp başka hayallere yelken açıyor. ++
Erotizmin ham maddesinde her zaman minik bir yaramazlık, yasakla flört etme, dış dünyanın kurallarına ayak direme ve hafiften bir suç ortaklığı vardır.
Evlilik kurumu ne yapıyor peki? Baştan sona masumiyeti, düzeni, dürüstlüğü, pırıl pırıl bir güvenliği kutsuyor.
Şimdi siz kalkıp ilişkiyi tamamen kusursuz bir aile tablosu ve ahlaki huzur merkezi üzerine kurar, içimizdeki o biraz vahşi, kuralsız, hatta bencil tarafları tamamen halının altına süpürürseniz ne oluyor? Oradan döküle döküle devasa bir şefkat fışkırıyor ama erotizm havaya karışıp uçuyor.
Çünkü şehvet dediğiniz şey usulüne uygun, kurallı ve terbiyeli olmaya tamamen alerjisi olan bir enerji türü.
Toparlamak gerekirse; 'Aman efendim, ilişki hastalıklı olduğu için şefkat şehveti katletti' falan hikaye. Öyle beyin sigortası filan da bahaneden ibaret.
Çiftler birlikte yaşlanırken kendi erotik zekalarını, o merak duygusunu ve aradaki o hayat kurtarıcı mesafeyi koruyamadıkları için şefkat evdeki tek sığınak haline geliyor.
Mesele aynı insanda ikisi birden asla barınamaz tembelliğine sığınmak değil. Bütün mesele, aynı insanın içinde hem o güvenli, şefkatli yoldaş kalabilmeyi hem de karşındakine baktığında hala keşfedilmeyi bekleyen çekici bir yabancı görebilme becerisini ayakta tutabilmekte. Yoksa gerisi sadece iyi niyetli bir ev arkadaşlığı.
Meseleyi karmaşıklaştırmayın. Bütün bu 39 maddenin özeti 3. maddedir: Daddy issues.
Kadının ağız dolusu küfür etmesi, kavga çıkarmaktan zevk alması, sürekli eski sevgilisine konuyu getirmesi ve yanındaki adama cüzdan muamelesi yapması tamamen erken çocukluk dönemindeki baba figürünün coşkusal eksikliğiyle ilgili. Libidinal enerji yanlış yere kanalize edilmiş durumda.
Kadın kocam, kocam diye dolanırken aslında aradığı koca değil, içindeki o otoriter ve eksik babayı ömür boyu tahttan indirme çabasından başka bir şey değil. Alizade dinleyerek bastırılmış id'ini dışarı salıyor, tarotla da süblime ediyor. Hepsi bu.
Şimdi efendim, ortalıkta 'Kocaya varmazsan duvarda kalırsın, kediyle ömrün biter' naraları atan o nostaljik akıl hocaları var ya.
Hani sanki evlilik dediğin şey, içine giren herkesin tek tip bir huzur madalyası kazandığı, zemini güllük gülüstanlık bir tesis. Oysa sahanın kenarından oyunu izleyenlerin veya içeri girip de acaba arka kapı nerede diye panik butonunu arayanların gördüğü manzara pek öyle değil.
Madem bu işin masasına oturduk, lafı evirip çevirmenin alemi yok. Kimler bu evlilik müessesesine uzaktan sevsek daha iyi, başımız kalabalık olmasın diyerek yaklaşmalı, hangi tipler nikah memurunun masasına yaklaşırken bile on kere düşünmeli, gelin şöyle çayları tazeleyip bir
dökülelim. ++
2. Ben haklıyım, nokta diyen müzmin hakikat memurları.
İlişki dediğin şey mutualist bir organizmadır, mahkeme salonu değil. Ama bazı tipler var ki, hayatlarının merkezine kendi haklılıklarını koymuşlar. Karşısındaki insanı dinlemek yerine, sürekli Ben zaten demiştim skoru tutuyorlar.
Nasıl bir cehennemdir bu? Bu kafadaki birinin evlenmesi demek, ev arkadaşına 40 yıllık müebbet hapis cezası kesmek demek. Ufak bir rutin tartışmayı, cephe savaşlarına çeviren, zerre esneme payı olmayan o sert ve kaskatı bireyler...
Evlenmeyin abicim. Gidin kendi kendinizle satranç oynayın, en azından taşların dili yok, sesleri çıkmıyor.
3. Konfor alanından bir milim dahi sapamayan, 'Benim Dünyam' hastaları.
Pazartesi rutini salı gününe uymayan, evindeki bardağın yerinin bir santim kaymasından sinir krizi geçiren bazı tipler var. Hayatlarına birini almak değil, sadece kendi yazdıkları senaryoya figüran arıyorlar.
