Alan

W jakich warunkach będzie się broniła Polska? Nie sądzimy, że Rosja zaatakuje Państwa Bałtyckie przed wyraźnym rozstrzygnięciem wojny w Ukrainie, a później Polskę przed całkowitym upadkiem Ukrainy i Państw Bałtyckich. Dlatego możemy z bardzo dużym prawdopodobieństwem założyć, że wojna z Polską zacznie się w warunkach panowania Rosji na obszarze od Elbląga po Ustrzyki Górne przy styku granic Polski, Słowacji i Ukrainy. Wszystko za wschodnią granicą będzie pod kontrolą Rosji, bo Białoruś też trudno uznać za całkiem niepodległe państwo. Drugim czynnikiem będzie fakt, że nasze państwo może być wcześniej zdezorganizowane. Zakładamy, że Rosja nie zdecyduje się na atak do momentu kiedy odpowiednio nie przygotuje swojej przyszłej ofiary. Czyli po pierwsze, spowoduje wyjście Polski z Unii Europejskiej lub sprawi, że członkostwo w tej organizacji będzie praktycznie martwe. Zakładamy też, że do tego momentu uda się skutecznie skłócić Polskę z sojusznikami, a jeśli nie to przynajmniej bardzo negatywnie nastawić do nich społeczeństwo polskie. Kolejna sprawa to wywołanie chaosu w państwie poprzez działanie fazy drugiej konfrontacji: poprzez intensywną wojnę informacyjną, działania lokalnej agentury wpływu i tej klasycznej, akty dywersji i sabotażu, poprzez cyberataki, wywoływanie zamieszek i podburzanie ludności, wspieranie powstawania samozwańczych bojówek uzurpujących sobie prerogatywy władz i służb państwowych, itd. W momencie ataku Polska może być w stanie wrzenia, zamieszania i dezorganizacji instytucji państwa, z kompletnie skłóconym społeczeństwem, które toczy między sobą różne fizyczne starcia. Uważamy, że uprzednie doprowadzenie Polski do takiego stanu będzie Rosji potrzebne do skutecznego przeprowadzenia militarnej fazy konfrontacji. W momencie, kiedy do niej dojdzie, niezbędne będzie powstrzymanie Rosjan przed dojściem do Warszawy. W takim stanie państwa nie będzie to łatwe, ale Rosjanie też mają świadomość, że aby zwyciężyć i podporządkować sobie Polskę, będą musieli być w Warszawie w ciągu maksymalnie dwóch tygodni, przed rozmieszczeniem w Polsce sojuszniczych sił wzmocnienia NATO. Gdyby wojska sojusznicze wspomogły obronę Polski, wówczas Rosja nie miałaby szans na wygranie takiej wojny. Mając tę świadomość, jeśli dojdzie do wtargnięcia, Rosja skieruje główne uderzenie wprost na Warszawę, najkrótszą drogą z Białorusi. Zakładam (jako hipotezę), że jedno uderzenie pomocnicze zostanie skierowane z Obwodu Królewieckiego i okupowanej Litwy w kierunku Elbląga, a następnie dalej ku ujściu Wisły, by jak najszybciej dotrzeć do trójmiasta o odciąć je od reszty kraju. Drugie pomocnicze uderzenie zostanie skierowane z okupowanej Ukrainy w stronę Sandomierza, by odciąć od reszty kraju główne zaplecze przemysłu zbrojeniowego na południowym wschodzie Polski i uchwycić przyczółki na Wiśle w południowej części jej biegu. Najciekawsze zacznie się z chwilą rozmieszczania sił wzmocnienia NATO w Polsce. Zgodnie z ustaleniami w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego, za obronę wschodniej części terytorium sojuszu odpowiada Allied Joint Force Command (JFC) Brunssum, czyli połączone dowództwo sojusznicze z Holandii, które zapewne wystawi swoje stanowisko dowodzenia w Polsce (typujemy Poznań). W momencie objęcia dowództwa nad całością wielonarodowych sojuszniczych sił w Polsce, nasze Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych (DORSZ) staje się ciałem koordynującym decyzje JFC Brunssum z