Aras Group’ta Yönetim Kurulu Üyesi | İnşaat Mühendisi | Zanaatkar ve Sanat Tutkunu
Joined January 2019
- Tweets34.4K
- Following6.1K
- Followers7.7K
- Likes59.1K
Dara Atilla Aras retweeted
Tarihi Hafıza ve Milli Mücadelenin Sürekliliği
Bir milletin varoluşundaki en temel ilke, tarihi akış içerisindeki kesintisizliğidir.
Kürd milli davasının kökleri ve bu davanın taşıdığı süreklilik bilinci, yüzyılları aşan bir direniş ve var olma mücadelesinin ürünüdür; konjonktürün veya anlık hesapların ürünü ya da indirgenebileceği dar bir parantez değildir.
Hatırlatmış olalım.
BİR ASIR ÖNCE KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ, BUGÜN HEVBENDÎ: DEĞİŞEN İSİMLER, DEĞİŞMEYEN ZİHNİYET!
7 Kasım 2026 tarihinde Diyarbakır'da, 170 siyasetçi ve davetlinin katılımıyla “Kürdistan Ulusal İttifakı Konferansı” düzenlenmiş. Basına kapalı gerçekleştirilen konferansın ardından 9 Kasım'da Kürdistan Ulusal İttifakı (HEVBENDÎ) adlı oluşumun kurulduğu açıklanmış.
Konferans, “Ey Reqîb” marşının okunması ve “Kürdistan şehitleri” için saygı duruşuyla başlamış.
Peki, bu ittifak ne istiyor? Hangi siyasi anlayışı temsil ediyor? Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu esaslarıyla ilişkisi nedir?
AYRI MİLLET, AYRI ÜLKE, AYRI EGEMENLİK TALEBİ
Kuruluş bildirgesinde Kürtler ayrı bir millet, Kürdistan bu milletin ülkesi, kendi kaderini tayin hakkı ise siyasi egemenlik talebinin dayanağı olarak tanımlanıyor.
Bildirgedeki ifade açık:
“Kürt milleti de diğer milletler gibi bu haklarını hiçbir engelle karşılaşmadan kullanabilmeli, kendi kaderini belirleyebilmeli, kendi ülkesi Kürdistan üzerinde egemenliğe ve siyasal statüye sahip olmalı ve kendisini yönetebilmelidir.”
Bildirgede bununla da yetinilmiyor. Millet, millî kimlik, vatan ve vatandaşlık temelinde bütünleşme yaklaşımına karşı şu ifadeler kullanılıyor:
“Kürt milletinin ulusal varlığını, kolektif haklarını ve kendi kaderini belirleme iradesini tanımayan ya da bu hakları farklı siyasal projeler içerisinde etkisizleştiren veya ortadan kaldıran Türk Devleti’nin de, entegrasyonist kesimlerin de yaklaşımlarını kabul etmemektedir. Kürt milletinin ulusal haklarını göz ardı eden hiç bir anlayışla, iş birliği ve ittifak ilişkileri kurmak mümkün değildir. Ulusal ittifakın ve iş birliğinin temel koşulu; Kürt milletinin varlığının, ulusal haklarının ve özgür iradesinin tanınması ve bunlara saygı gösterilmesidir, ulus-ülke hakikatımızın tanınmasıdır.”
Kürtleri ayrı bir siyasi millet, Kürdistan'ı bu milletin ülkesi ve kendi kaderini tayin hakkını egemenlik talebinin dayanağı olarak kabul eden bir siyasi anlayış ortaya konulmaktadır.
Üstelik “Kürdistan'ın dört parçasındaki” siyasi güçlerle dayanışma geliştirilmesi, bu taleplerin uluslararası hukuk ve diplomasi yoluyla savunulması öngörülüyor.
İttifakın kurucularından PSK Genel Başkanı Bayram Bozyel de Kürt kimliğinin anayasal güvenceye alınmasını, Kürtçenin resmî dil ve eğitim dili olmasını, Kürtler için siyasi statü tanınmasını savunuyor. Federasyonu da olası siyasi modeller arasında değerlendiriyor.
Böylece karşımıza millet, ülke, egemenlik, siyasi statü ve kendi kaderini tayin kavramları üzerine kurulu bir siyasi proje çıkıyor.
BİR ASIR ÖNCE: KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ
Bugünkü gelişmenin tarihsel bakımdan dikkat çeken bir yönü de var.
30 Aralık 1918'de Kürdistan Teâlî Cemiyeti kuruldu.
Emperyalizmin Osmanlı Devleti'ni parçalama döneminde faaliyet gösteren bu cemiyet, Kürtlerin ayrı bir siyasi varlık olarak tanınması ve Kürdistan'a siyasi statü kazandırılması yönünde girişimlerde bulundu.
Cemiyet bünyesinde özerklik ve bağımsızlık konusunda farklı görüşler bulunuyordu. yöneticileri İngiliz makamlarıyla temas kurarak İngiliz himayesinde özerk bir Kürdistan arayışına yöneldi.
KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ İLE HEVBENDÎ: BİR ASIRLIK SİYASİ PARALELLİK
Aradan bir asırdan fazla zaman geçmiş olmasına rağmen iki oluşumun siyasi düşüncesinde dikkat çekici benzerlikler bulunuyor.
Her iki siyasi çizgide de:
Kürtler ayrı bir millet olarak siyasi hakların öznesi kabul ediliyor.
Kürdistan, bu milletin siyasi egemenlik talebinin dayandığı ülke olarak tanımlanıyor.
Kendi kaderini tayin hakkı ve ayrı siyasi statü savunuluyor.
Ulusal taleplerin uluslararası alanda gündeme getirilmesi amaçlanıyor.
Farklı Kürt siyasi çevrelerinin ortak bir örgütlenme altında birleştirilmesi hedefleniyor.
Ayrı millet, ayrı ülke ve ayrı siyasi statü anlayışı bakımından aralarında belirgin bir düşünsel paralellik bulunmaktadır.
1918'de bu talepler, Osmanlı Devleti'nin parçalanması ve yeni sınırların belirlenmesi sürecinde ileri sürülüyordu.
Bugün ise aynı temel kavramlar, Lozan Antlaşması'yla uluslararası konumu belirlenen ve Cumhuriyet'le millî egemenlik esasına kavuşan Türkiye'nin mevcut anayasal düzeni karşısında gündeme getiriliyor.
HEVBENDÎ'nin ilan ettiği hedeflerin siyasi anlamı da bu tarihsel çerçevede değerlendirilmelidir.
Çünkü mesele Türkiye Cumhuriyeti'nin millet, vatan, millî egemenlik ve üniter devlet esasları karşısında ayrı bir ulusal egemenlik anlayışının siyasi hedef hâline getirilmesidir.