Niye uzak durmalı? Çünkü evlilik, iki ayrı dünyanın kafa kafaya verip yeni bir ekosistem kurmasıdır; tek taraflı bir diktatörlük alanı değil. Benim akşam dizim bölünecek, Benim pazar kahve saatim aksayacak diye homurdanacak olan o birey, evlendiği gün aslında kendi kalesine golü atar. Sonra evdeki diğer insanı da sessiz bir mutsuzluk odasına tıkıp huzur diye buna der.
Yemezler. ++
4. Her şeyi pazarlık masası sanan faydacılar.
İlişkileri bir kar-zarar tablosu gibi okuyan, Ben buna ne verdim, karşılığında ne aldım? diye cüzdan tutar gibi duygu hesabı yapanlar. Bunlar için sevgi dediğin şey borsa spekülasyonu gibidir.
Neden tehlikeliler? Çünkü bu zihniyet, en ufak bir rüzgarda veya krizde 'Ulan bu yatırım zarar yazıyor, taban fiyattan satıp çıkayım' der. İnsan ruhunu excel tablosuna sığdırmaya çalışan bu tiplerin evde işi yok. Onlar borsada tahta yapsınlar, insan kalbini harabeye çevirmesinler.
Toparlayalım...
Bugün modern dünyada evlilikler artık sevginin ya da tutkunun alanı değil. Tam aksine, herkesin kendi küçük travmatik yalnızlığını ötekinin üzerinden sigortalatmaya çalıştığı birer bürokratik sigorta şirketi.
İnsanlar sırf o varoluşsal uçuruma bakmaktan korktukları için, evliliğin o sahte kalabalık sığınağına sığınıyorlar. Yanındaki adam ya da kadına yabancılaşmış ama sırf yalnız kaldım dememek için o 24 saatlik kabusu sürdüren milyonlar var.
Asıl maskeli balo nedir biliyor musunuz? Kediyle yaşayan bekar bir kadının yalnız ve eksik olduğunu söyleyen o mutsuz kalabalığın, aslında kendi evlerinin o sessiz odalarında ruhen çoktan ölmüş olmalarıdır. Kadın kedisini sever, kahvesini içer; sistemin o aptal pazar kurallarına orta parmağını gösterir. Gerçek özgürlük tam olarak budur.
Ezcümle; eğer hayatın gürültüsünden kaçıp sığınacak bir liman arıyorsanız, o liman yanlış bir insanla kurulduğunda batık bir gemiden başka bir şey olmuyor.
Kendi kahvesini huzurla demleyen, akşam eve geldiğinde kapıyı kimseye hesap vermeden açan, ruhunu ve zihnini pazarlamayan bir insanın hayatı; yanlış bir kalabalıkta erimekten katbekat onurludur. Sahnenin kenarında oturup bu absürt tiyatroya popcorn yiyerek bakmak varken, başrolünde mutsuzluk yazan bir senaryoya niye imza atasanız ki?
Yazan arkadaş muhtemelen ya çok yorulmuş, o an o anlık illüzyona sığınmak istiyor ya da henüz bu çarkların hiçbirine tam olarak çomak sokmamış dışarıdan bakan bir hayalperest. Çünkü insan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, en büyük yükü yine kendi sırtında taşıyor.
Yeni bir şehre gitmek, haritada yeni bir nokta seçmek kolay. Ama o şehrin sokaklarında yürürken kendi iç sesinden, o bitmek bilmeyen hesaplaşmalardan kaçabilen henüz görülmedi, ben bilmiyorum.
Memuriyetin o tekdüze güvenliği bir süre sonra ruhunun paslanmasına yol açar. Bakın, kimseyi tanımamak bir özgürlük lütfu gibi başlar ama insan en çok insana çarparak var olur hayatta.
Bir de şu var; yalnızlık, bir tercih olmaktan çıkıp kronik bir hale evrildiğinde, o deniz kenarındaki akşam yürüyüşleri bir teselliden ziyade içimizdeki sessizliğin sesini artıran birer ritüele dönüşür.
Kısacası; hayat, kurguladığımız o steril Instagram estetiğine sığmayacak kadar inatçı, çetrefilli ve pürüzlü. Masanın başına oturup her şeyi bırakıp gideceğim cümlesini kurmak tatlı bir uyku ilacı gibidir ama sabah çalar saat çalınca o pürüzsüz hayallerin yerine yine aynı gerçeğin ortasında uyanırsın.
