Pascal Varmays

Waar het narratief wringt 1. Alle landen hebben de 2 schokken ondergaan. België blijft bij de slechtste leerlingen van de eurozone. Dat verschil komt van structurele uitgaven: vergrijzing (pensioenen, zorg), automatische indexering en een groeiende rentelast. Daar zegt de analyse niets over. 2. “De aandeelhouders betaalden nauwelijks” klopt niet. De aandeelhouders van Fortis en Dexia, waaronder veel kleine spaarders en de gemeentelijke holdings, verloren bijna alles. Een deel van de bankenredding was bovendien geen verloren uitgave maar een participatie: BNP Paribas-aandelen en Belfius, dat nog op de staatsbalans staat. Daardoor overschat het verhaal de netto kost. 3. De loonsubsidies zijn geen crisissteun die “bleef plakken”. Het gaat grotendeels om vrijstellingen van bedrijfsvoorheffing (ploegenarbeid, nachtwerk, O&O-personeel) die al vóór 2020 bestonden en groeiden. Ze zijn een omweg om de extreem hoge loonwig te compenseren. Ze tonen dus net het probleem van de hoge lasten op arbeid, het omgekeerde van wat De Grauwe suggereert. 4. De daling van de ontvangsten na 2013 is grotendeels beleid, geen lek. De taxshift verlaagde bewust de lasten op arbeid, en het creëerde ook jobs en het tekort bedroeg toen 0,7% vh bbp Dat is een andere diagnose dan ontwijking. België blijft bovendien bij de OESO-landen met de hoogste fiscale druk. 5. “Degenen die het meest geprofiteerd hebben” is geen onderbouwd feit, maar een mening. Het is ook vaag: wie heeft er geprofiteerd? En hoe heeft het beleid dit dan bewust gewild? 6. Het grootste deel van het Belgische probleem is binnenlands en structureel: een hoog uitgavenniveau, een rigide indexering, de vergrijzing en een te hoge belasting op arbeid, die men met subsidies weer probeert te compenseren. 7. De allerbelangrijkste reden is de te lage activiteitsgraad, en een ontspoord systeem van uitkeringen zonder voldoende controle op efficiëntie en misbruik. 8. rankrijk en België delen dezelfde kenmerken (hoge overheidstekorten, sociale uitgaven, hoge belastingdruk, etc). Het gemeenschappelijke kenmerk is niet een beleid dat kapitalisten bevoordeelt, maar een beleid dat te weinig focust op activering, verantwoordelijkheid en concurrentiekracht.

Het gespin rond de te geringe bijdrage “van de sterkste schouders” is pure intellectuele oneerlijkheid. De sterkste schouders betalen nu al quasi alles in dit land. Er zijn te weinig actieven, en we moeten meer sterke schouders vormen. Minder belasten helpt daarbij.

Er is een ontstellend gebrek aan besef over de reële draagkracht van de economie om de enorme welvaartsstaat te dragen die werd uitgebouwd. België zal razendsnel verarmen, net zoals Frankrijk. Heel België Walloniseert nu, omdat de Vlaamse partijen dat toelaten.