+🧩

Bir baba, kızına Zenon paradoksunu anlatmak ve parmaklarının neden hiçbir zaman gerçekten birbirine değmediğini göstermek için bir uygulama geliştirdi.

Durante i devastanti incendi boschivi in Australia, gli scienziati dell'Università di Melbourne hanno piazzato delle telecamere vicino alle tane dei wombat (vombati). Questi animali scavano complessi di gallerie sotterranee profondi, freschi e completamente isolati dal fuoco e dal fumo. I video hanno rivelato un comportamento commovente: invece di difendere ferocemente il proprio territorio come fanno di solito, i wombat hanno lasciato entrare nelle loro tane decine di altri animali in fuga dalle fiamme, tra cui echidne, piccoli wallaby, lucertole e uccelli, condividendo il rifugio sotterraneo e salvando loro la vita.

Typographische Monatsblätter, 12, 1972. Design by Wolfgang Weingart designreviewed.com/artefacts…

님들 이것도 개쩔어요teapaw.org/hmmmmmm1458/status/211…

This mini robot falls over again and again, and its fall tracker only files a report by default. The documentation says so. A fall is worked out from the direction of gravity as read by the motion sensor, and it shows up in the monitor, and that is all. It is “a report, not a gate”: the robot does not go limp or refuse commands. To make a fallen robot go limp and wait until someone stands it up, the mode has to be switched on separately in the config. The battery is just as businesslike. The gauge works as a countdown: yellow at 30%, red at 15%, and at zero the service sits the robot down and cuts power itself. For scale, PopSci uses familiar things: as tall as a terrier, about as heavy as a chicken. The documentation gives one more case its own entry, a broken orientation sensor: a board that has stopped computing orientation keeps answering requests, so nothing reports an error.

This robot can be hooked up to an AI agent, but the agent cannot send raw commands to its motors. The mini robots in the video stand on a desk next to a monitor with a control panel open. And the architecture document says it plainly: a confused agent must not be able to command something the robot will execute into a wall. So remote clients (a browser, a phone, a server) send only intents, and the robotd service decides which of them can run. It also owns falls, joint and thermal limits, and safe poses. Camera and audio run in a separate service, so a video crash does not stop the motors. Three services, Bluetooth for the phone among them, are meant to keep working even when robotd does not respond. The robot does not store Wi-Fi credentials: the documentation says “We never store them”. One more detail, on health checks: a control loop running at 60% of its 50-times-a-second target is considered alive and passing its health check.

一生カチカチしていられるボタンを作ってしまった...

Leonardo da Vinci drew muscles as cords along their line of pull. I’m building a 3D book on bones and muscles for GCSE PE around that idea, and here is a glimpse of one chapter: the 13 muscles, where you pull each cord and its joint moves. The chapter, live ↓

Two tiny robots try to understand humans. The episode is here. Live action with real robots instead of animation (episode 5): "Humans" Enjoy! PS: I'd like to thank everyone for the kind words and the amazing support on this mini-series!

A few favorites from 100 years of Triennale di Milano posters. Italo Lupi, Massimo Vignelli, Giulio Confalonieri, Aldo Scarzella.

A little surreal fairytale where tears turn into yarn, and an entire town becomes obsessed with creating more.