İyi muhabbetin birinci ve en şaşmaz kuralı şudur abicim. Karşı tarafın ağzını açmasına izin vermeden, kendi yazdığı replikleri kendi oynayıp arkasından da alkış bekleyen tiplerden masayı ve odayı hemen arındıracaksın. Bunlar var ya, bunlar; hani çaycı gelir ya tepsiyi koyar, bunlar çaycıya bile 'Bak kurbanım, çayın demini alması aslında şöyle bir entelektüel süreçtir' diye felsefe yapmaya kalkar. Nefes almıyor arkadaş, solunumunu cümle aralarındaki virgüllerle idare ediyor. Adamın tek eğlencesi kendi sesinin akustik yankısı. Karşındaki insan değil, sanki evdeki akıllı süpürge. Sen sadece ses çıkar, o da arada toz çeksin istiyor.
Oysa güzel muhabbet dediğin, karşılıklı iki insanın birbirine laf sokma yarışı ya da Bak ben ne kadar çok kitap okudum, bilumum terminolojiye vakıfım züppeliği olmaktan çıktığı an lezzetlenir. Adam gibi sohbet etmek istiyorsan, önce şu içindeki 'Ben en haklı, en muazzam tespitin sahibiyim' egosunu kapının önündeki paspasa silip öyle masaya oturacaksın. Kelimeler dediğin zaten ambalaj. Asıl marifet karşıdakinin cümlesini bitirmesini beklerken sabırla çaydan bir yudum alıp, o an sükuneti kucaklayabilmekte.
Velhasılkelam; iyi muhabbet, karşılıklı bir monolog müsabakası dan çok, iki zihnin aynı masada demlenme halidir. Karşındaki insan sana pası attığında, o topu göğsünde yumuşatıp taca atmayacaksın. Zarifçe alıp orta sahaya, yani doğru yere bırakacaksın. Yoksa öbür türlüsü ne biliyor musun? Sabaha kadar kendi kendine konuşan meftunların, tek kişilik cenaze namazından başka bir şey değil.
Mekan ve atmosfere gelince; arkada havadan sudan çalan hafif bir tını olabilir ama kimsenin birbirinin yüzünü görmek için bağırmayacağı, sükunetin zedelenmediği bir köşe şart.
Öyle göz alan, ameliyathane gibi apaydınlık yerler muhabbetin katilidir. Loş, insana kendini evinde hissettiren, adamın yüzündeki o yorgunluğu ve samimiyeti saklamayacak kadar sıcak, göz yormayacak kadar da mahcup bir loşluk. Hani şöyle sarımtırak, oturduğun yerde seni evindeymiş gibi hissettiren o eski lamba ışığı gibi.
Çayın demlisi eksik olmayacak. Alternatifi masanın keyfine göre değişir ama masadaki zihnin bulanıklaşmasına izin vermeyecek, yavaş içilen cinsten olmalı.
Muhabbetin akışına gelirsek, biri konuyu açar, ortaya bir iddia veya bir enstantane bırakır. Diğeri o topu havada kapıp taca atmaz, alır inceltir, zenginleştirir ve karşı tarafa zarifçe geri iade eder.
Her saniye bir şey söylemek zorunda değilsin. Cümlenin bittiği yerde o kısa es'i vermek, çaydan bir yudum alıp etrafı incelemek muhabbetin en asil kısmıdır. O sessizliği doldurmaya çalışanlar genelde söyleyecek lafı olmayanlardır.
Hayatı da, kendini de çok ciddiye almayan bir alaycılık katsayısı olmalı. Kendi trajedine gülmeyi beceremeyen adamla masaya oturulmaz.
8
607
Seninki 'gönül ferman dinlemez' den çok, bildiğin beynin 'ben bu filmin sonunu beğenmedim, reji tekrar çeksin' demesi. Ortada kehanet falan yok, senin alt korteks hala vardiyada mesai yapıyor.
İlişki bitti, defter kapandı, imza atıldı, mühür basıldı, hatta üstüne bir de soğuk su içildi. Ama senin iç ses hala VIP locadan 'Yok ya ara verdiler, ikinci yarıda taktiği değiştirip sahaya yine dönecekler' diye maç anlatıyor. Hayat Yeşilçam seti değil ki her elveda diyen dönüp 2. perdede gelsin.
Beyin öyle bir motor ki; acıyla, o devasa boşlukla ve mutlak yalnızlıkla anında yüzleşmeyeyim diye sana bu ileride birleşeceğiz uyduruk pembe dizisini pompalayıp duruyor. Psikolojik morfin bu, başka bir şey değil.
