DAYI

Ben buraya şimdi ne yazsam, nereden başlasam bilemiyorum... Bir abiyi kaybetmeyi hangi cümleler anlatabilir? İnsan böyle bir yasın ağırlığını hangi kelimelere sığdırabilir? Abimi kaybettiğimde 21 yaşındaydım. Bir insanı kaybetmenin ne demek olduğunu bilmiyordum. Hele ki hayatında böylesine büyük bir yeri olan birini hem de böyle acı bir şekilde kaybetmenin... Abim böyle ölmeyi hiç hak etmedi. O benim yalnızca abim değildi. Arkadaşım, sırdaşım, her şeyimdi… Beni herkesten önce anlardı. Sofrada en çok konuşan ben olurdum. Ne zaman sessizleşsem hemen fark eder "Berna üzgün" der gibi bir halle beni konuşturmaya, güldürmeye çalışırdı. Üniversitedeyken istediğim tableti gidip en iyisinden almıştı. Hala duruyor. Kullanamıyorum. Çünkü ona her baktığımda sevgisini, inceliğini ve artık yanımda olmayan abimi hatırlıyorum. 5 Kasım akşamı gözümün önünden hiç gitmiyor. Yeşil montu, başında bafı vardı. Ona "Deniz Gezmiş gibi olmuşsun gidiyorsun." dedim. Annemle birlikte onu kapıdan son kez uğurladık. Son vedamız olduğunu bilseydim, sımsıkı sarılır, bir daha bırakmazdım. 7 Kasım sabahı saat 05.30'da gelen haberle hayatımızın bir daha asla eskisi gibi olmayacağını öğrendik. İlk zamanlar gittiğine inanamadım. Sonra adını, anılarını ve mücadelesini yaşatmak için elimden geleni yaptım. Bu dört yılda çok yoruldum, çok kırıldım. Bir zamanlar senin adını bizimle birlikte anan, acımızı paylaşan insanların hayatımızdaki bazı şeyler değişince uzaklaşmasını da gördüm. Oysa sen bir dönemin gündemi değildin abim. Birilerinin sahiplenip sonra geride bırakabileceği bir mesele hiç değildin. Sen bizim canımızdın. Senin ardından hala dinmeyen bir yasımız, hala sonuçlanmamış bir adalet arayışımız var. Keşke senin yokluğunun yanına bir de bu kırgınlıklar eklenmeseydi. Bazen en çok seni yanımda istiyorum. Yine bir sofrada karşılıklı oturmayı, saatlerce konuşmayı, beni güldürmeni….. Sana anlatacaklarım hala birikiyor. Yokluğuna alışmak istemiyorum abim. Seni çok özlüyorum...Ama yok öyle yıkılmak, yok öyle pes etmek! Sana verdiğim sözden dönemem. Senin için adalet sağlanana kadar mücadele edeceğim… 🤍🛵

Dijital oyunlar, Türkiye’de 1 Kasım 2026’da yürürlüğe giren 7578 sayılı Kanun kapsamında sosyal medya ve oyun platformlarına getirilen yaş sınırları, derecelendirme zorunlulukları ve ebeveyn kontrolleri karşısında dengeli bir değerlendirmeyi gerektirir. Amaç çocukları korumak olsa da asıl çözüm yasaklamak ya da erişimi keskin biçimde kısıtlamak değil; bilinçli kullanımı teşvik etmek, dijital okuryazarlığı artırmak ve aileleri rehberlik konusunda güçlendirmektir. Aşırı kullanım risk taşısa da orta düzeyde ve amaçlı oyun deneyimi bilişsel, duygusal ve sosyal açıdan katkı sağlayabilir. Bu potansiyeli görmezden gelmek, bilimsel kanıtlarla uyumlu bir yaklaşım değildir; nitekim birçok araştırma, kontrollü kullanımın gelişimsel faydalarını ortaya koymaktadır. Araştırmalar, aksiyon ve strateji oyunlarının görsel dikkat, uzamsal beceriler, çalışma belleği ve karar verme hızını geliştirdiğini göstermektedir. Green ve Bavelier’in öncül çalışmaları ile sonraki eğitim araştırmaları, ticari aksiyon oyunlarının mekânsal becerileri formal eğitim programlarına kıyaslanabilir düzeyde artırabildiğini ortaya koymuştur. Çalışma belleği ve çoklu görev kapasitesi üzerine yapılan incelemeler, düzenli oyun deneyimine sahip bireylerin ilgili görevlerde daha yüksek performans sergilediğini rapor eder. Çocukluk döneminde oyun oynayanların yıllar sonra dahi bu alanlarda avantajlı konumda olduğu gözlemlenmiştir. Uzman oyuncuların görsel bilgi işleme ve karar verme hızlarında ölçülebilir avantajları da literatürde yer alır. Yasaklayıcı yaklaşımlar yerine bu potansiyeli yönlendiren eğitim programları ve ebeveyn rehberliği daha etkili sonuçlar üretebilir. Ruh sağlığı açısından oyun süresi ile duygusal iyi oluş arasında pozitif ilişkiler rapor edilmiştir. Royal Society Open Science’daki bir çalışma, oyun süresi ile duygusal iyi oluş arasında küçük ancak olumlu bir bağ tespit etmiştir. Japonya’da 97 bini aşkın katılımcıyla yapılan geniş ölçekli bir araştırma, oyun konsolu sahipliğinin ve oyun süresindeki artışın psikolojik sıkıntıyı azalttığını, yaşam doyumunu artırdığını göstermiştir. ADHD ve depresyon semptomlarına yönelik tasarlanmış oyunlar da orta düzeyde olumlu etkiler sunmuştur. Bu faydalar, stres azaltma ve başarı hissiyle ilişkilendirilmektedir. Çözüm, erişimi kesmek yerine süre yönetimi, içerik farkındalığı ve duygusal düzenleme becerileri kazandırmaktır. Çok oyunculu ortamlar arkadaşlık kurma, aidiyet hissi ve empati gelişimine katkı sağlayabilir; pro-sosyal içerikli oyunlar işbirliği davranışlarını destekler. Avatarlar aracılığıyla kimlik denemeleri ergenlik döneminde benlik keşfini kolaylaştırabilir. Problem çözme, öğrenme hızı, yaratıcılık ve görsel keskinlik gibi alanlarda da faydalar görülmektedir. Yaşlı yetişkinlerde egzergaming denge, koordinasyon ve reaksiyon süresini iyileştirebilir. Bu nedenle etkili politika, yalnızca kısıtlama değil; dijital okuryazarlık müfredatı, ebeveyn kontrol araçlarının bilinçli kullanımı ve kaliteli içerik üretimine yönelik teşviklere odaklanmalıdır. Oyun, diğer kültürel ve eğitsel etkinlikler gibi doğru bağlamda değerli bir gelişim aracıdır. Yasaklamak yerine yönlendirmek ve güçlendirmek, hem koruma hem de gelişim hedeflerine daha iyi hizmet eder. Bireysel farklılıklar ve aşırı kullanım riskleri göz önünde bulundurularak, rehberlik odaklı yaklaşımlar uzun vadede daha sürdürülebilir sonuçlar doğurur. Böylece hem çocuklar korunur hem de oyunların olumlu yönlerinden yararlanılması mümkün olur. #OYUNUMADOKUNMA