«ورود بیمار ممنوع» را بالای مطب هیچ دکتری نمی نویسند. خانه‌های بلوط را در جاهایی ساختیم که آسیب وجود دارد. پدری زنگ زد تا توانست من را تهدید کرد، بی‌احترامی کرد، گفت:در اینجا را تخته می‌کنم. بچه‌اش توسط بچه دیگر کتک خورده بود. معتقد بود ما هیچ کاری نمی‌کنیم، فقط بلدیم بازی و مسخره بازی در بیاریم. گذاشتم نیم ساعت حرف زد، خالی که شد گفتم ما آمدیم حال دل بچه ها را خوش کنیم. از بچه‌ات بپرس اگر راضی به تخته شدن بلوط بود من فردا تعطیلش می‌کنم. گفتم شغلت چیه؟ گفت: میروم استان‌های دیگه کارگری می‌کنم. گفتم میشه بیایی باهم حرف بزنیم. گفت حوصله ندارم. هفته و ماهی نیست از یکی از روستاها مشکل از جانب والدین نداشته باشیم. به یکی از مربیان گفتم: می‌توانستیم به روستاهایی برویم که هیچ آسیب ندارند، بدون دغدغه و در کمال آرامش فعالیت کنیم، اما این روستاها هم والدین آسیب دیده‌اند هم بچه‌ها.

یک روز هنری در خانه بلوط روستای اکبرآباد شهر دهدشت

گاهی با یک هزینه کم شادی هدیه میدی، مسیر زندگی عوض میشه، همکاری و همدلی رشد می‌کنه. در این دو هفته که تور والیبال آوردیم در روستا دختران و پسران وقت زیادی را به بازی اختصاص میدن. الهی شکر.

سر یک مسأله ای اختلاف پیدا کردند حالا نشستن و دارن گفتگو می کنن. تربیت و رشد یعنی همین.

زیبایی ناب و خالص ببینید. وقتی یکی بگه دستاورد خانه بلوط چه بود؟ میگم کارگروهی، جسارت و اعتماد بنفس کودکان روستا. درود بر مربیان بلوط.