TARİHİN TEKERRÜRÜ
Bir asır önce Mustafa Kemal Atatürk, Millî Mücadele yıllarında ortaya çıkan ayrılıkçı örgütlenmelere ve yabancı himayesinde Kürdistan kurma girişimlerine karşı çıktı. Millî birliği esas aldı, vatanın bölünmesine yönelik faaliyetlere karşı gerekli tedbirleri destekledi.
Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki Kürt aşiretlerinin temsilcileri de Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderdikleri telgraflarla Türk milletinden ayrılmayı reddetmiş, Millî Mücadele'ye ve Misakımillî'ye bağlılıklarını bildirmişlerdi.
17 Mart 1921'de TBMM'de okunan, Kürt aşiret reisleri ve ileri gelenlerinin imzalarını taşıyan tarihî telgraftaki şu ifadeler son derece anlamlıdır:
“Türk birliğinden ayrılmak zihniyetinde bulunanları Kürtler kendi milletlerinden addetmezler.”
“Kürtlerin mukadderatı Türk'ün mukadderatıyla tevemdir.”
“Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti dâhilinde Kürtlüğün ayrı bir unsur olarak telakkisini hiçbir zaman işitmek istemediğimizi arz ederiz.”
Bu ifadeler, Millî Mücadele döneminde Kürtlerin önemli temsilcilerinin ayrı bir siyasi egemenlik arayışı yerine Türklerle ortak kaderi ve millî birliği savunduklarının tarihî belgeleridir.
Dikkat ediniz!
Bugün Diyarbakır'da HEVBENDÎ tarafından ileri sürülen ayrı millet, ayrı ülke, kendi kaderini tayin ve siyasi statü taleplerine benzer siyasi arayışlar, bir asır önce de vardı.
O gün bu arayışlara karşı çıkan Kürtler Türklerle kader birliğini savunmuş ve millî egemenlik mücadelesinin yanında yer almıştı.
Bir asır önce Millî Mücadele'nin reddettiği ayrılıkçı egemenlik anlayışı, bugün yeniden siyasi bir proje olarak gündeme getiriliyor.
Ancak unutulmamalıdır:
Türkiye Cumhuriyetinin kuran halka Türk Milleti denir. Türk milleti, vatanın ve egemenliğin sahibidir.
Tarihin bugüne bıraktığı temel soru da budur:
Bir asır önce ortak kader ve millî birlik iradesiyle kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin egemenliği, bugün etnik kimlikler temelinde yeniden mi tanımlanacaktır?
Millî Mücadele'nin ve Cumhuriyet'in kurucu iradesinin cevabı açıktır:
Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.
Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir.
Tarihin tekerrür ettirilmek istendiği yerde, milli mücadele, milli egemenlik, vatanın birliği ve Cumhuriyet iradesi yeniden hatırlanmalıdır.
Ve bu iradeyi unutanlara da yine hatırlatılır.
Dara Atilla Aras retweeted
Kaba, kıymet bilmeyen ve saygıdan yoksun bir kadın siyasetçi. Hiç olmazsa o yaslı kadınların hatırına insan başını örter.
Dara Atilla Aras retweeted
Hevbendi’nin “Kürd ulusal egemenlik perspektifine” yanıt, Türklüğe devşirilmiş Siirt/Tillo’lu bir Arap’tan gelmiş.
Türkiye’de ırkçılığın ve nefret söyleminin ana dinamiği devşirmelerdir.
BİR ASIR ÖNCE KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ, BUGÜN HEVBENDÎ: DEĞİŞEN İSİMLER, DEĞİŞMEYEN ZİHNİYET!
7 Kasım 2026 tarihinde Diyarbakır'da, 170 siyasetçi ve davetlinin katılımıyla “Kürdistan Ulusal İttifakı Konferansı” düzenlenmiş. Basına kapalı gerçekleştirilen konferansın ardından 9 Kasım'da Kürdistan Ulusal İttifakı (HEVBENDÎ) adlı oluşumun kurulduğu açıklanmış.
Konferans, “Ey Reqîb” marşının okunması ve “Kürdistan şehitleri” için saygı duruşuyla başlamış.
Peki, bu ittifak ne istiyor? Hangi siyasi anlayışı temsil ediyor? Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu esaslarıyla ilişkisi nedir?
AYRI MİLLET, AYRI ÜLKE, AYRI EGEMENLİK TALEBİ
Kuruluş bildirgesinde Kürtler ayrı bir millet, Kürdistan bu milletin ülkesi, kendi kaderini tayin hakkı ise siyasi egemenlik talebinin dayanağı olarak tanımlanıyor.
Bildirgedeki ifade açık:
“Kürt milleti de diğer milletler gibi bu haklarını hiçbir engelle karşılaşmadan kullanabilmeli, kendi kaderini belirleyebilmeli, kendi ülkesi Kürdistan üzerinde egemenliğe ve siyasal statüye sahip olmalı ve kendisini yönetebilmelidir.”
Bildirgede bununla da yetinilmiyor. Millet, millî kimlik, vatan ve vatandaşlık temelinde bütünleşme yaklaşımına karşı şu ifadeler kullanılıyor:
“Kürt milletinin ulusal varlığını, kolektif haklarını ve kendi kaderini belirleme iradesini tanımayan ya da bu hakları farklı siyasal projeler içerisinde etkisizleştiren veya ortadan kaldıran Türk Devleti’nin de, entegrasyonist kesimlerin de yaklaşımlarını kabul etmemektedir. Kürt milletinin ulusal haklarını göz ardı eden hiç bir anlayışla, iş birliği ve ittifak ilişkileri kurmak mümkün değildir. Ulusal ittifakın ve iş birliğinin temel koşulu; Kürt milletinin varlığının, ulusal haklarının ve özgür iradesinin tanınması ve bunlara saygı gösterilmesidir, ulus-ülke hakikatımızın tanınmasıdır.”
Kürtleri ayrı bir siyasi millet, Kürdistan'ı bu milletin ülkesi ve kendi kaderini tayin hakkını egemenlik talebinin dayanağı olarak kabul eden bir siyasi anlayış ortaya konulmaktadır.
Üstelik “Kürdistan'ın dört parçasındaki” siyasi güçlerle dayanışma geliştirilmesi, bu taleplerin uluslararası hukuk ve diplomasi yoluyla savunulması öngörülüyor.
İttifakın kurucularından PSK Genel Başkanı Bayram Bozyel de Kürt kimliğinin anayasal güvenceye alınmasını, Kürtçenin resmî dil ve eğitim dili olmasını, Kürtler için siyasi statü tanınmasını savunuyor. Federasyonu da olası siyasi modeller arasında değerlendiriyor.
Böylece karşımıza millet, ülke, egemenlik, siyasi statü ve kendi kaderini tayin kavramları üzerine kurulu bir siyasi proje çıkıyor.
BİR ASIR ÖNCE: KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ
Bugünkü gelişmenin tarihsel bakımdan dikkat çeken bir yönü de var.