Yarım kalmışlık hissi zihninin o garip gururunu okşuyor. yaşayamadığınız o potansiyel tatiller, hayaller gerçekte yaşadığınız o kavgalı gürültülü kısımlardan daha tatlı geliyor tabi. Çünkü hayaldeki sevgilinin mutfak masasını toplama huyu yok, çoraplarını ortada bırakmıyor, sinir bozucu akrabaları yok. Mükemmel bir hayaletle berabersin yani.
Velhasılkelam; o his gitmiyor çünkü sen hala o hayali geleceğin cenaze namazını kılmaya direniyorsun. Bırak o mezar kazılsın, o kapı tam kırılsın. Yoksa daha çok acaba diye tavanı izleyip sabahlarsın. ++
Hani klasik bir söz vardır ya, İnsan en çok kendi yalanına inanır diye. Seninki tam o haller.
İçindeki o uyanık replik yazarı, eline kalemi almış köşede oturuyor. Sen her hüzünlenip duvara dalgın dalgın baktığında başlıyor senaryo yazmaya. Yok efendim aslında o da şuradan geçiyordur, yok kesin o da bu şarkıyı dinliyordur. Yahu o gitti, bakkaldan ekmek alır gibi gitti. senin alt korteks hala Oscar’lık dram filmi çekme derdinde.
Kabul edelim; gidenin kendisi değil, senin onunla yaşayamadığın o kafandaki kusursuz versiyonu tatlı geliyor. Gerçek hayattaki o sinir bozucu huyları, kaprisleri, anlamsız tripleri buhar olup uçmuş. yerine duvara asmalık tablo gibi bir hatıra kalmış. E, kim istemez ki öyle kusursuz biriyle hayali bir gelecek kurmayı? Bedava mutluluk resmen.
Ama beynin bu ucuz uyuşturucusuna ne kadar uzun süre prim verirsen, o odadan çıkman o kadar gecikecek. Bırak artık o pembe dizinin setini söksünler, elektrikleri kessinler. Gerçek dünyaya dönmek ilk başta soğuk duş etkisi yapar ama en azından kafan netleşir.
Yoksa daha çok acaba diye tavanı izler, sabahın köründe kedinin bile yüzüne bakmadığı hallerde kendi kendine dram yazarsın. Hadi kapat o sekmeyi de balkonda fincanı tazele, hayat dışarıda akıp gidiyor hala.
İlişki dediğimiz şey, iki insanın birbirini tanıma çabasından çok, kimin daha az duygu barındırdığını kanıtladığı bir soğuk savaş envanterine döndü. Karşı tarafın zihninde sürekli bir 'acaba beni terk eder mi?' korkusu yaratmak, modern romantizmin yazılı olmayan anayasası haline geldi artık.
İnsan ilişkilerini bir satranç tahtasına çevirenler, aslında oyunu kaybetmekten ölümüne korkan ama oyunun kendisini de çoktan unutan zavallı oyunculardır. +
Oysa aşk ve yakınlık, kazanılacak bir zafer değil ki, rüzgarın sert estiği bir dünyada iki insanın birbirine omuz vermesidir. Bütün bu stratejik zırhları kuşanmak, insanı dışarıdaki tehlikelerden korumaktan çok, içerideki o sıcak ve kırılgan merkezi boğar. Halbuki asıl lüks, maskeleri düşürmek, hamleleri bir kenara atıp 'ben buradayım, bütün acemiliğimle ve açıklığımla buradayım' diyebilmektir. Çünkü hayatın sonunda geriye kalan, kimin kaç hamle önde bitirdiğinde çok, kimin yanında zırhınızı çıkarıp huzurla uyuyabildiğinizdir.
O yüzden tahtayı devirip masadan kalkmak, bir yenilgi değildir. İnsana, en nihayetinde yine insan kalma lüksünü geri vermektir.
Timeline’da yine o meşhur turizm reklamı. Ekrandan anında bir birlikte dünyayı fethediyoruz parfümü yayılıyor adeta.
Sevdiğinle diyar diyar gezmek, uçsuz bucaksız coğrafyalarda el ele koşturup altına huzur damgası basmak. Dışarıdan bakarsan Hollywood filmi, set arası yok, hüzün yok, sadece kusursuz bir estetik haz. İki adet filtreli sırt çantası, gün batımında estetik silüetler, alt alta dizilmiş mutluluk sözcükleri.
