Burçin Aydoğdu

FATİH’İN İSTANBUL’U FETHETTİĞİ YAŞTA OLMADIM HİÇ Yürü, hala ne diye oyunda oynaştasın? Fatihin İstanbul'u fethettiği yaştasın.! Elde sensin, dilde sen, gönüldesin baştasın... Fatihin İstanbul'u fethettiği yaştasın.! Şu kırık abideyi yükseltecek taştasın; Fatihin İstanbul'u fethettiği yaştasın.! Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasın Kızım, sen de Fatihler doğuracak yaştasın.! Sen ki burçlara bayrak olacak kumaştasın; Fatihin İstanbul'u fethettiği yaştasın.! Yürü, hala ne diye kendinle savaştasın? Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Yukarıda nakarat kısımlarını verdiğim Arif Nihat Asya’nın "Fetih Marşı" isimli şiiri, ergenlik yıllarımın en büyük karabasanlarından birisiydi. 20’li yaşları atlatana kadar bu kâbusun etkisinden kendimi kurtaramamıştım. Bu yazı, 20’li yaşlarındaki genç dimağları, onların da yaşayabileceğini düşündüğüm karabasanlardan korumak için "Besmele" niyetine yazılmıştır. Evvel zaman içinde, ergenlik yıllarımız, mastürbasyon hakkında, Vehbe bin Zuhayli, Reddül Muhtar ve Fetava-ı Hindiyye gibi kitaplarda hafifletici hükümler aramakla geçerken ve bizim rüyalarımız bile fantezi kısırlıkları ile malulken, ahirette parmaklarımızı hamile bırakmaktan yargılanacağımız korkusu ile hadım olmayı dilediğimiz dönemlerimizde, Şehzade Mehmet hayallerini bile kuramadığımız cariyelerle doktorculuk oynuyordu. Evvel zaman içinde, bizim yabancı dille iştigalimiz, “Bir lisan bir insan, iki lisan iki insan” tekerlemesinden ibaretken, Şehzade Mehmet öğrendiği her dil için beğenmediği hocalarının boynunu vurdurtmayarak onları mesut ediyor ve ne kadar adaletli bir şehzade olduğu üzere bize kıssalar biriktiriyordu. Evvel zaman içinde, ben bir taraftan annemin, “Ananız dert yesin, yarım yarım dört yesin” tekerlemesini kavramaya çalışıp, bir taraftan da ekmeğe sürülen sanayağ üzerine şeker atılmış lokmaları nefes almadan yutarken, Şehzade Mehmet’in çok sayıda çeşnicibaşıları vardı. Biz pek çok meyveyi “Hayat Bilgisi” kitaplarımızdan tanırken, O dünyanın her yerinden getirilen gıdalarla diyetisyenleri eşliğinde besleniyordu. Evvel zaman içinde, ben spor olarak, daha alınmasının 5. Dakikasında patlayan plastik topla ayaktopu oynadığım için vaktinden önce eskiyecek ayakkabıların hesabına çekileceğim korkusunu yaşarken, Şehzade Mehmet zamanının tüm sporlarını usta eğitmenler nezaretinde yapıyordu. Evvel zaman içinde ben İlkokula gidiş geliş için 8 km’nin ne manaya geldiğini hisseden ayaklarımın nasırlanışının acısını yaşarken, Şehzade Mehmet atlarına mesafe yarışları yaptırıyordu. Üstelik zamanının her ilmini tahsil edeceği bugünün profesörlerine eş değer müderrislerden ders alıyordu. Daha sayabileceğim binlerce maddi ve manevi farklar varken Fatih’le aramda, tek benzerlik olarak aynı yaşta olmamızdan hareketle, “Fatihin İstanbul’u fethettiği yaştasın.” Mısrasına muhatap kılınmak fevkalade ağır ve yanlış bir sorumluluğa koşullandırılmaktır. Fatih’in yetişme şartlarını veremediğin genç insana o yaştasın demek haksızlığını gösteremezsin. Ben gençlere, daha isabetli bir örnek olarak Fatih Sultan Mehmet yerine, Mustafa Kemal Atatürk’ü örnek veriyorum: Kardeşlerinin çoğunu bakımsızlıktan kaybetmiş, açlığı yaşamış, hastalıkları ve doktorsuzluğu yaşamış, öğretmenlerinden dayak yemiş ve şartlarının üstüne ve ötesine taşabilmek için asker olmaktan başka seçeneği olmayan fakir aile çocuğu Mustafa Kemal’i. Mustafa Kemal daha çok bizdendir ve hepiniz birer Mustafa Kemal Atatürk olabilirsiniz. Ayhan Eralp

Komando asteğmenliğe gönüllü olmuş biri olarak dinlerken bir tepki duymadım, bunu da söylüyorum ki bedelli bir bordo bereliden burada vatan nutku dinlemeyeyim. Orta Çağ'da bile toprak sahibi köylüyü çağırıyordun askere. Sen onu mülk sahibi yapıyordun, onun da elindekini müdafaa etmek yahut seninle sefere çıkmak için bir gerekçesi oluyordu. Bugün milyonlarca insanın mutluluk hakkı veya mal-mülk sahibi olmak için hiçbir umudu yok. Siyasi elitler ile o elitlerin çeperindeki sermayedarların sonu gelmeyen iştahını doyurmak için yataktan kalkıyor, nefes alıyor, işe gidiyor. Ezcümle, acılarıyla beslendiğiniz insanlardan aidiyet duygusu gibi kolektif eylemin en temel tetikleyicisini de bekleyemezsiniz. Bu sözlerden gerçekten esef duyanın, vatan sevgisi olanın irdeleyeceği şey sonuç değil sebeptir.