30 Aralık 1918'de Kürdistan Teâlî Cemiyeti kuruldu.
Emperyalizmin Osmanlı Devleti'ni parçalama döneminde faaliyet gösteren bu cemiyet, Kürtlerin ayrı bir siyasi varlık olarak tanınması ve Kürdistan'a siyasi statü kazandırılması yönünde girişimlerde bulundu.
Cemiyet bünyesinde özerklik ve bağımsızlık konusunda farklı görüşler bulunuyordu. yöneticileri İngiliz makamlarıyla temas kurarak İngiliz himayesinde özerk bir Kürdistan arayışına yöneldi.
KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ İLE HEVBENDÎ: BİR ASIRLIK SİYASİ PARALELLİK
Aradan bir asırdan fazla zaman geçmiş olmasına rağmen iki oluşumun siyasi düşüncesinde dikkat çekici benzerlikler bulunuyor.
Her iki siyasi çizgide de:
Kürtler ayrı bir millet olarak siyasi hakların öznesi kabul ediliyor.
Kürdistan, bu milletin siyasi egemenlik talebinin dayandığı ülke olarak tanımlanıyor.
Kendi kaderini tayin hakkı ve ayrı siyasi statü savunuluyor.
Ulusal taleplerin uluslararası alanda gündeme getirilmesi amaçlanıyor.
Farklı Kürt siyasi çevrelerinin ortak bir örgütlenme altında birleştirilmesi hedefleniyor.
Ayrı millet, ayrı ülke ve ayrı siyasi statü anlayışı bakımından aralarında belirgin bir düşünsel paralellik bulunmaktadır.
1918'de bu talepler, Osmanlı Devleti'nin parçalanması ve yeni sınırların belirlenmesi sürecinde ileri sürülüyordu.
Bugün ise aynı temel kavramlar, Lozan Antlaşması'yla uluslararası konumu belirlenen ve Cumhuriyet'le millî egemenlik esasına kavuşan Türkiye'nin mevcut anayasal düzeni karşısında gündeme getiriliyor.
HEVBENDÎ'nin ilan ettiği hedeflerin siyasi anlamı da bu tarihsel çerçevede değerlendirilmelidir.
Çünkü mesele Türkiye Cumhuriyeti'nin millet, vatan, millî egemenlik ve üniter devlet esasları karşısında ayrı bir ulusal egemenlik anlayışının siyasi hedef hâline getirilmesidir.
TARİHİN TEKERRÜRÜ
Bir asır önce Mustafa Kemal Atatürk, Millî Mücadele yıllarında ortaya çıkan ayrılıkçı örgütlenmelere ve yabancı himayesinde Kürdistan kurma girişimlerine karşı çıktı. Millî birliği esas aldı, vatanın bölünmesine yönelik faaliyetlere karşı gerekli tedbirleri destekledi.
Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki Kürt aşiretlerinin temsilcileri de Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderdikleri telgraflarla Türk milletinden ayrılmayı reddetmiş, Millî Mücadele'ye ve Misakımillî'ye bağlılıklarını bildirmişlerdi.
17 Mart 1921'de TBMM'de okunan, Kürt aşiret reisleri ve ileri gelenlerinin imzalarını taşıyan tarihî telgraftaki şu ifadeler son derece anlamlıdır:
“Türk birliğinden ayrılmak zihniyetinde bulunanları Kürtler kendi milletlerinden addetmezler.”
“Kürtlerin mukadderatı Türk'ün mukadderatıyla tevemdir.”
“Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti dâhilinde Kürtlüğün ayrı bir unsur olarak telakkisini hiçbir zaman işitmek istemediğimizi arz ederiz.”
Bu ifadeler, Millî Mücadele döneminde Kürtlerin önemli temsilcilerinin ayrı bir siyasi egemenlik arayışı yerine Türklerle ortak kaderi ve millî birliği savunduklarının tarihî belgeleridir.
Dikkat ediniz!
Bugün Diyarbakır'da HEVBENDÎ tarafından ileri sürülen ayrı millet, ayrı ülke, kendi kaderini tayin ve siyasi statü taleplerine benzer siyasi arayışlar, bir asır önce de vardı.
O gün bu arayışlara karşı çıkan Kürtler Türklerle kader birliğini savunmuş ve millî egemenlik mücadelesinin yanında yer almıştı.
Bir asır önce Millî Mücadele'nin reddettiği ayrılıkçı egemenlik anlayışı, bugün yeniden siyasi bir proje olarak gündeme getiriliyor.
Ancak unutulmamalıdır:
Türkiye Cumhuriyetinin kuran halka Türk Milleti denir. Türk milleti, vatanın ve egemenliğin sahibidir.
Tarihin bugüne bıraktığı temel soru da budur:
Bir asır önce ortak kader ve millî birlik iradesiyle kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin egemenliği, bugün etnik kimlikler temelinde yeniden mi tanımlanacaktır?
Millî Mücadele'nin ve Cumhuriyet'in kurucu iradesinin cevabı açıktır:
Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.
Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir.
Tarihin tekerrür ettirilmek istendiği yerde, milli mücadele, milli egemenlik, vatanın birliği ve Cumhuriyet iradesi yeniden hatırlanmalıdır.
Ve bu iradeyi unutanlara da yine hatırlatılır.
KÜRTLERİN MİLLİ HAKLARINI SAVUNMAK, TÜRKİYE’YE KARŞI OLMAK DEĞİLDİR!
Bu yazıda ortaya konulan yaklaşımı doğru bulmuyorum. Kürtlerin ulusal kimliğini, tarihsel varlığını ve siyasi haklarını savunmasını sürekli ayrılıkçılık ve bölücülük kavramlarıyla açıklamaya çalışmak, meseleyi anlamak yerine peşin hüküm ve olumsuz yaklaşımlarla mahkûm etmektir.
Öncelikle şunu belirtmek gerekir: Kürtler ayrı bir millettir. Kürdistan, Kürtlerin tarihsel ve coğrafi vatanıdır. Bu gerçekleri dile getirmek, başka milletlere düşmanlık etmek veya Türkiye’ye karşı olmak anlamına gelmez.
Kürdistan Teâlî Cemiyeti ile #HEVBENDÎ arasında benzerlik kurarak bugünkü Kürt siyasi iradesini bir asır öncesinin koşulları üzerinden yargılamak da tarihsel bir yaklaşım değildir. 1921 yılında bir iki Kürt aşiret temsilcilerinin imzaladığı telgrafları bütün Kürt milletinin değişmez siyasi iradesi gibi sunmak ne kadar yanlışsa, o dönemin siyasi tercihlerini bugünün Kürtlerine dayatmak da o kadar yanlıştır.
Ayrıca Türklerin kendi millî kimliklerini, tarihlerini ve siyasi geleceklerini savunması doğal bir hak olarak görülürken Kürtlerin aynı hakları savunması neden tehdit olarak algılanıyor? Eşitlik tam da burada başlar.