organami i siłami państwa polskiego, odpowiadając też za kierowanie HNS (Host Nation Support – wsparcie i zabezpieczenie państwa-gospodarza). Obecnie dowódcą JFC Brunssum jest niemiecki gen. Ingo Gerhartz z Luftwaffe, a jego zastępcą jest Brytyjczyk, gen. por. John Robert Mead. Szefem sztabu tego dowództwa jest francuski gen. por. Pierre Perrin. Za rozpoznanie odpowiada Holender, za planowanie bieżące Belg, za planowanie długofalowe Norweg, a za łączność i informatykę Polak. Zgodnie z planem, niedługo na czele tego dowództwa stanie Polak, gen. Maciej Klisz. Zgodnie z umową dowodzenie JFC Brunssum na kolejne kadencje przejmuje Niemiec lub Polak. Jak nasi obywatele przyjmą fakt, że obroną Polski będzie dowodził niemiecki generał, jak akurat wypadnie jego kadencja? A jednak musimy być na to przygotowani, bowiem inaczej możemy bronić się sami. Albo bronią nas siły sojusznicze w ramach NATO, albo walczymy w osamotnieniu. Jesteśmy przekonani, że Rosjanie będą to rozgrywali, dlatego należy być z góry na to przygotowanym. I należy się też przygotować, że jeśli uda nam się zatrzymać Rosjan przed Warszawą, to oni przejdą, jak w Ukrainie, do długotrwałej wojny na wyniszczenie. Nie wiadomo, czy uda ich się szybko wypchnąć z zajętych przez nich terenów, z Białej Podlaskiej, Łukowa, Siedlec, Olsztyna, Elbląga, Rzeszowa czy Lublina, Mielca, itd. NATO oczywiście będzie dążyło do odzyskania utraconych ziem. Ale czy jak wojna się będzie przedłużać, władze w poszczególnych państwach zmieniać, czy nie pojawią się na nas naciski, byśmy oddali zajęte już tereny i zgodzili się na jakiś kompromisowy pokój? Jesteśmy przekonani, że takie sugestie, a nawet naciski będą. Dlatego utracone ziemie należy odzyskać śmiałymi, zdecydowanymi działaniami. Miejmy nadzieję jednak, że do tego w ogóle nie dojdzie. Dlatego trzeba trzymać się zachodnich przyjaciół, bo oni mają bezpośredni interes w tym, żeby nas bronić (oni będą następni), a w osamotnieniu będziemy walczyć jak Ukraina, jeśli tyle wytrzymamy. Doświadczeń właściwie nie ma Całą rewolucja jaka dokonała się na naszych oczach zaczęła się stopniowo od lata 2022 r. Tymczasem manewrowa faza konfliktu w Ukrainie trwała do początku kwietnia 2022 r. Wtedy zaczęło się słynne rosyjskie wycofanie spod Kijowa. Na tym etapie podjęto nieśmiałe próby zastosowania małych komercyjnych dronów do prowadzenia obserwacji pola walki i po krótkim czasie okazało się, że jest to doskonały pomysł. Aparaty kupowane po to, by polatać sobie nimi dla przyjemności, by w ciekawy sposób zarejestrować wesele czy zrobić ładne zdjęcia na wakacjach, nagle stały się świetnym narzędziem, by zajrzeć nad przeciwnika i podejrzeć co robi. Te kupowane za stosunkowo niewielkie pieniądze małe aparaciki okazały się być niezwykle trudnymi do zestrzelenia, bowiem stanowiły bardzo mały cel. A przecież nikt nie będzie do tego strzelał z rakiet przeciwlotniczych, które i tak nie są się w stanie naprowadzać na tak mały obiekt. Z czasem zaczęto stosować zakłócenia ich systemów łączności, ograniczając ich użycie. Jednakże odpowiedzią na zakłócanie była odpowiednia przebudowa systemów łączności, tak by druga strona nie wiedziała na jakich częstotliwościach one pracują i jak jest szyfrowana ich transmisja. Owo nieustanne ulepszanie systemów łączności oraz ich oprogramowania trwa nadal. Pewnym rozwiązaniem problemów zakłóceń było użycie dronów sterowanych leciutkim, rozwijanym światłowodem, Takie drony mają jednak swoje ograniczenia, głównie