Leylâ

Bir kez çıplak kaldığında sunacağı başka bir şey kalmayan bedenler vardır, bir de aklını becerip her daim insafına kaldıkların.

Bu gece, yaşanan her şey için bir kereye mahsus pişmanlık provası.

Seni baştan çıkaracak bir şeyim yok, sadece kelimelerim var.

Devam mı?

Bu uyuşukluk anlarını seviyorum. Ağır kirpiklerimin hareket eden pıtırtısı, parmaklarımın sayısını doğrulayabileceğim bir seviyeye yavaşça kaldırdığım elim ve onda sihir fikrinin başlayıp havada kelimelerin belirmesi.

Uzaklardan bana sunduğun o iç çekişin geçtiği havada kelebekler kanatları için renkler bırakır.

Bazı gerçekler deneyimle netleşir, bazı dersler ise keşke daha yumuşak bir yolla öğrenseydik diye iç geçirdiğimiz türden.

Telefon numarana ve biraz zamanına ihtiyacım var.

İnsanın kendi sesini bile daha az duymak istediği bir yerdeyim.

Gece uzun, zihin gereğinden fazla uyanık. Fincanları kadehlerle değiştirme vakti.

Uykusuzluğuna söyle sırf yatacak kimsesi yok diye canını sıkmasın.

İnsan, başkasında affetmediği nice günahı kendi vicdanında pekâlâ aklayabilir.

Belki de daha büyük, daha sıcak ve daha rahat paltolara olan isteğim, sarılmaya olan korkunç bir arzunun habercisidir.

Aşkın yasasında mesafe yasak.

Ortada ne söndürülecek bir yangın ne de kurtarılmayı bekleyen bir ruh; kendi iradesiyle seçtiği uçurumu felaket sanacak kadar masum da değil.

Gece monologları, karanlık tavanlar, yutulmuş parmaklar ve korku.

Satın alınamayan şeylerde şanslı bir kadın olmak; aşkta, dostlukta, sağlıkta, huzurda ve güzel sonlarda.