Kürtlerin kendi dilini resmî dil ve eğitim dili olarak talep etmesi, siyasi statü istemesi, ulusal haklarını savunması ve kendi geleceği hakkında söz sahibi olmak istemesi demokratik bir tartışmanın konusudur. Bu talepleri peşinen bölücülük olarak damgalamak çözüm değil, inkâr siyasetinin devamıdır.
Türkiye’nin birliğini savunmak, Kürtlerin varlığını ve ulusal haklarını reddetmeyi gerektirmez. Gerçek birlik, farklı millî kimliklerin tanınması ve eşitlik temelinde kurulabilir.
Kimse Kürtlerin nasıl bir millet olduğunu, tarihlerini nasıl tanımlayacağını ve geleceklerini nasıl tartışacağını başkalarına dikte edemez. Kürtlerin ulusal iradesi, bir asır önce yazılmış telgraflarla da bugünkü siyasi korkularla da sınırlandırılamaz.
Benim açımdan mesele son derece açıktır: Kürtlerin kimliğini, tarihini, vatanını ve ulusal haklarını savunmak bir suç veya tehdit değildir. Bir milletin kendi varlığını savunma hakkı, başka bir milletin varlığına karşı olmak anlamına gelmez.
BİR ASIR ÖNCE KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ, BUGÜN HEVBENDÎ: DEĞİŞEN İSİMLER, DEĞİŞMEYEN ZİHNİYET!
7 Kasım 2026 tarihinde Diyarbakır'da, 170 siyasetçi ve davetlinin katılımıyla “Kürdistan Ulusal İttifakı Konferansı” düzenlenmiş. Basına kapalı gerçekleştirilen konferansın ardından 9 Kasım'da Kürdistan Ulusal İttifakı (HEVBENDÎ) adlı oluşumun kurulduğu açıklanmış.
Konferans, “Ey Reqîb” marşının okunması ve “Kürdistan şehitleri” için saygı duruşuyla başlamış.
Peki, bu ittifak ne istiyor? Hangi siyasi anlayışı temsil ediyor? Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu esaslarıyla ilişkisi nedir?
AYRI MİLLET, AYRI ÜLKE, AYRI EGEMENLİK TALEBİ
Kuruluş bildirgesinde Kürtler ayrı bir millet, Kürdistan bu milletin ülkesi, kendi kaderini tayin hakkı ise siyasi egemenlik talebinin dayanağı olarak tanımlanıyor.
Bildirgedeki ifade açık:
“Kürt milleti de diğer milletler gibi bu haklarını hiçbir engelle karşılaşmadan kullanabilmeli, kendi kaderini belirleyebilmeli, kendi ülkesi Kürdistan üzerinde egemenliğe ve siyasal statüye sahip olmalı ve kendisini yönetebilmelidir.”
Bildirgede bununla da yetinilmiyor. Millet, millî kimlik, vatan ve vatandaşlık temelinde bütünleşme yaklaşımına karşı şu ifadeler kullanılıyor:
“Kürt milletinin ulusal varlığını, kolektif haklarını ve kendi kaderini belirleme iradesini tanımayan ya da bu hakları farklı siyasal projeler içerisinde etkisizleştiren veya ortadan kaldıran Türk Devleti’nin de, entegrasyonist kesimlerin de yaklaşımlarını kabul etmemektedir. Kürt milletinin ulusal haklarını göz ardı eden hiç bir anlayışla, iş birliği ve ittifak ilişkileri kurmak mümkün değildir. Ulusal ittifakın ve iş birliğinin temel koşulu; Kürt milletinin varlığının, ulusal haklarının ve özgür iradesinin tanınması ve bunlara saygı gösterilmesidir, ulus-ülke hakikatımızın tanınmasıdır.”
Kürtleri ayrı bir siyasi millet, Kürdistan'ı bu milletin ülkesi ve kendi kaderini tayin hakkını egemenlik talebinin dayanağı olarak kabul eden bir siyasi anlayış ortaya konulmaktadır.
Üstelik “Kürdistan'ın dört parçasındaki” siyasi güçlerle dayanışma geliştirilmesi, bu taleplerin uluslararası hukuk ve diplomasi yoluyla savunulması öngörülüyor.
İttifakın kurucularından PSK Genel Başkanı Bayram Bozyel de Kürt kimliğinin anayasal güvenceye alınmasını, Kürtçenin resmî dil ve eğitim dili olmasını, Kürtler için siyasi statü tanınmasını savunuyor. Federasyonu da olası siyasi modeller arasında değerlendiriyor.
Böylece karşımıza millet, ülke, egemenlik, siyasi statü ve kendi kaderini tayin kavramları üzerine kurulu bir siyasi proje çıkıyor.
BİR ASIR ÖNCE: KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ
Bugünkü gelişmenin tarihsel bakımdan dikkat çeken bir yönü de var.
30 Aralık 1918'de Kürdistan Teâlî Cemiyeti kuruldu.
Emperyalizmin Osmanlı Devleti'ni parçalama döneminde faaliyet gösteren bu cemiyet, Kürtlerin ayrı bir siyasi varlık olarak tanınması ve Kürdistan'a siyasi statü kazandırılması yönünde girişimlerde bulundu.
Cemiyet bünyesinde özerklik ve bağımsızlık konusunda farklı görüşler bulunuyordu. yöneticileri İngiliz makamlarıyla temas kurarak İngiliz himayesinde özerk bir Kürdistan arayışına yöneldi.
KÜRDİSTAN TEÂLÎ CEMİYETİ İLE HEVBENDÎ: BİR ASIRLIK SİYASİ PARALELLİK
Aradan bir asırdan fazla zaman geçmiş olmasına rağmen iki oluşumun siyasi düşüncesinde dikkat çekici benzerlikler bulunuyor.
Her iki siyasi çizgide de:
Kürtler ayrı bir millet olarak siyasi hakların öznesi kabul ediliyor.
Kürdistan, bu milletin siyasi egemenlik talebinin dayandığı ülke olarak tanımlanıyor.
Kendi kaderini tayin hakkı ve ayrı siyasi statü savunuluyor.
Ulusal taleplerin uluslararası alanda gündeme getirilmesi amaçlanıyor.
Farklı Kürt siyasi çevrelerinin ortak bir örgütlenme altında birleştirilmesi hedefleniyor.
Ayrı millet, ayrı ülke ve ayrı siyasi statü anlayışı bakımından aralarında belirgin bir düşünsel paralellik bulunmaktadır.
1918'de bu talepler, Osmanlı Devleti'nin parçalanması ve yeni sınırların belirlenmesi sürecinde ileri sürülüyordu.
Bugün ise aynı temel kavramlar, Lozan Antlaşması'yla uluslararası konumu belirlenen ve Cumhuriyet'le millî egemenlik esasına kavuşan Türkiye'nin mevcut anayasal düzeni karşısında gündeme getiriliyor.
HEVBENDÎ'nin ilan ettiği hedeflerin siyasi anlamı da bu tarihsel çerçevede değerlendirilmelidir.
