Αλήτμπιρό

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ Η ιαπωνική εταιρεία Akagi Nyugyo παράγει το πιο δημοφιλές παγωτό - γρανίτα σε ξυλάκι στην Ιαπωνία, το GariGarikun, με χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα και γεύση «ramune» (ιαπωνικό αναψυκτικό με βάση το λεμόνι). Είναι το αγαπημένο καλοκαιρινό δροσιστικό των παιδιών και είναι και φτηνό. Επί 25 χρόνια η εταιρεία κρατούσε σταθερή την τιμή στα 60 γιεν (λιγότερο από μισό ευρώ) σεβόμενη το ότι τα παιδιά το αγόραζαν με το χαρτζιλίκι τους. Όμως, τον Απρίλιο του 2016, η εταιρεία δεν μπορούσε να απορροφήσει άλλο τις αυξήσεις τιμών πρώτων υλών και ενέργειας και αναγκάστηκε να αυξήσει την τιμή του παγωτού για πρώτη φορά μετά από το 1991. Εκείνη την εποχή, άλλες εταιρείες εφάρμοζαν το λεγόμενο shrinkflation, δηλαδή κρατάμε σταθερή την τιμή αλλά μειώνουμε την ποσότητα. Η Akagi Nyugyo δεν ήθελε να κοροϊδέψει τα παιδιά. Η μόνη λύση ήταν να πάει την τιμή από τα 60 στα 70 γιεν δηλαδή από τα 48 στα 56 λεπτά του ευρώ. Δεν ήθελε όμως αυτό να το διαπιστώσουν οι καταναλωτές τη στιγμή της αγοράς. Δημιούργησε λοιπόν μια τηλεοπτική διαφήμιση διάρκειας 60 δευτερολέπτων για να τους ενημερώσει. Ο πρόεδρος, το διοικητικό συμβούλιο και περίπου 100 εργαζόμενοι παρατάχθηκαν μπροστά από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας και έσκυψαν με μια συγχρονισμένη ιαπωνική υπόκλιση, ζητώντας συγγνώμη για την ανατίμηση. Η καμπάνια στην Ιαπωνία αποθεώθηκε. Οι καταναλωτές εκτίμησαν την ειλικρίνεια και τη διαφάνεια και οι πωλήσεις αυξήθηκαν. (Κάθε σύγκριση με τα καθ' ημάς αφήνει μια πικρή γεύση και μια πικρότερη επίγευση διαρκείας.) youtube.com/watch?v=VC66uGR2…