Fakat kameranın arkasındaki gerçekliğe bir zoom yaparsak, manzara şu. Sabahın köründe kalkıp üç aktarmalı uçak koşturmacası, acaba bu metro hangi yöne gidiyor kavgası, ayağına vuran o lanet ayakkabıyla atılan 20 bin adım ve şehrin en meşhur kafesinin önünde iki saat masa beklerken açlıktan birbirinin gözünü oyma raddesine gelmek. Hani nerede o zen hali? Ortada yaşanan sahici bir an falan yok. Biz artık kendi hayatımızı kendi gözümüzle değil, Acaba şu an dışarıdan ne kadar kusursuz bir aşk çifti gibi görünüyoruz? ekranından izliyoruz. Yaşantıyı devretmişiz. Tıpkı sitcomlardaki kahkaha efektleri gibiyiz. Hayatı kendimiz yaşamıyoruz, dışarıdan tüketilmeye hazır birer enstantaneye dönüştürüyoruz.
Geriye sadece dijital vitrine konulacak paketlenmiş manzaralar kalmış.
Tatil dediğin şey bile dinlenme kampından çok, tam mesai bir başarı performansına dönmüş. Otelde sidik zoruyla uyuyoruz, yeter ki o Instagram akışı kesilmesin, beğeniler düşmesin. Sanki gezmeye değil, kapitalizmin turizm departmanına zorunlu staja gönderilmişiz.
Evde birbirinizin kahrını çekemiyorsanız, o iletişimsizlik krizini gidip Eyfel’in dibinde yaşamanız hiçbir şeyi değiştirmiyor. Sorun yerel değil, mental. Arka planda tarihi eser olması, ruhunuzdaki o huysuzluğu silip süpürmüyor, sadece masrafı artırıyor. Paris’te kruvasan atarak da kavga edebilirsiniz, istanbulda simit kemirirken de, coğrafya kaderi değiştirmiyor.
Özetle mesele dünya turu atmak değil. O otel odasının elektriği kesildiğinde, internet bittiğinde, telefonun şarjı yüzde sıfırı gördüğünde o insanla aynı odadaki o ağır sessizliği taşıyıp taşıyamadığın. Yoksa gerisi sadece iyi kurgulanmış bir turizm acentesi ortaklığı.
Fikri olan varsa sahne sizin, bekliyorum aşağıya.
Cioran'ın o nokta atışı tespiti gibi. 'Gelecek korkusu, gerçekleşmemiş bir intihardır.'
İnsanın en büyük zindanı yine kendi kafasının içidir. Kapısı da dışarıdan değil, içeriden kilitli.
Gerçek krizin kapıya dayandığı anlarda insandaki o hayatta kalma refleksi, panik ya da adrenalin bir şekilde devreye girer. Somut bir duvara çarparsın ve o duvarla nasıl güreşmen gerektiğini anlarsın. Ama zihnin kendi ürettiği hayaletlerle yaptığı güreşte rakip yok, ring yok, sıklet yok. Sadece boşluğa yumruk sallayıp duruyorsun. En çok da bu tüketiyor adamı. Var olmayan bir düşmanla yapılan o sonsuz ve yorucu prestij savaşı.
İşin ironisi de burada zaten. Hayatın, başına gelmesinden korktuğun felaketlerin yüzde doksanını sana yaşatmadığını fark ettiğin an, o boşuna akıttığın gözyaşlarının ve tükettiğin ömrün dökümüne bakıp kendi kendine yabancılaşıyorsun. +
Geleceğin o karanlık dehlizlerinde fener tutacağım derken, elindeki anın ışığını söndürüyor insan. Yarının henüz doğmamış acılarına provalar yapmaktan, bugün süzülen filtrenin tadını alamamak, balkondan esen rüzgarı hissedememek, masadaki hayatın sesini duyamamak. Geleceği bekleyen, şimdiyi de kaybeder. Oysa hayat dediğimiz şey, sadece o kesik kesik aldığın nefeslerin toplamından ibaret. Gerisi ya zihnin kurduğu bir tiyatro ya da çoktan kapanmış bir perde.
Bütün ömrünü o hiç var olmayacak senaryoların endişesiyle rehin veriyorsun, sonra da rüzgarın önündeki yaprak gibi savrulup gidiyorsun.
Şimdiye çivilenmek yerine ihtimallerin çölünde koşturdukça, elinde kalan tek şey o boşuna yorulmuş kaslar ve zihnin odaya doldurduğu toz bulutu oluyor. Oysa hayat, tam da sen o hayali felaketleri hesap ederken, avuçlarının içinden kayıp giden o saniyelerden başka bir şey değil.