Çünkü mesele Türkiye Cumhuriyeti'nin millet, vatan, millî egemenlik ve üniter devlet esasları karşısında ayrı bir ulusal egemenlik anlayışının siyasi hedef hâline getirilmesidir.
TARİHİN TEKERRÜRÜ
Bir asır önce Mustafa Kemal Atatürk, Millî Mücadele yıllarında ortaya çıkan ayrılıkçı örgütlenmelere ve yabancı himayesinde Kürdistan kurma girişimlerine karşı çıktı. Millî birliği esas aldı, vatanın bölünmesine yönelik faaliyetlere karşı gerekli tedbirleri destekledi.
Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki Kürt aşiretlerinin temsilcileri de Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderdikleri telgraflarla Türk milletinden ayrılmayı reddetmiş, Millî Mücadele'ye ve Misakımillî'ye bağlılıklarını bildirmişlerdi.
17 Mart 1921'de TBMM'de okunan, Kürt aşiret reisleri ve ileri gelenlerinin imzalarını taşıyan tarihî telgraftaki şu ifadeler son derece anlamlıdır:
“Türk birliğinden ayrılmak zihniyetinde bulunanları Kürtler kendi milletlerinden addetmezler.”
“Kürtlerin mukadderatı Türk'ün mukadderatıyla tevemdir.”
“Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti dâhilinde Kürtlüğün ayrı bir unsur olarak telakkisini hiçbir zaman işitmek istemediğimizi arz ederiz.”
Bu ifadeler, Millî Mücadele döneminde Kürtlerin önemli temsilcilerinin ayrı bir siyasi egemenlik arayışı yerine Türklerle ortak kaderi ve millî birliği savunduklarının tarihî belgeleridir.
Dikkat ediniz!
Bugün Diyarbakır'da HEVBENDÎ tarafından ileri sürülen ayrı millet, ayrı ülke, kendi kaderini tayin ve siyasi statü taleplerine benzer siyasi arayışlar, bir asır önce de vardı.
O gün bu arayışlara karşı çıkan Kürtler Türklerle kader birliğini savunmuş ve millî egemenlik mücadelesinin yanında yer almıştı.
Bir asır önce Millî Mücadele'nin reddettiği ayrılıkçı egemenlik anlayışı, bugün yeniden siyasi bir proje olarak gündeme getiriliyor.
Ancak unutulmamalıdır:
Türkiye Cumhuriyetinin kuran halka Türk Milleti denir. Türk milleti, vatanın ve egemenliğin sahibidir.
Tarihin bugüne bıraktığı temel soru da budur:
Bir asır önce ortak kader ve millî birlik iradesiyle kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin egemenliği, bugün etnik kimlikler temelinde yeniden mi tanımlanacaktır?
Millî Mücadele'nin ve Cumhuriyet'in kurucu iradesinin cevabı açıktır:
Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.
Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir.
Tarihin tekerrür ettirilmek istendiği yerde, milli mücadele, milli egemenlik, vatanın birliği ve Cumhuriyet iradesi yeniden hatırlanmalıdır.
Ve bu iradeyi unutanlara da yine hatırlatılır.
Dara Atilla Aras retweeted
Kürdistan Bölgesi Başkanı Neçirvan Barzani, Antalya'daki COP31 Liderler Zirvesi'ne katılarak Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan ile bir araya geldi.
Erbil, Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi’nin başkentidir. Erbil’i yalnızca “Irak” olarak tanımlamak, Kürdistan Bölgesi’nin siyasi ve idari statüsünü görmezden gelmektir.
Sayın demokrat vekil efendi, bulunduğunuz coğrafyanın gerçekliğini görmezden gelmeyin. Pasaportunuza vurulan Kürdistan Bölgesi mührünü de iyi hatırlayın! Kürdistan’ın başkenti Erbil’dir.
📍 Erbil / Irak
Bir dizi ziyaret ve temaslarda bulunmak üzere geldiğimiz Erbil’de, Genel Başkanımız Sayın Ali Babacan ile birlikte Türkiye Maarif Vakfı bünyesinde hizmet veren Uluslararası Maarif Okullarını ziyaret ederek 10 Kasım Atatürk’ü Anma Programı’na katıldık.
Nazik davetleri ve ev sahiplikleri için Erbil Başkonsolosumuz Erman Topçu ve Başkonsolosluk görevlilerine teşekkür ediyor, öğrencilerimize başarılar diliyorum.
Dara Atilla Aras retweeted
Sesli Süreç’in sorusunu yanıtlayan Kürt siyasetçi ve aydın Kemal Burkay, PKK ve Öcalan hakkındaki görüşlerinin 40 yıldır değişmediğini belirtti.
Burkay, “PKK ve Öcalan hakkında 40 yıldır ne söylüyor, ne düşünüyorsam bugün de aynı şeyleri düşünüyorum.” dedi. 👇👇👇
Kürt siyasetçi Kemal Burkay:
“Bakın, ben bunu söylüyorum: PKK’nın yürüttüğü savaş hiçbir zaman Kürt halkının savaşı olmadı. 1987’de yazdığım makaleler var. Diyorum ki, PKK’nın yürüttüğü bir halk savaşı değil, halka karşı yapılan bir savaştır. Aynı şeyleri bugün de söylüyorum. Bu, Ergenekon oyunlarının bir ürünüdür.
Bu insanlar, bu gençler heder ediliyor. Türk olsun, Kürt olsun; ben onlar için acı duyuyorum. Onlar şehit edebiyatı yapmasın boşuna. Bu şehitlerin tek sorumlusu onlar ve Kürt halkı için değil, PKK’nın bağlı bulunduğu çevrelerin çıkarı için yapılıyor.”
Dara Atilla Aras retweeted
Türkiye Cumhuriyeti’nin Kemalist rejimin demokrasisi için 150 bin Kürd çocuğunu katletmemiş; 17 bin Kürd çocuğunu imha etmemiş; Kürdistan’ın 10 şehrini sözde tc’nin düşmanlığını ilan edip yerle bir ettirmemiş; 10 milyon Kürdü yerinden yurdundan koparıp ülkenin dört bir yanına savurmamış; hendeklerde Kürd 9 bin gencini katlettirmemiş!
“Anam Araptır, siz Araplara hizmet etmeye hazırım; Kürdlerin bütün enerjisini ayaklarınızın altına sereceğim” dememiş!
Kürd kadınlarını “düşkündür, biçimsizdir, kokar, kültürsüzdür” diyerek aşağılamamış!
Eeeee Kadir Hoca, senin derdin ne?
Birilerine şirin görünmek uğruna tarihi, hafızayı ve yaşanmışlıkları yok saymaktan vazgeç!
