خیال (@Agathyrsi) header
خیال (@Agathyrsi) profile picture

زندگی/طبیب چون نگه در خانه‌ی چشمِ خیال افتاده‌ایم

ایران
Joined April 2017
Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)Photo by خیال (@Agathyrsi)
حدود صد و پنجاه سال پیش علی اکبر شیدا اینو ساخته و ما هنو حظ میکنیم از شنیدنش.
9
29
1
533
19,526
یک هفته‌ای است با این بیت سعدی آشنا شده‌ام و ذهن و زمزمه‌ام را به خود مشغول کرده. تا به‌حال چنین تشبیه و تعبیر زیبا و نغزی درباره تمرکز و اهمیت آن از هیچکس نشنیدم. که نقطه تا متمکن نباشد اندر اصل درست باز نیامد حساب پرگارش
4
5
1
223
8,179
شتاب زیست، گسست حافظه‌ی ایرانی و شکست انتقال فرهنگی انتقال نسلی فرهنگ و هویت ملی و حافظه‌ی جمعی نیازمند بستر زمان و تداوم نهادین است. رشد انفجاری جمعیت و میانه‌ی سنی بسیار پایین چگونه می‌تواند باعث بحران هویتی شود. جمعیت ایران در صد سال گذشته رشدی پرشتاب داشته و هشت برابر شده و از حدود ۱۲ میلیون نفر به ۹۶ میلیون نفر رسیده. جمعیت کشوری مانند بریتانیا در این مدت با وجود مهاجرت دو برابر هم نشده و از ۴۵ میلیون نفر به ۶۸ میلیون رسیده. میانه‌ی سنی در صد سال اخیر ایران همیشه پایین بوده و یک بار در دهه‌ی ۳۰ شمسی و بار دیگر بالاخره در میانه‌ی دهه‌ی ۷۰ از ۱۸ سال عبور کرد. این جمعیت به شدت جوان انتقال نسلی فرهنگ و هویت ملی را با مشکل مواجه می‌کند. تقاطع سه نیروی رشد جمعیت، مهاجرت (از روستا به شهر، از شهر به شهر بزرگ‌تر و از ایران به خارج) و سیل رسانه‌‌های نوین شیوه‌ی انتقال هویت و از آن مهم‌تر حافظه‌ی جمعی را دگرگون کرد. در جوامعی با رشد پایدار، فرآیند گذر نسلی تدریجی است و نهادهای مدنی، محلات و فضاهای عمومی فرصت هضم و بازتعریف هویت را پیدا می‌کنند. اما در ایران مهاجرت عظیم دهه‌های ۵۰ تا ۷۰ سیمای اجتماعی کشور را دگرگون کرد و فرصت تثبیت باهویت و رسوب آرام هنجارهای فرهنگی و زبانی را گرفت. رسانه‌‌های نوین اجتماعی تیر خلاص را به ارتباط عمودی نسلی زدند. سرعت فاصله‌گیری از زبان و جهان فکری پدران و مادرانی که خود محصول رشد سریع جمعیت بودند چرخه‌ای از محتواهای تکه‌تکه را آفرید. آدم‌ها این توهم قدرت را گرفتند که خود مولد هویت و فرهنگ‌ خویش‌اند. نتیجه زوال روایت کلان ملی و گسست زنجیره‌ی تمدنی شد. وقتی لایه‌های فرهنگ و هویت به آرامی رسوب می‌کنند، رسانه‌های نوین هم درون یک ساختار نهادین‌شده‌ی تاریخی هضم می‌شوند. سرعت تحولات جمعیتی، غافلگیری زیرساخت‌ّا در شهرنشینی بی‌قاعده و هجوم یک‌باره‌ی رسانه‌های نوین باعث می‌شود که نسل‌ها نه فقط به لحاظ سنی، بلکه به لحاظ پارادایم فکری و زیست‌جهان فرسنگ‌ها از هم دور شوند. و هر نسل در یک اقلیم تاریخی کاملا متفاوت از نسل پیشین خود نفس می‌کشد؛ وضعیتی که در آن انتقال نسلی هویت ملی و حاظفه‌ی جمعی جای خود را به انقطاع و بحران معنا می‌دهد.
2
9
623
فرسته‌های ما در شبکه‌های اجتماعی روزبروز فرّارتر می‌شوند؛ بازيافتن ِ آنچه يافته‌ای دشوارتر و دشوارتر می‌شود. عصر ِ کلاسيک ِ يک‌بارمصرفی.
1
10
295
هر عارضه‌ای که تسکین پیدا کند عارضه‌ای دیگر به وخامت می‌گراید. بشر یک چاه است با دو سطل، یکی پایین می‌رود تا پر شود، دیگری بالا می‌آید تا خالی شود! [ بکت]
5
119
1,512
خیال retweeted
در تاريخ تحلیل ميل، سه پرسش است که همواره تكرار مى‌شود: - موضوع ميل چيست؟ شی گمشده، خير فراموش‌شده، يا فرایندی كه خودش شى را مى‌سازد. - جايگاه ميل کجاست؟ كيهان، نفس، بازنمایى، ساختار نمادين يا جامعه. - با ميل چه بايد كرد؟ نظم دادن، درمان، پس‌گیری از دیگری، یا رها کردن تولید آن.