این سخنرانی خانم کیت بلانشت در نشست خبری برگزیدگان جایزه «پرمیوم ایمپریاله» در توکیو بسیار مورد توجه قرار گرفته است. او می‌گوید: اغلب به آثار لئونورا کارینگتون، سوررئالیست بزرگ، فکر می‌کنم و جمله‌اش که گفت: «بسیاری چیزها را نمی‌توان به زبان آورد؛ هنر برای همین است.» سپاسگزارم. من همیشه با کلمات مشکل داشته‌ام. حتی دقیق‌ترین واژه‌ها هم گاهی نمی‌توانند منظور ما را درست منتقل کنند. ممکن است احساسمان را تحریف کنند، ما را درگیر بحث‌های بیهوده کنند یا اصلاً نتوانند میان ما و دیگران ارتباطی بسازند. کلمات اغلب از آنچه واقعاً احساس می‌کنیم عقب‌ترند. بااین‌حال، حالا اینجا ایستاده‌ام و با شما حرف می‌زنم. من بازیگرم و در حرفه‌ای کار می‌کنم که همه‌چیز آن به زبان وابسته است. بازیگری در بدترین حالت ممکن است درگیر معنای ظاهری و خشک کلمات شود، اما در بهترین حالت می‌تواند مخاطب را مبهوت و بی‌کلام کند. اینکه کلمات فرد دیگری را از آنِ خود کنید، فرایند پیچیده‌ای است. ابتدا باید خودتان با آن کلمات ارتباط عمیقی برقرار کنید؛ سپس آنها را تفسیر کنید و طوری بیانشان کنید که در مخاطب نیز اثر بگذارند. شاید به همین دلیل است که همیشه دنبال معنا در فاصله میان کلمات می‌گردم: در حرف‌های ناگفته، در آنچه آدم‌ها سعی دارند بگویند، در حرف‌هایی که آرزو می‌کنند کاش گفته بودند و در چیزهایی که آرزو می‌کنند کاش هرگز به زبان نیاورده بودند. گاهی یک عمر تلاش می‌کنیم حرف‌هایمان را پس بگیریم، بازنویسی یا پاکشان کنیم؛ همان‌طور که بارها تاریخ و سرگذشت ملت‌ها را بازنویسی یا حذف کرده‌ایم. ما اغلب از موقعیت‌ها و احساساتی حرف می‌زنیم که خودمان شناخت چندانی از آنها نداریم. گاهی بدون خودآگاهی و بدون توجه به شرایط و پیامد سخنانمان حرف می‌زنیم؛ و معمولاً درست در همین وضعیت است که بیش از همیشه سخن می‌گوییم. برای همین، وقتی با متنی روبه‌رو می‌شوم، به تأثیر کلمات بر آدم‌ها و فضای اطرافم فکر می‌کنم. چه اتفاقی می‌افتد وقتی کلمات اشتباه از آب درمی‌آیند؟ وقتی به هدف می‌خورند؟ وقتی کسی یا چیزی را زیر فشار قرار می‌دهند؟ در روزگاری که اکنون زندگی می‌کنیم، به کسانی هم توجه دارم که سرسختانه حاضر نیستند آنچه گفته می‌شود بشنوند؛ و به فضاهایی که راه را بر گفت‌وگو می‌بندند. از خود می‌پرسم: چرا؟ همیشه با این تردید زندگی می‌کنم که شاید هرگز نتوانم منظورم را کامل منتقل کنم. چون زن هستم، این تردید را اغلب نشانه کمبود اعتمادبه‌نفس می‌دانند؛ اما چنین نیست. تردید، نقطه آغاز کار هنری من است. تردید به من کمک می‌کند بشنوم، ببینم و احساس کنم. همین تردید و میل به خلق‌کردن در کنار آن است که مرا به حرکت وامی‌دارد. در جهانی نامطمئن که پر از یقین‌های نسنجیده است، به نظرم تردید بخش مهمی از خلاقیت است. تردید باعث می‌شود سؤال کنیم، باورها را به چالش بکشیم و راه‌های تازه را امتحان کنیم. تردید امکان گفت‌وگو، ارتباط و تغییر را فراهم می‌کند. آیا این درست است؟ یا آن؟ شاید هر دو؟ یا هیچ‌کدام؟ آیا اصلاً اهمیتی دارد؟ آیا باید این کار را انجام دهم؟ تردید به من اجازه می‌دهد بگویم شاید هرگز این متن، این ایده یا این پیشنهاد را کاملاً درک نکنم؛ پس چه چیزی برای ازدست‌دادن دارم؟ تردید باعث می‌شود به همکارانم تکیه کنم و هم‌زمان بتوانم از نخستین ایده‌هایی که گمان می‌کنم بهترین ایده‌هایم هستند، راحت‌تر دست بکشم تا آن ایده‌ها فرصت رشد و تغییر پیدا کنند. تردید مرا به سوی خطرکردنی سنجیده‌تر و با ذهنی بازتر هدایت می‌کند. اما با گذشت زمان و شکل‌گرفتن چیزی که آن را «حرفه» می‌نامیم، ادامه‌دادن به چنین خطرکردنی به شجاعت و جدیت نیاز دارد. اینکه امروز این افتخار را در کنار برخی از دقیق‌ترین، شجاع‌ترین و بزرگ‌ترین هنرمندان جهان دریافت می‌کنم؛ هنرمندانی که جست‌وجو و بارها خطر می‌کنند، واقعاً مرا بی‌کلام کرده است. کلمات نمی‌توانند احساسم را بیان کنند. احتمالاً فردا صبح که از خواب بیدار شوم و این لحظه گذشته باشد، آرزو خواهم کرد کاش چیزی غنی‌تر، عمیق‌تر و واقعی‌تر گفته بودم. اما یک چیز را می‌دانم و می‌توانم بارها تکرار کنم: عمیقا سپاسگزارم که شایسته چنین افتخاری بوده‌ام. این جایگاه برای من مانند قله المپ است؛ جایی که هرگز تصور نمی‌کردم حتی به آن نزدیک شوم. این افتخار، غافلگیری زیبا و بزرگی است که روحم را به پرواز درمی‌آورد. از انجمن هنر ژاپن، اعضای محترم کمیته، دیگر برگزیدگان و البته از ژاپن سپاسگزارم. نشست خبری برگزیدگان جایزه «پرمیوم ایمپریاله» سال ۲۰۲۶ روز ۲۷ اکتبر در هتل اوکورا توکیو برگزار شد. برگزیدگان امسال عبارت بودند از جنی هولتزر در رشته نقاشی، اندی گلدزورثی در مجسمه‌سازی، دانیل لیبسکیند در معماری، کیت بلانشت در تئاتر و سینما و هربرت بلومشتت در موسیقی.