@KadirAmac4
Siz, dünyanın en güzel, en pahalı, en lüks araçlarına binin. Her aracın, her kapının önüne bir adam dikin; o adamlar put gibi sizin karşınızda dursun. Tilavetler ve senfoniler eşliğinde ailenize secde etsin. Talabani’nin ailesi ve sizin aileniz Kürdistan’ın yeraltı ve yeryüzü kaynaklarını mülkiyetinize geçirsin. Bana ve Öcalan’a ağızlarına alınmayacak küfürlerle hakaret etsin. Ne kadar düşündürücü ve ne kadar utanç verici bir durum.
Zeka küpü hanımcık, çık çık! “Türk” kelimesi mi ırkçılığı çağrıştırıyor, yoksa “Türkiye” kelimesi mi?
Dara Atilla Aras retweeted
BİZİ KİM VE NE KURTARACAK?
Sevgili Kuzey Kürdistanlılar,yani Bakur Kürtleri
Size bir filmden,bir Alman teknisyenden ve aslında bizim tarihsel çıkmazımızı anlatan bir hikâyeden söz etmek istiyorum
Yıllar önce izlediğim bir filmde, Afrika çöllerinde düşen bir uçakta mahsur kalan_
Dara Atilla Aras retweeted
TC Devleti’nin terör örgütünden arındırmak istemesi, onu muhatap alması, siyasi koordinatörlik vermesi; örgüt elemanlarını Kürdistan’da bekçi, polis veya güvenlik görevlisi olarak konumlandırması bizi ilgilendirmez. Buna bir beis görmüyor. Saadece kaygılarım vardır..!
Amma velakin, bütün bunları Kürdlerin tarafındaymış gibi pazarlamak, sanki Kürd Milleti adına bir kazanımmış gibi algı yaratmak siyasi fahişeliktir!
Bu örgüt, uzaktan yakından Kürd Milleti’nin temsilcisi ve tarafı olamaz. 50 yıllık pratikte görüldüğü gibi; kürdün imhası, talanı, sürgün ve zındanını uygulatan ve sözde işgalcisinin demokrasisi için savaştığını iddia eden, Kürd Milletinin en kudsalı olan dilini dahi işlevsiz gereksiz kılan bu yapıyı utanmadan nadıl kürd tarafı diye söyliyebiliyorsunuz? Gerçekleri saptırmayın, komik duruma düşmeyin.
TC Devleti’nin en üst yöneticilerinden en alt kurumsal yapılarına kadar PKK/KCK ve uzantılarının terör örgütü olduğuna ilişkin resmî siyasi ve hukuki kabulü ortadadır. Üstelik bu tanımlamaya ilişkin siyasi süreçlerde PKK/DEM çizgisi dâhil çeşitli siyasi aktörlerin imzaları da vardır.
Şimdi sana ve senin gibi düşünen siyasi dolandırıcılara soruyorum:
Bu terör örgütünü ısrarla Kürd Milleti’ne yamayarak aklamaya mı çalışıyorsunuz, yoksa terör kavramını Kürd Milleti’nin kimliğiyle özdeşleştirmek için mi bu kadar kıvranıyorsunuz?
İkisi de aynı siyasi sahtekârlığın farklı yüzleridir. Bir örgütün devletle kurduğu ilişkinin faturasını bir millete kesemezsiniz!
@CenapDoc
@DEMGenelMerkezi
@hdpdemirtas
@tuncerbakirhan
Kırk yıldır, adına ne derseniz deyin, bir şiddet ve çatışma dönemi yaşadık. Bu dönem boyunca tribünlerde Öcalan’a yönelik hakaretlerin bugünkü kadar yaygınlaştığını hatırlamıyorum.
Bügun ise barışın muhatabı Öcalan.
Şimdi barıştan, örgütün feshinden ve ülkenin birliğinden söz edilirken tribünlerden peş peşe küfür ve hakaret yükseliyor. Sarı torbalar, işaretler, bayraklar, flamalar, marşlar… Bütün bunları yalnızca taraftar tepkisi olarak açıklamak bana yeterli gelmiyor.
Bu eş zamanlı çıkışlar, birilerinin düğmeye basıp basmadığı sorusunu akla getiriyor. Elbette bunu kanıt olmadan kesin bir hükme dönüştüremeyiz. Ancak barış ihtimaline yönelen bu tepkinin, iktidara karşı bir muhalefet biçimi olarak kullanılıyor olabileceğini de göz ardı edemeyiz.
Küfür ve hakaret içeren tezahüratların yapıldığı tribün bloklarına gerekli yaptırımlar uygulanmalı. Aynı ölçü herkes için geçerli olmalı. Aksi hâlde başka tribünler başka hakaretlerle karşılık verir; mesele sportif rekabeti aşar, toplumsal gerilimi besler.
Herkes artık ne istediğine karar versin.
Devletin de içinde olduğu örgütün kendini feshetmesi, çatışmanın sona ermesi ve ülkeye barış ikliminin hâkim olması projesi istenmiyorsa, soruyorum:
Ne istiyorsunuz?
👇👇👇
SİYASET FAHİŞELİĞİN İKİ YÜZLÜLÜĞÜ !
İşin en ibretlik tarafı şu: DEM Parti eş genel başkanları, milletvekilleri ve bileşenlerinin temsilcileri, 5 Ağustos 2026’da TBMM’ye sunulan 12 maddelik yasa teklifine imza atmış. Teklifin birinci maddesinde PKK/KCK ve uzantılarını açıkça terör örgütü olarak tanımlanıyor.
Şimdi soralım:
Yıllardır PKK’nin siyasi meşruiyetini savunan, örgütün liderliğini siyasal irade diye pazarlayan, Kürd Milleti adına konuşma tekelini kendisinde gören bu siyasi kadrolar, hangi akılla kendi imzalarıyla örgütü terör örgütü olarak tanımlayan bir metnin altına imza attılar?
Yoksa mesele, yıllardır Kürd Milleti’ne anlatılan büyük siyasi hikâyenin arkasındaki küçük hesaplar mı?
Bir tarafta meydanlarda örgütsel meşruiyet söylemi, diğer tarafta TBMM’de PKK/KCK’yi terör örgütü olarak tanımlayan yasa teklifine atılmış imzalar!
Demek ki siyaset sahnesinde başka, devletin resmî tutanağında başka bir dil konuşulabiliyormuş.
Asıl mesele şudur: Kürd Milleti’nin tarihsel ve siyasal geleceğini bir örgütün varlığına, liderinin iradesine ve Ankara’nın hazırladığı siyasi projelere mahkûm eden anlayışın gerçek yüzü sorgulanmalıdır.
Bizler daha düne kadar bu örgüte bırakın terör örgütü demeyi, şiddet örgütü demeye imtina ederdik. Meğerse Terör Örgütleri’imiş…
Bir siyasi hareketin samimiyeti, kürsüde söyledikleriyle değil, altına imza attığı belgelerle de ölçülür..!
