"நீ நேசிக்கும் அனைத்தும் ஒருநாள் தொலைந்து போகலாம், ஆனால் இறுதியில், அன்பு வேறொரு வடிவில் திரும்பி வரும்." 40 வயதில், ஒருபோதும் திருமணம் செய்துகொள்ளாத, குழந்தைகள் இல்லாத Franz Kafka (1883-1924), பெர்லினில் உள்ள ஒரு பூங்காவில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது தனக்கு மிகவும் பிடித்த பொம்மையை தொலைத்துவிட்டு அழுது கொண்டிருந்த ஒரு சிறுமியை சந்தித்தார். அந்த சிறுமியும் காஃப்காவும் சேர்ந்து அந்த பொம்மையை தேடினார்கள், ஆனால் கிடைக்கவில்லை. காஃப்கா அவளிடம், "நாளை இதே இடத்தில் என்னை வந்து பார், மீண்டும் தேடலாம்" என்று சொன்னார். மறுநாளும் பொம்மை கிடைக்கவில்லை. அப்போது காஃப்கா அந்த சிறுமியிடம், அந்த பொம்மை "எழுதிய" ஒரு கடிதத்தை கொடுத்தார். அதில் இப்படி இருந்தது: "தயவுசெய்து அழாதே. நான் உலகத்தை சுற்றிப் பார்க்க ஒரு பயணம் கிளம்பிவிட்டேன். என் பயண அனுபவங்களைப் பற்றி உனக்கு கடிதம் எழுதுகிறேன்." இப்படித்தான் காஃப்காவின் வாழ்க்கையின் இறுதி வரை தொடர்ந்த ஒரு கதை தொடங்கியது. அவர்களின் சந்திப்புகளின் போது, காஃப்கா அந்த பொம்மை எழுதியது போல மிகவும் கவனமாக, அழகாக கடிதங்களை எழுதி வாசித்துக் காட்டுவார். அந்த பொம்மையின் சாகசங்களும், உரையாடல்களும் அந்த சிறுமிக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது. இறுதியாக, காஃப்கா பெர்லினுக்கு திரும்பி வந்துவிட்ட அந்த பொம்மையை (அவர் புதிதாக ஒன்றை வாங்கி வந்திருந்தார்) கொண்டு வந்து கொடுத்தார். "இது என் பொம்மை மாதிரியே இல்லையே" என்றாள் சிறுமி. உடனே காஃப்கா அவளிடம் இன்னொரு கடிதத்தை கொடுத்தார். அதில் பொம்மை இப்படி எழுதியிருந்தது: "என் பயணங்கள் என்னை மாற்றிவிட்டன." அந்த சிறுமி அந்த புதிய பொம்மையை கட்டி அணைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்கு சென்றாள். ஒரு வருடம் கழித்து காஃப்கா இறந்துவிட்டார். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, வளர்ந்து பெரியவளான அந்த சிறுமி, அந்த பொம்மைக்குள் ஒரு கடிதத்தைக் கண்டாள். காஃப்கா கையெழுத்திட்ட அந்த சிறிய கடிதத்தில் இப்படி எழுதியிருந்தது: "நீ நேசிக்கும் அனைத்தும் ஒருநாள் தொலைந்து போகலாம், ஆனால் இறுதியில், அன்பு வேறொரு வடிவில் உன்னிடம் திரும்பி வரும்."