ArabelsRaven

"I'm so happy Charlie Kirk was killed. I can't help it, it's involuntary." -Dave Chappelle tonight at Madison Square Garden

But the reality is that too few men generally have spoken up, isn't it? And I think that's because it hardly affects them. Plus, I often find in conversations with (yet uninvolved) men that they do not really care for womens' rights.

BREAKING: Henry Nowak's killer has life sentence INCREASED after failed bid to cut it gbnews.com/news/henry-nowak-…

Reading David Walliams’ book “The Boy in the Dress” made me realise that, against the odds, I still have it in me to be naive on matters of gender identity. I imagined the book (aimed at 8-12-year-olds) to be a clumsy celebration of so-called gender non-conformity. I imagined a boy who likes pink and princesses, perhaps facing some pushback from classmates and family, ultimately being at peace with wearing a dress and embracing his feminine side. I imagined a book that I’d have some issues with, but which I might not dismiss entirely. After all, gender incongruence/gender non-conformity is a marvellous and often natural thing. Boys can like pink. Maybe the book had something positive to say, even if I had to overlook some nonsense, I thought. The book is so much worse than that…so much worse than I imagined possible for any book aimed at kids. It’s creepy as anything. Here are a few extracts…

The positive force of nature that is @hjoycegender. Speaking powerfully today at the scrutiny of the ridiculous Conversion Practices Bill and elsewhere. #binthebill. When you've finished watching, read this: thehelenjoyce.com/p/terf-isl…

Eva Green has hooded eyes - absolutely stunning! I hope this latest fad passes without anymore casualties!

The problem with left-wing feminists is they will ultimately prioritise left-wing ideology above women's rights. They seem incapable of creating any kind of genuine movement because they think you must swear allegiance to their politics above all else. It's very conceited.

"Sześć lat. Właśnie w tym miesiącu skończyła sześć. A jednak tamten dzień, kiedy ją znalazłem, wyrył się w mojej pamięci z ostrością rzeczy, których nie da się zapomnieć. Była maleńka, drżała, z wciąż zamkniętymi oczami. Może miała zaledwie jeden dzień. Pamiętam, że pomyślałem: „Nie dożyje rana”. A jednak przeżyła. Walczyła z niewiarygodną siłą, z wolą zdolną podważyć każde rokowania. Stała się najodważniejszą, najbystrzejszą i najczulszą kawką, jaką kiedykolwiek znałem. Gdy nauczyła się latać, nieraz dawałem jej możliwość odejścia. Życia w wolności, tak jak chce tego natura. I rzeczywiście była wolna. Latała nad okolicą, badała niebo. Ale każdego wieczoru wracała. Siadała na parapecie i dziobem stukała w szybę, jakby mówiła: „Hej, wróciłam!”. Jakby minęły dni, choć w rzeczywistości — tylko kilka godzin. Swoje pierwsze gniazdo zbudowała na dębie za domem. Gałązki, źdźbła trawy, skrawki tkanin, które w tajemniczy sposób znikały z mojego prania… wszystko stawało się częścią jej małego arcydzieła. A gdy wykluły się pisklęta, przynosiła je do mnie — jedno po drugim. Jakby chciała powiedzieć: „Popatrz, co zrobiłam. Razem z tobą”. To był jeden z najsilniejszych i najbardziej poruszających momentów w moim życiu jako rehabilitatora. Z czasem przyszły trudne próby: drapieżniki, urazy, nawet zatrucie, które wydawało się beznadziejne. Ale i wtedy walczyła. Wyszła z tego bardziej krucha, z pewnymi następstwami neurologicznymi, które nie pozwoliły jej wrócić na wolność. Lecz to nie był koniec. To był początek nowego rozdziału — łagodnego, pełnego sensu. Od prawie czterech lat mieszka ze mną. I nie da się słowami oddać, jak głęboka jest nasza więź. Każdy dzień to dar. Budzi mnie cichymi nawoływaniami, bawi się sznurówkami od butów, kradnie przekąski z miną kogoś, kto już wie, że mu się wybaczy. Podąża za mną wszędzie — ciekawa i uważna. Siada mi na ramieniu, gdy robię kawę, a wieczorem układa się na mojej piersi. Dziobem poprawia mi brodę, a potem spokojnie zasypia. W takich chwilach czuję wdzięczność, której nie potrafię ubrać w słowa. Przed nią było całe niebo. A jednak wybrała, by zostać. I każdego dnia dziękuję jej za ten wybór. Bo ona nie jest „po prostu” kawką. Jest rodziną. Jest domem. Jest małą, spokrewnioną duszą z piórami, która jeden gest ratunku zamieniła w jedną z najbardziej niezwykłych przygód mojego życia. Dziękuję, że przeczytaliście jej historię. I dziękuję tym, którzy — tak jak ja — odkryli, jak wyjątkowymi mogą być ci zdumiewający skrzydlaci przyjaciele. Bo czasem prawdziwa miłość nie hałasuje. Ale rozpoznasz ją w cichym trzepocie dwóch skrzydeł, które wybierają powrót. Zawsze. za Kawa z mlekiem"

A 'churchman' who doesn't believe women deserve the safety, privacy and dignity afforded by single sex spaces. What is *wrong* with these men?

No kidding! 😅

A young Muslim boy avoids physical contact with a woman. 😍✨

British imams telling men to beat their wives if they say no to sex should face criminal investigations, top Tory says trib.al/6ImZztk

Man 'tried to rape homeless woman as she lay dying in street' thesun.co.uk/news/40660351/m…

“When I see this pride flag, I see the flag of a regime change, an occupying army, the triangle with its alien colors aggressively penetrating the rainbow flag.” @AmandaKovattana’s speeches are always provocative, leaving half the room in stunned silence & the other half clapping. You never quite know what she’s going to say next, which is why I love them so much! 👀