İhsan Deniz Bey’in bu kapsamlı tespitlerine harfiyen katılıyorum. Kürt Milleti’nin ihtiyacı, başkalarının siyasi paradigmasına eklemlenmek değil; ulusal kimliğinin, federasyon hakkının, siyasi iradesinin ve tarihsel haklarının tanınmasıdır. Asimilasyonun adı değişse de özü değişmez. Kürtlerin geleceğine Kürt Milleti karar vermelidir.
ASİMİLASYONUN YENİ ADI: DEMOKRATİK CUMHURİYET!
T. Bakırhan’ın @tuncerbakirhan konuşmasını dikkatle okuyun. Bir siyasi organizasyonun neyi hedeflediğini anlamak için söylediklerinden ziyade, hangi kavramları hangi siyasi istikamete hizmet ettirmek istediğine bakmak gerekir.
Konuşmanın merkezinde Kürd Milleti’nin ulusal statüsü, kendi kaderini tayin hakkı ve tarihsel devletleşme iradesi yok. Bunun yerine Apo merkezli bir siyasi koordinasyon, demokratik cumhuriyet, barış ve demokratik toplum süreci, entegrasyon ve Türkiye’nin dört bir yanına taşınması gereken yeni bir siyasal hat var.
Asıl mesele de tam burada başlıyor.
TC’nin yaklaşık 105 yıllık rejimi, 110 yıldır Kürd Milleti’ni kendi ulusal kimliğinden uzaklaştırmak, tarihsel hafızasını aşındırmak ve siyasal iradesini kendi sınırları içerisinde eritmek için uğraştı. Fakat devletin kendi ideolojik araçlarıyla başaramadığı toplumsal dönüşümün bugün farklı bir siyasi sözde demokratik ambalajla gerçekleştirilmek istendiğini görüyoruz.
Dün devletin dayattığı paradigma bugün Apo üzerinden yeniden üretiliyor; DEM Parti ise bu paradigmanın Kürdler arasındaki siyasi ve toplumsal taşıyıcılığına soyunuyor.
Dikkat edin: Bakırhan, demokratik cumhuriyet hedefini yalnızca Kürdlerin yaşadığı bölgelere değil, Türkiye’nin dört bir yanına götürmekten söz ediyor. Yani mesele artık yalnızca bir müzakere süreci değil; Kürdlerin ulusal meselesini Türkiye’nin demokratikleşme ve rejim reformu gündemine eklemleyerek kendi tarihsel hedeflerinden uzaklaştıran kapsamlı bir siyasal yönelimdir.
Daha da çarpıcı olanı, Federal Kürdistan Bölgesi’ne yönelik birlik çağrısının sahtekârlığıdır. Kürdistan’ın güneyinde yılların mücadelesiyle ortaya çıkmış federal kazanımların korunması tabiki çok önemlidir. Ancak ulusal birlik, bir siyasi organizasyonun kendi ideolojik paradigmasını dört parçaya taşımasının aracı olamaz. Birlik, siyasi vesayet değil, ulusal iradelerin eşitliği üzerine kurulmalıdır.
Kürd Milleti’nin ihtiyacı, başka bir devletin demokratik cumhuriyet projesine entegre edilmek değil; kendi ulusal kimliğiyle, siyasi iradesiyle ve tarihsel haklarıyla tanınmaktır.
Bir milletin asimilasyonu her zaman yasaklarla, inkârla ve zorbalıkla yapılmaz. Bazen kendi kimliğini savunduğunu iddia edenlerin diliyle, özgürlük ve demokrasi kavramlarının arkasına saklanarak da yapılır. Tarihte örnekleri vardır: “Siyasetin fafişeleri”
TC’nin yüz yılda gerçekleştiremediği dönüşümü, kendi içinden çıkan bir siyasi organizasyonun gerçekleştirmek için şiddetle talip olması, üzerinde düşünülmesi gereken tarihsel bir ironidir.
“Gerçeği senin düşmanın belirler”
Sayın Hocam,
Amedspor’u yalnızca futbol ve taraftar kimliği üzerinden okumak, meselenin siyasal boyutunu görmezden gelmektir.
Amedspor’un, “Terörsüz Türkiye” sürecinin toplumsal ayağına dönüştürülerek Kürt gençlerini tarihsel hafızasından, ulusal bilincinden ve direniş geleneğinden uzaklaştıran bir aparata dönüştürülmek istendiği yönündeki eleştiriler görmezden gelinemez.
Kürt gençliğinin kimliği tribünlere, tarihi futbol sloganlarına sığdırılamaz. Kürtlerin mücadelesi bir futbol projesine indirgenemez.
Asıl mesele sahadaki kimlik değil, bu kimliğin hangi siyasal amaçla kullanıldığıdır.
Dara Atilla Aras retweeted
🔴 İngiltere’de Kürdistanlı kadın ile Bafıl Talabani arasında yaşanan sert tartışma, sosyal medyada yeniden gündemin merkezine oturdu.
📌 Görüntülere yansıyan olayda kadın, Talabani’ye doğrudan ve ağır sözlerle yüklenerek, “Siz namussuzsunuz, siz hainsiniz. Haşdi Şabi, PKK ve diğer gruplarla iş tutup Kerkük’ü sattınız. Süleymaniye’yi pasdarlarla doldurdunuz. Siz mi bize Kürtlük öğreteceksiniz?” ifadelerini kullandı.
❌ Tepkiler bununla da sınırlı kalmadı. Kerkük’ün kayıp edildiği süreçte rol oynadığı yönünde eleştirilerin hedefindeki isimlerden biri olarak Nizar Amedi de tartışmalara dahil edildi.
🌀 Kısa sürede yayılan görüntüler, özellikle Kürt kamuoyunda büyük bir öfke ve tartışma dalgası oluştururken, olayın siyasi yankıları giderek büyüyor.
Dara Atilla Aras retweeted
TAHRAN'IN GÖLGESİNDE SİYASET, KÜRDİSTAN'IN KARŞISINDA İHANET!
Bafıl Talabani’nin Kürdistan Parlamentosu’nu tanımaması ve hükümetten çekilme kararı, basit bir siyasi anlaşmazlık ya da koltuk kavgası olarak okunamaz. Bu tavır, Kürdistan’ın kurumsal varlığına, siyasi iradesine ve federal statüsüne karşı son derece tehlikeli bir yaklaşımın dışavurumudur.
23 milletvekiliyle temsil edilen bir siyasi yapının, 39 milletvekiliyle temsil edilen siyasi iradeye rağmen yüzde 50-50 iktidar dayatması yetmiyormuş gibi, şimdi de parlamentonun meşruiyetini tartışmaya açması, siyaseti demokratik rekabetten çıkarıp aile iktidarının pazarlık masasına dönüştürmektir.
Daha vahimi, bu siyasi tutumun Tahran ve Bağdat eksenindeki ilişkilerle birlikte değerlendirilmesi gereken bir tablo ortaya çıkarmasıdır. Kalibaf görüşmesi ve gizli temaslar elbette bağımsız biçimde doğrulanmalıdır. Ancak ortaya çıkan siyasi sonuçlara bakıldığında sorulması gereken soru şudur:
Bafıl Talabani, Kürdistan’da iktidar ortağı mı olmak istiyor, yoksa Kürdistan’ın kendi kendisini yönetme iradesini zayıflatan bölgesel hesapların kullanışlı bir aparatı mı hâline geliyor?
