•justthetramp•

ถ้าลองถอดฟิลเต้อแม่เมะแม่เคะใด ๆ ออกเลยนะ คำว่าลูกกูผิดอะไรไม่มีใครพูดได้สักคน ชาญก็แบ่งเวลาได้ไม่ดีจริง ๆ มันอาจจะมีเวลาที่สามารถเจียดมาหามาใช้เวลาด้วยกันได้ มันโทร มันส่งข้อความหาได้ว่า เออเนี่ย ทำไรอยู่ กินข้าวแล้วนะ สั่งข้าวไปให้นะ มันดูแลแฟนได้เว่ย แต่ด้วยความชาญอ่ะ ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ความตั้งใจอยากให้งานทุกงานออกมาดีที่สุด มันทำให้ชาญ concentrate อยู่กับงานตรงหน้ามาก ๆ + กับอยากทำให้ทุกอย่างเข้าที่ให้เร็วที่สุดเพราะอยากมีเวลาให้แฟนอย่างเต็มที่แบบไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง มันก็เลยออกมาแบบนี้ ซีนที่บอกให้นอนให้ใจเย็นแล้วค่อยคุยกันก็อีก มันไม่ควรปล่อยเกินวันก็จริง แต่ชาญที่รู้นิสัยแฟนตัวเองดีกับเจตที่เริ่มติดประชดแล้ว วิธีที่คนแบบชาญทำได้ ณ ตอนนั้นคือรอให้ใจเย็นลงเพราะ “ไม่อยากทะเลาะ” มันอยากผิดใจกับแฟนมันที่ไหนล่ะ ทางเจตก็นะ เข้าใจแหละว่าใจเย็นลงมาก พยายามเข้าใจชาญแล้วแต่ก็ยังคงติดประชด ยังมีความเอาแต่ใจในคำพูดอยู่บ้างประปราย ซีนกินข้าว หลาย ๆ คนไปโฟกัสกับคำพูดชาญที่ว่า งานโรงแรมไม่เหมือนงานสวน มันพูดแรงอ่ะจริง มันผิดแหละที่ไม่รักษาน้ำใจแฟน มันมีวิธีพูดที่ดีกว่านี้มาก แต่ก็ต้องยอมรับอีก ว่าสิ่งที่เจตพูดเรื่องให้ปล่อยคนอื่นจัดการ สำหรับคนที่เป็น เจ้าของงาน เป็นคนคุมงาน สิ่งนี้เป็นแนวคิดที่ไม่มีความรับผิดชอบมาก ใช่แหละที่แม่ญาทำโรงแรมมาหลายที่ แต่ดีเทล มู้ดงานอย่างที่ชาญบอก จากใจคนเรียนออกแบบตกแต่งภายใน มันใช้มู้ดจากที่นึงมาทำอีกที่นึงมันได้มั้ย ได้แหละ แต่มันก็ไม่ได้ดีไง มันมีรายละเอียดเยอะมาก ฟังก์ชั่นการใช้งานต้องเหมาะกับพื้นที่ กับกลุ่มลูกค้าในจังหวัดนั้น ๆ การตกแต่งอีก บรรยากาศอีก รายละเอียดมันเยอะกว่าที่คิดมาก ทำไมปล่อยเวลานานจัง ชาญมันกล้าโทรไปหลังอ่านที่เจตทิ้งไว้ (ทิ้งของที่พ่อครูให้ด้วย) ก็เก่งละเด้อ เป็นชั้นชั้นคงยืนหน้าชาทำไรไม่ถูก ไหนจะงาน จะแม่ที่โถมเข้ามาอีก โทรไปแล้วโดนตัดสายก็ยังโทรซ้ำ ๆ มันหวังให้เจตรับตลอดแหละ เจตเองก็ยังคงสับสน เพราะตัวเองก็เป็นคหนีมา เข้าหน้าก็ไม่ติด คงกลัวไปหมดเหมือนกันนั่นแหละ มันรักกันจะตายอยู่แล้ว 2 คนนี้ก็แค่เด็กวัยรุ่นที่กำลังจะก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ อย่าไปว่าไรมันนักเลย

ถ้าพี่อินกุมีสีอื่นเหลือบมาในสีเขียวเฉดป่าแอมซอนของฮีแม้แต่นิดเดียว กุร่างโพสต์แล้วตั้งเวลาลงทุก 30 นาทีแน่ ดมด.คงต้องมาคุยกะกุหน่อย