2
5
53
1,122
آری آری
هستهٔ درونیِ سرمایه‌داری نیهیلیسم است چراکه سرمایه‌داری گرفتار نوعی اجبار به تولید بدون غایت نهایی است. تولید برای تولیدِ بیشتر.
4
95
چرا خیام می‌خوانیم؟ برخلاف کتاب‌های زرد موفقیت یا عرفان‌های آپارتمانی که می‌خواهند به زور به شما امید و معنا تزریق کنند، خیام دست شما را می‌گیرد و مستقیم به ته دره‌ی پوچی می‌برد. او می‌گوید هیچ معنای از‌ پیش‌ تعیین‌شده‌ای وجود ندارد، هیچ مأموریت کیهانی ویژه‌ای برای انسان در کار نیست و پس از مرگ هم خبری از بازسازی ما نیست. این حجم از صراحت در ناامیدی، برخلاف تصور، فلج‌کننده نیست؛ بلکه آزادکننده است. وقتی بپذیرید که جهان به شما بدهکار نیست و هیچ طرح باشکوهی برایتان ندارد، ترستان می‌ریزد. خیام به ما «شجاعتِ بی‌پناه بودن» را یاد می‌دهد. بزرگ‌ترین کلاهبرداری تاریخ بشر، فروش آینده در ازای نابودی اکنون است؛ چه ایدئولوژی‌های سیاسی که به اسم آرمان‌شهرِ فردا امروزت را له می‌کنند، چه ساختارهای عقیدتی که پاداش را به پس از مرگ حواله می‌دهند، و چه سیستم سرمایه‌داری که تو را برای یک بازنشستگیِ مبهم جان‌به‌لب می‌کند. خیام این بازی را به‌هم می‌زند. او می‌گوید آینده یک فریب بزرگ است و گذشته یک جسد. تنها واقعیت موجود، همین میلی‌ثانیه‌ای است که الان داری. چسبیدن به اکنون، تن‌پروری نیست؛ یک اعتصابِ وجودی علیه تمام سیستم‌هایی است که می‌خواهند زمان حال تو را مصادره کنند. خیام می‌گوید جهان اساساً پوچ، بی‌هدف و نسبت به رنج تو بی‌تفاوت است. اما از این پوچی، افسردگی تولید نمی‌کند، بلکه آزادی بیرون می‌کشد. وقتی بفهمی هیچ دوربین کیهانی تو را رصد نمی‌کند و هیچ رسالت از‌پیش‌‌ مشخص شده‌ای نداری، زنجیر تکالیف موهوم از پایت باز می‌شود. خیام به ما یاد می‌دهد که چطور در غیاب هرگونه معنای آسمانی، خودمان به این زندگی کوتاه و بی‌رحم، ارزش و زیبایی ببخشیم.
52
168
18
1,256
33,615
خیال retweeted
خمش خمش که اشارات عشق معکوس است نهان شوند معانی ز گفتنِ بسیار مولانا
2
5
4
135
3,212
در مقام استغنا... و چه توصیفی و چقدر شبیه این روزهای من است...
5
9
1
140
6,419
خیال retweeted
.. مگر یک آدم چقدر توان دارد که دوست بدارد و دوست داشته نشود،،،! #لیلا_مقربی
37
60
3
446
9,493
وقتى شخصيت آرام و درونگرايى داريد و پدر سوخته نيستيد، تنها راه نجات در اين زندگى اين هست كه شديدا كارآمد و متخصص باشيد. در غير اين صورت شما در ميان اين حجم از انباشت مادرقحبگى، خورده ميشيد و حسابتون رو ميرسند.
106
586
41
9,956
190,105
خیال retweeted
مغز خاموش؛ خداست!
2
13
3
107
5,375
بیدل از شب‌پره ‌ کیفیت خورشید مپرس حق نهان نیست ولی خیره‌نگاهان‌ کورند! «بیدل دهلوی»
2
9
114
2,581
دلم‌میخواد بشینم گریه کنم به حال خودمون ک همچین مردمی داریم و به همچین روزی افتادیم واقعا دلم گرفت
43
105
4
2,073
68,308
همیشه فکر می کنم: توی بهشت صدای شجریان اینجوری در حال پخشه!
7
24
5
237
5,354
😂😂😂
مامور مخفی هم فقط این خوشکلا فقط اونیکه داره از بالا توحموم رو نگاه میکنه ☺️🥰
1
6
173
خیال retweeted
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود :
87
108
35
2,659
74,235
بفرما مربّا باباااا @farzad135760 @irajzare1
بچه ها حالا فهمیدم چرا پیام داده بودن خشخاش نکارید🙄😐🤌🏻🤦🏻‍♀️🚶🏻‍♀️
3
10
303
کافی و گویا بود.
۱. چه شد که به این حجم از ابتذال فرو افتادیم؟ از فضای X، یا همان توییتر، می‌گویم؛ جایی که گویی هرکس به شکلی در حال عرضه کردن خویشتن است. انگار دیگر زیستن کافی نیست؛ باید مدام خود را به نمایش گذاشت.
1
6
107