Kürdistan’ın federal statüsünü hazmedemeyen Bağdat’ın, İran’ın bölgesel nüfuz hesaplarının ve Kürdistan’ın içindeki iktidar ihtiraslarının aynı siyasi sonuçta buluşması tesadüf müdür? Bu sorunun cevabı, siyasi aktörlerin söylemlerinden çok eylemlerinde aranmalıdır.
Benim açımdan Bafıl Talabani’nin en büyük çelişkisi şudur: Kürdistan’ın siyasi kazanımlarından yararlanırken, bu kazanımların temsil edildiği parlamentoyu tanımamak! Federal sistemin nimetlerinden faydalanırken, federal yapının kurumsal bütünlüğünü tartışmaya açmak!
Siyaset dediğin, sandıktan çıkan sonucu beğenmediğinde masayı devirmek değildir. Hele ki söz konusu olan bir ailenin iktidarı değil, bir milletin siyasi geleceğiyse!
Bir de Süleymaniye ve Halepçe üzerinden ayrı idari yapı oluşturma imaları var. Kürdistan’ı iki ayrı siyasi merkeze bölerek kimin güçleneceği, kimin zayıflayacağı ortada. Bundan en fazla memnuniyet duyacak olanlar Bağdat’taki merkeziyetçiler ve Tahran’daki nüfuz siyasetinin temsilcileri ve Ankara’nın hegomonyasının altında olması şaşırtıcı değildir.
Kürdistan’ın düşmanlarının yıllardır başaramadığını, Kürdistan’ın içindeki iktidar ihtirasları başarırsa bunun adı siyasi rekabet değil, tarihsel sorumsuzluktur.
B. Talabani şunu anlamalı: Kürdistan kimsenin babasından kalan miras, hiçbir siyasi ailenin özel mülkü, hiçbir bölgesel devletin de arka bahçesi değildir.
Ve son olarak: Kürdistan’ın kazanımlarını korumak yerine onları parçalayarak kendi iktidar alanını genişletmeye çalışanlar, günün sonunda kazandıkları koltuğun hangi siyasi enkazın üzerinde durduğunu açıklamak zorunda kalırlar.
İhanetin en tehlikeli biçimi, kendisini siyasi hak, demokratik talep ve bölgesel denge siyaseti ambalajına sararak pazarlayandır.
@Bafeltalabani
Dara Atilla Aras retweeted
Başkan Mesud Barzani:
“Ortak bir dostumuz aracılığıyla Suriye Geçici Cumhurbaşkanı Ahmed Şara’ya haber gönderdim. Bunun üzerine kendisi beni telefonla aradı. Görüşmemizde, Halep’in Şeyh Maksud (Şêx Meqsûd) ve Eşrefiye mahallelerinde Arap silahlı grupların Kürtlere yönelik yoğun saldırılar gerçekleştirdiğini belirterek bu saldırıların derhal durdurulmasını istedim. Araplarla Kürtlerin karşı karşıya gelerek savaşmasını istemediğimi de kendisine açıkça ifade ettim. Beni dinlemek zorunda kaldı.
Öte yandan, Kobani’ye acil insani yardım ulaştırılması gerekiyordu. Hava koşulları son derece ağırdı ve Kürt halkı çok zor şartlar altında yaşam mücadelesi veriyordu. Bunun üzerine uluslararası düzeyde diplomatik girişimlerde bulunduk. Başta İtalya olmak üzere Avrupa ülkelerine ve Birleşmiş Milletlere yardım çağrısı yaptık. Girişimlerimiz karşılık buldu ve Kobani halkını büyük bir felaketin eşiğinden kurtardık.”
Dara Atilla Aras retweeted
Apo'nun her sözü strateji, her suskunluğu derin mesaj, her çelişkisi büyük siyaset! Bu kadar anlam yüklenince insan değil, ansiklopedi bile utanır.🤪
Dara Atilla Aras retweeted
PERİNÇEK'İN AÇIKLAMASI: KÜRD SİYASETİNDE VESAYETİN İTİRAFI!
D. Perinçek'in Apo ve Demirtaş hakkındaki açıklaması, basit bir siyasi değerlendirme değil; Kürd siyasetinin hangi güç merkezlerinin etkisi altında şekillendirilmek istendiğini gösteren oldukça dikkat çekici bir siyasi fotoğraftır.
Perinçek, Demirtaş'ı Amerika ve İsrail yandaşı, Apo’yu ise TC yandaşı olarak tanımlıyor. Dahası, Apo’nun DEM Parti içerisindeki Demirtaş ve takipçilerini tasfiye etmek için mücadele başlattığını söylüyor.
Burada asıl dikkat çekici olan, Perinçek'in Apo’ya biçtiği roldür. Bir siyasi hareketin kadrolarını temizleme, liderlerini tasfiye etme ve siyasal yönünü belirleme yetkisini
Apo üzerinden tarif ediyor. Bu, Kürd siyasetinde nasıl bir vesayet mekanizmasının işletilmek istendiğine dair son derece önemli bir işarettir.
Peki, Apo’nun TC 'yle uyumlu bir çizgide konumlandırılması ve Demirtaş'ın Amerikan-İsrail eksenine yerleştirilmesi tesadüf müdür? Yoksa Kürd siyasetini iki ayrı vesayet odağı arasında sıkıştırarak bağımsız bir milli iradenin çıkışını engelleme arayışımıdır?
Bana göre meselenin en çarpıcı tarafı şudur: Birbirine rakip gibi gösterilen bu iki siyasi figürün de Kürdistan'ın statüsünü esas alan bağımsız bir milli siyaset üretip üretmediği sorgulanmadan, Kürd siyasetinin geleceği onların rekabetine mahkûm ediliyor.
Apo’nun devletle uyumlu siyasetinin hangi sonuçları doğurduğu, Demirtaş'ın siyasal çizgisinin Kürdistan'ın statü meselesine neden merkezî bir yer vermediği artık sorgulanmalıdır.
Apo’nun devletle uyumlu siyasetinin hangi sonuçları doğurduğu, Demirtaş'ın siyasal çizgisinin Kürdistan'ın statü meselesine neden merkezî bir yer vermediği artık sorgulanmalıdır.
Elleriyle birbirlerine rakip görünenlerin, Kürd Milleti'nin bağımsız siyasal bilincinin gelişmesi karşısında nasıl bir sonuç ürettikleri de ayrıca sorgulanmalıdır.
TC’nin en büyük siyasi başarısı, Kürdleri elli yıldır kendi aralarındaki liderlik kavgasına mahkûm ederken, Kürdistan'ın statüsünü tartışmanın dışına itmek oldu.