co do zasięgu działania na rozciągniętym światłowodzie. Wiele różnych niedoskonałości dronów uderzeniowych które zaczęto stosować latem 2022 r., są rekompensowane ilością w jakiej są one stosowane. Mają więc one mały ładunek bojowy, niewielki zasięg, ich działania w nocy się komplikują, zaś we mgle, w opadzie śniegu czy marznącym deszczu nie są one już tak doskonałe. W wielu niesprzyjających warunkach nie mogą one w ogóle latać. Dodatkowo ze względu na mały zasięg łączności operatorzy musieli się znajdować blisko linii styczności wojsk, a co za tym idzie, byli bardzo narażeni na wrogi ostrzał. Dziś się to zmieniło, bowiem zbudowano system sieci typu MESH, tworzonych przez liczne roje dronów operujących nad nieprzyjacielem. Te, które są bliżej, transmitują sygnały tych dronów, które są dalej. Na operatorów urządza się prawdziwe polowania, dlatego nie są oni w stanie normalnie funkcjonować, bez stresu i silnych obaw. Muszą często i bardzo umiejętnie zmieniać swoje położenie tak, by wróg nie mógł ich łatwo zlikwidować. Jednakże ta śmiesznie niska cena w porównaniu do klasycznego uzbrojenia wojskowego powoduje, że są one kupowane dosłownie milionami (w skali roku). W ilościach wyraźnie większych od ilości pocisków artyleryjskich. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że trzy czy cztery miliony użytych dronów uderzeniowych pola walki, popularnych FPV zwanych „efpefałkami”, nie przekłada się na taką samą ilość zabitych czy nawet rannych żołnierzy rosyjskich. Oczywiście część z tych dronów niszczy sprzęt który został porzucony po uszkodzeniu i w innym przypadku mógłby zostać ewakuowany, naprawiony i skierowany ponownie do służby. Trafiane są też pojazdy z załogą która z powodu dobrej ochrony pancernej wychodzi z opresji cało, wstrząśnięta ale nie zmieszana, a porzucony pojazd dobijany jest przez drony. Niszczą one też różne systemy elektroniczne czy radarowe pracujące bezobsługowo. Niemniej jednak jak posłużymy się twardą matematyką, to się okaże, że na zabicie bądź zranienie jednego rosyjskiego żołnierza zużywa się 12-15 dronów, a uwzględniając fakt, że część niszczy sprzęt nie robiąc krzywdy ludziom, to jest to jakieś 7-10 dronów na żołnierza, zabitego lub ciężko rannego. Skuteczność nie jest więc powalająca i przypomina skuteczność ognia artyleryjskiego strzelającego „powierzchniowo”, bo jeśli strzelamy z działa precyzyjnie do określonego celu, a ogień jest korygowany przez drona obserwacyjnego, to skuteczność wielokrotnie rośnie. Właśnie z powodu owej masowości użycia wynikającej z niewielkich kosztów i prostoty produkcji, skumulowany efekt użycia dronów jest niewiarygodnie znaczący. To chyba jedyny przypadek, kiedy wierzymy w jedną z zasad dialektyki: „ilość przechodzi w jakość”. Wojna pozycyjna, a wojna manewrowa Wojna manewrowa polega na zdobywaniu terenu w szybkim tempie. Sam teren nie jest celem samym w sobie, tak naprawdę nadal istotą jest zniszczenie wrogich wojsk. Ale robi się to nie ogniem, jak w wojnie pozycyjnej, ale manewrem. Jeśli otoczymy zgrupowanie wrogich wojsk, odetniemy je od zaopatrzenia, zmusimy do zużycia posiadanej amunicji, to nie pozostanie im nic innego jak się poddać. Przecież saperkami nie będą walczyć, ani rzucać kamieniami. Aby przejść do działań manewrowych trzeba przełamać nieprzyjacielską obronę. Jeśli takowa jest, bo jeśli wyślemy wojska na teren zaskoczonego państwa, to nie natrafimy na przygotowaną obronę. Nasze wojska będą się mogły posuwać tak szybko, na