내가 본 할로윈 중에 역대급으로 그럴싸 함 이런 아이디어는 도대체 어디서 나오는거야🥲

SNSのアルゴリズムは、人間の怒りを利用して注意を奪ってきた。AIはそこからさらに一歩進む。怒らせるのではなく、親友や恋人のような親密な関係を築くことで、人間の考え方そのものを変えてしまうという。ハラリ氏が警告するのは、誰かの説得が、最も信頼する相手からの助言として届く未来だ。 ユヴァル・ノア・ハラリ「これまでの戦いは、主に人々の注意を奪うためのものでした。歴史的に、プロパガンダやメディアの戦いは、人間の注意をめぐる争いだったのです。そして、この10年間、私たちはSNS上でその戦いに敗れ続けてきました。アルゴリズムが怒りを利用して、人間の注意を奪う方法を学んだからです。 しかし、今、私たちが直面している危険は、まさに前例のないものです。戦いの最前線が「注意」から「親密さ」へと移りつつあるからです。人類史上初めて、私たちは「大規模な親密さ」を生み出せる技術を作り出しています。これは矛盾した表現に聞こえるでしょう。どうすれば親密さを大規模に生み出せるのでしょうか。 例えば、ヒトラーがラジオで演説するとします。それは親密な関係ではありません。大勢の注意を集めることはできますが、親密さはありません。親密さとは、親友や夫、母親との間にあるような関係です。 今では、AIによってそれを大規模に実現できるようになっています。現在開発されているAIシステムは、人間と親密な関係を築くように訓練されています。なぜなら、親密さには商業的にも政治的にも非常に大きな価値があるからです。ある商品や政治家について、誰かの考えを変えたいのであれば、注意を引くことは有効です。しかし、親密さこそが究極の目標なのです」

hayranım bu işlere. veronalı vitrivius, knidoslu sostratos, miletli hippodamos, trallesli anthemius, ağırnaslı sinan eminim ezbere biliyordu bunları. kaybolmadığına seviniyorum.

Merci à Christophe Clavé pour cet éclairage sur l’appauvrissement de la langue et la ruine de la pensée 🙌 "La disparition progressive des temps (subjonctif, passé simple, imparfait, formes composées du futur, participe passé…) donne lieu à une pensée au présent, limitée à l’instant, incapable de projections dans le temps. La généralisation du tutoiement, la disparition des majuscules et de la ponctuation sont autant de coups mortels portés à la subtilité de l’expression. Supprimer le mot «mademoiselle» est non seulement renoncer à l’esthétique d’un mot, mais également promouvoir l’idée qu’entre une petite fille et une femme il n’y a rien. Moins de mots et moins de verbes conjugués c’est moins de capacités à exprimer les émotions et moins de possibilité d’élaborer une pensée. Des études ont montré qu’une partie de la violence dans la sphère publique et privée provient directement de l’incapacité à mettre des mots sur les émotions. Sans mot pour construire un raisonnement, la pensée complexe chère à Edgar Morin est entravée, rendue impossible. Plus le langage est pauvre, moins la pensée existe. L’histoire est riche d’exemples et les écrits sont nombreux de Georges Orwell dans « 1984 » à Ray Bradbury dans « Fahrenheit 451 » qui ont relaté comment les dictatures de toutes obédiences entravaient la pensée en réduisant et tordant le nombre et le sens des mots. Il n’y a pas de pensée critique sans pensée. Et il n’y a pas de pensée sans mots. Comment construire une pensée hypothético-déductive sans maîtrise du conditionnel ? Comment envisager l’avenir sans conjugaison au futur ? Comment appréhender une temporalité, une succession d’éléments dans le temps, qu’ils soient passés ou à venir, ainsi que leur durée relative, sans une langue qui fait la différence entre ce qui aurait pu être, ce qui a été, ce qui est, ce qui pourrait advenir, et ce qui sera après que ce qui pourrait advenir soit advenu ? Si un cri de ralliement devait se faire entendre aujourd’hui, ce serait celui, adressé aux parents et aux enseignants : faites parler, lire et écrire vos enfants, vos élèves, vos étudiants. Enseignez et pratiquez la langue dans ses formes les plus variées, même si elle semble compliquée, surtout si elle est compliquée. Parce que dans cet effort se trouve la liberté. Ceux qui expliquent à longueur de temps qu’il faut simplifier l’orthographe, purger la langue de ses «défauts», abolir les genres, les temps, les nuances, tout ce qui crée de la complexité sont les fossoyeurs de l’esprit humain. Il n’est pas de liberté sans exigences. Il n’est pas de beauté sans la pensée de la beauté." Christophe Clavé

以防你不知道： 曼 从中间劈开就是 MAN！：

240年前スイスで、作られた仕掛けオルゴールです。 当時、ヨーロッパの上流階級で大流行した「劇場での綱渡り芸」がモチーフになっており、美しい蓋には水晶がセットされています。 Video by: koopmanrareart

이 작품 제목은 ‘인터넷에는 정원이 없다’ 라고 함.첫 챕터에만 열두 개가 넘는 장면과 백 개가 넘는 텍스트 조각이 있다고 하는데, 화면을 읽기보다 여기저기 헤집고 다니게 만드는 게 너무 느좋임..