สงสารน้องงงง มีคุณแม่คนนึงเริ่มสังเกตว่าลูกสาวที่อยู่ ป.6 ชอบเอากางเกงในไปซักเอง ไม่ยอมเอาไปซักรวมกับเสื้อผ้าอื่น ตอนแรกแม่ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าลูกเริ่มโตแล้วคงเขิน ไม่อยากให้แม่เห็น แต่หลัง ๆ แม่เริ่มเห็นว่าน้ำในอ่างหลังลูกอาบเสร็จมีสีแปลก ๆ เลยเคยถามอยู่หลายครั้งว่าใส่อะไรลงไปในน้ำหรือเปล่า ลูกก็บอกทุกครั้งว่าไม่ได้ใส่อะไร แม่ไม่อยากคาดคั้นก็เลยไม่ได้ถามต่อ จนพักหลังลูกเริ่มถามทุกคืนว่า พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไหม แล้วพอถึงตอนเช้าก็มักจะบอกว่าปวดท้อง ขอหยุดเรียนได้ไหม แรก ๆ แม่ยังคิดว่าลูกอาจจะแค่ไม่อยากไปเรียน จนวันนึงเห็นลูกยืนร้องไห้ตอนกำลังใส่ชุดนักเรียน เลยถามว่า ที่โรงเรียนมีอะไรหรือเปล่า ลูกก็ตอบทันทีว่าไม่มี หนูแค่ไม่อยากไป ผ่านไปอีกไม่กี่วัน แม่กำลังเก็บเสื้อผ้าแล้วไปเจอถุงเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในลิ้นชัก พอเปิดดูก็เจอกางเกงในของลูกที่มีคราบสีน้ำตาลอมเหลืองอยู่ข้างใน แม่เลยเรียกลูกมานั่งคุยด้วย แล้วบอกว่า แม่ไม่ได้จะดุนะ แต่อยากรู้ว่าทำไมถึงต้องเอากางเกงในมาซ่อนไว้ ลูกดูตกใจมาก ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า แม่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกโรงเรียนนะ แม่ก็งง เพราะยังไม่ได้พูดถึงโรงเรียนเลย เลยถามกลับว่า แล้วโรงเรียนเกี่ยวอะไรด้วย ตอนนั้นลูกเงียบไปแล้วก็เริ่มร้องไห้ กว่าจะยอมเล่าก็ใช้เวลาอยู่นาน สุดท้ายถึงได้รู้ว่า วันนึงตอนอยู่ที่โรงเรียน ประจำเดือนของลูกมาโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วตอนนั้นลูกเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ลูกขอครูไปเข้าห้องน้ำ แต่พอกลับเข้าห้อง เพื่อนผู้หญิงคนนึงเห็นรอยเปื้อนบนเสื้อผ้า แล้วเอาเรื่องนี้มาล้อต่อหน้าเพื่อนคนอื่น วันต่อมาเพื่อนคนเดิมก็ยังเอาเรื่องนี้มาพูดอีก หลังจากนั้นทุกครั้งที่ลูกขอไปเข้าห้องน้ำ เพื่อนคนนั้นก็จะหัวเราะ แม่เลยถามว่า แล้วหนูไม่ได้บอกครูเหรอว่าถูกเพื่อนล้อ ลูกตอบว่า บอกแล้ว แต่ครูให้กลับเข้าห้องแล้วบอกว่า เพื่อนก็แค่ล้อเล่นกัน หลังจากนั้นลูกก็เริ่มกลัวการไปโรงเรียน เพราะรู้สึกเหมือนคนอื่นกำลังจับตามองตัวเองอยู่ตลอด แล้วก็กลัวว่าจะโดนเอาเรื่องนี้มาล้ออีก แม่เลยพาลูกไปหาหมอเพื่อตรวจให้แน่ใจ คุณหมอบอกว่าคราบที่เห็นอาจเป็นช่วงที่ลูกเริ่มมีประจำเดือนครั้งแรก แต่ถ้ามีเลือดออกหรือปวดผิดปกติก็ควรมาตรวจอีกที จากนั้นแม่ก็ไปคุยกับครูแนะแนวที่โรงเรียน และขอให้ช่วยจัดการเรื่องนี้แบบเป็นส่วนตัว เพราะไม่อยากให้ลูกต้องอายหรือถูกพูดถึงมากกว่าเดิม แต่พอครูเปิดประวัติเรื่องนี้ขึ้นมาดู กลับถามแม่ว่า ลูกสาวคุณเคยมาหาเราเรื่องนี้ตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนแล้วนะ น้องไม่ได้บอกเหรอ แม่ถึงกับหันไปมองลูก เพราะตัวเองไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ลูกก็ร้องไห้แล้วบอกว่า หนูเคยมาขอความช่วยเหลือแล้ว แต่เขาบอกให้หนูกลับเข้าห้องไปก่อน แล้วบอกว่าจะจัดการให้ ตรงนั้นแม่ถึงเพิ่งเข้าใจว่า ที่ลูกกลัวโรงเรียนขนาดนี้ มันอาจไม่ได้เริ่มจากวันที่ประจำเดือนมาเปื้อนเสื้อผ้า หรือวันที่โดนเพื่อนล้อด้วยซ้ำ แต่มันเริ่มตั้งแต่วันที่ลูกพยายามไปขอความช่วยเหลือแล้วไม่มีใครฟังจริง ๆ สุดท้ายก็ต้องกลับเข้าห้องไปเจอเรื่องเดิมอยู่คนเดียว #มินนี่แปลให้