ile pozwoli im zapas paliwa w zbiornikach pojazdów. Jeśli natrafią one na punkty oporu, to trzeba je obejść, zostawiając ich likwidację tym, co idą z tyłu. Jeśli się nie da, bo obrona jest za szeroka i za bardzo rozbudowana, wtedy ją trzeba przełamać, innego wyjścia nie ma. I tu zaczynają się schody. Wszyscy bowiem wiedzą, że przełamanie wymaga rzucenia na wąskim odcinku sporej masy wojsk oraz użyć do wsparcia wiele środków ogniowych (dział, moździerzy, wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych, czołgów). Ale jak to wszystko zgromadzić przy tym poziomie „zadronowania” pola walki? Przecież operatorzy bezpilotowców wroga zrobią z tego jesień średniowiecza! Przypuszczalnie panaceum na to byłoby wejście kolejnymi rzutami sił uderzeniowych z głębi własnych linii, na pełnej prędkości, bez zatrzymania się. Musi nastąpić głęboka infiltracja wrogiej obrony, która na szczęście jest dość rozrzedzona (drony!), ale za to mocno rozciągnięta w głąb. Dlatego właśnie trzeba wprowadzać kolejno mniejsze rzuty idące z głębi własnego ugrupowania, by wbijały się dalej i dalej. Co prawda straty będą wielkie, ale utrzymanie wysokiego tempa i możliwość wprowadzania kolejnych sił może pozwolić na przebicie się przez całą, głęboką obronę. Wtedy trzeba szybko poszerzyć wyłom i wprowadzić przygotowane wcześniej siły czekające z tyłu na taką możliwość, by te popędziły odcinać nieprzyjaciela od zaopatrzenia. Po analizie ogólne wnioski są takie: - przełamanie jest możliwe, ale będzie się wiązało ze stratami. Można je osiągnąć gromadząc znaczne siły w głębi i w sposób zdecydowany, z dużą prędkością, wprowadzać je do walki, dbając by się nie zatrzymywały; - jeśli uda się przejść do działań manewrowych to spadnie niebezpieczeństwo ze strony dronów, bo jednostki bezpilotowe wroga muszą się znaleźć w pobliżu jadącego zgrupowania, mogą zadać mu straty, ale jeśli nie dadzą rady zatrzymać, to im się ono wymknie; - działania dronów są skuteczne w warunkach wojny pozycyjnej, w warunkach wojny manewrowej skuteczność dronów spadnie, bowiem grupy operatorów same będą musiały być w ruchu, a wraz z nimi ich logistyka (zaopatrzenie w drony, ich warsztaty i obsługa techniczna jak choćby ładowanie baterii, łączność, uzupełnienia); - jeśli uda się przeciwnika spowolnić lub zatrzymać, skuteczność dronów wzrośnie i przejście do działań manewrowych będzie już trudniejsze; - na możliwości obronne i natarcia wpłynie wysokie zurbanizowanie Polski (wzmocni obronę) oraz rozwinięta sieć dróg (ułatwi działania ofensywne). Wojna będzie więc inna od tej obserwowanej w Ukrainie, ale jednocześnie też zupełnie już inna niż ta którą znamy i dotąd ćwiczyliśmy. Drony po prostu zostaną już z nami i nie ma na to rady. Otwarta pozostaje kwestia, na ile te możliwości których nie ma Ukraina (przede wszystkich możliwości bojowe sił lotniczych) wpłyną na obraz pola walki, ale od razu widać, że będziemy toczyć taką wojnę, jakiej jeszcze nikt nie toczył i doświadczeń nie ma. Wszystko zależy od zdolności do adaptacji i pomysłowości. A nade wszystko od chęci obrony Polski. Na zdjęciu Rosomak wyposażony w specjalne siatki antydronowe, poprawiające odporność pojazdu, choć oczywiście nie całkowicie. Próba do defilady, noc z 8 na 9 sierpnia 2026 r. Fot. Michał Fiszer Jeśli chcecie, żebym poświęcał swój czas na te wpisy, jeśli w ogóle chcecie je czytać, to poproszę o kawkę. To tylko kilka złotych, a mnie rekompensuje włożony w tę pracę czas. buycoffee.to/dafiszer