Η θρησκεία ως ποινικό αδίκημα Το άρθρο 333 του Ποινικού Κώδικα τιμωρεί την απειλή: «Όποιος προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή.» Επιπλέον, η απειλή συνιστά προσβολή της προσωπικότητας, για την οποία ο θιγόμενος δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από τα δικαστήρια. Το σχετικό έγκλημα περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα, με τίτλο «αδικήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας», καθώς θεμελιώδες στοιχείο της έννοιας της ελευθερίας είναι το αίσθημα ασφάλειας. Ο καθένας δικαιούται να ζει σε καθεστώς ειρήνης και απουσίας φόβου για τα έννομα αγαθά του, τα δικά του ή της οικογένειάς του. Αν λοιπόν σε πάρω τηλέφωνο και σου πω ότι «αν σε πετύχω στο δρόμο θα σε χτυπήσω», το δικαστήριο θα με καταδικάσει. Πολλώ δε μάλλον αν απειλήσω ότι θα σε σκοτώσω. Ας προχωρήσουμε τον συλλογισμό λίγο παρακάτω. Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά συνολικά την οικογένειά σου, αυτό είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά όσους ανήκουν στην ίδια ομάδα ανθρώπων με σένα, ας πούμε που κατάγονται από το χωριό σου, ή υποστηρίζουν την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα, ή ανήκουν στο ίδιο κόμμα, ή έχουν το ίδιο θρήσκευμα, της οποίας τα μέλη, σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, πρέπει να πεθάνουν, είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Είναι ατομική απειλή και για σένα. Φυσικά, αν κάποιος οπαδός του Παναθηναϊκού μηνύσει τον Μαρινάκη επειδή διάβασε σε έναν τοίχο «Βάζελοι θα πεθάνετε!» το δικαστήριο δεν θα τον πάρει στα σοβαρά. Τέτοιες απειλές είναι εντελώς αστείες, μολονότι δεν είναι σπάνιες οι συρράξεις μεταξύ αντίπαλων οπαδών, που έχουν οδηγήσει και σε απώλεια ζωών. Πάει πολύ όμως να το πάρεις ως οργανωμένη και διαρκή απειλή. Τι θα συνέβαινε όμως, αν «γαύροι» βομβιστές αυτοκτονίας ακολουθούσαν τις αποστολές του τριφυλλιού, παρεισέφρεαν στην παρέα και ανατινάζονταν; Αν οδηγούσαν αεροπλάνα και τα κάρφωναν στο κατάμεστο γήπεδο της Αλεξάνδρας; Προφανώς, τα δεδομένα θα άλλαζαν, ε; Τι θα συνέβαινε, επιπλέον, αν δημοσκοπήσεις μεταξύ των οπαδών του Ολυμπιακού έδιναν πλειοψηφικό ποσοστό στην άποψη ότι «μόνο οπαδοί του Ολυμπιακού πρέπει να υπάρχουν στον κόσμο και όλοι οι άλλοι πρέπει να θανατώνονται»; Τι θα συνέβαινε αν ο Τσουκαλάς αντί να λέει «άντε γειά» έλεγε: «όπου τους βρείτε, σφάξτε τους»; Κι αν αποκεφάλιζε και μερικούς «βάζελους» on camera; Τα πράγματα από κει που ήταν αστεία θα σοβάρευαν πολύ, μα πάρα πολύ, ε; Χρησιμοποίησα αυτό το παράδειγμα, διότι η μεγαλύτερη δυσκολία του δυτικού μυαλού είναι να παραδεχθεί ότι οι ισλαμικές επιθέσεις από την 11/9 και δώθε είναι μέρος ενός γενικευμένου θρησκευτικού πολέμου και όχι μεμονωμένες ενέργειες κάποιων «τρελών». Η ισλαμική επίθεση, μολονότι όχι απλώς χτυπάει την πόρτα μας, αλλά την έχει μισοσπάσει, δεν αγγίζει τον μέσο πολίτη ο οποίος θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο κι ο τρόπος με τον οποίο ζει είναι αδιαμφισβήτητος, κάτι σαν τους νόμους του Νεύτωνα. Μετά από αιώνες εκκοσμίκευσης του Χριστιανισμού είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεχθείς ότι άνθρωποι μπορούν να σκοτώνουν στο όνομα ενός θεού, οποιουδήποτε θεού. Κι όμως αυτός ήταν ο κανόνας στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Όση δύναμη θα είχαν τα λογικά επιχειρήματα για την απαλλαγή του Τζιορντάνο Μπρούνο από την καταδίκη στην πυρά, άλλη τόση θα έχουν με έναν τζιχαντιστή απέναντι που έχει αποφασίσει να στείλει τους απίστους στον άλλον κόσμο και το βράδυ να γλεντάει με τις 72 παρθένες. Η ιστορία δεν προχωράει υποχρεωτικά στην κατεύθυνση που θεωρούμε εμείς «μπροστά». Όταν επικράτησε ο «τζιχαντισμός» στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή ο Χριστιανισμός στην φανατική εκδοχή του, ο κόσμος γύρισε πίσω. Η θρησκευτική τρομοκρατία εξουσίαζε τις ζωές των ανθρώπων για άλλους 12 τουλάχιστον αιώνες. Ποιος μαθητής του Σωκράτη θα μπορούσε να διανοηθεί ότι 800 χρόνια μετά (!!!) όσοι συμμερίζονταν τις αξίες του θα ονομαζόντουσαν «παράφρονες» και «ιερόσυλοι» και θα τιμωρούνταν με θάνατο και δήμευση της περιουσίας τους ακόμα και αν απλώς επισκέπτονταν τους αρχαίους ναούς, όπως διέταξε ο Άγιος (!!!) Θεοδόσιος ο Α'; Δώδεκα μόνο χρόνια χρειάστηκαν από την αναγνώριση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (380 μ.Χ.) μέχρι την ισοπέδωση του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, την εξαπόλυση πογκρόμ κατά των μη Χριστιανών και την κατεδάφιση των περισσότερων ναών της αρχαιότητας (392 μ.Χ.), καταστροφή μπροστά στην οποία οι βαρβαρότητες και οι ανατινάξεις του ISIS είναι πταίσμα! Κι όλα αυτά στο όνομα του θεού της αγάπης, που κήρυττε «αγαπάτε τους εχθρούς σας» και «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Φαντάζεστε ποια θα ήταν η πορεία της ανθρωπότητας αν οι μουλάδες μιας θρησκείας, που έχει τον πόλεμο, συγκεκριμένα κατά των Χριστιανών, ως βασικό στοιχείο του δόγματός της, αποκτούσαν παγκόσμια εξουσία; Πόσα χρόνια χρειάστηκαν οι αγιατολάχ για να μετατρέψουν μια σχεδόν 100% δυτικοποιημένη χώρα όπως το Ιράν, σε κόλαση θρησκευτικής τρομοκρατίας; Δεν υπάρχει όριο στη βαρβαρότητα όταν πιστεύεις ότι λειτουργείς ως το μακρύ χέρι του θεού. (Η συνέχεια εδώ: liberal.gr/apopsi/i-thriskei…)

Για να σας βοηθήσω να κάνετε σωστές συγκρίσεις: Αν είχα γεννηθεί στο Πακιστάν, είχα την πακιστανική υπηκοότητα, είχα σπουδάσει και κάνει καριέρα στο Πακιστάν, και ένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του Πακιστάν με στήριζε ως υποψήφιο, και, μολονότι Χριστιανός, με ψήφιζαν εκατομμύρια μουσουλμάνοι, το να πω μετά την εκλογή μου δημοσίως πως "ευχαριστώ την Παναγία που με βοήθησε να εκλεγώ" δεν θα ήταν και πολύ κομψό, ε; Δεν θα το έλεγες δείγμα ενσωμάτωσης στην πακιστανική κοινωνία, ε; Θα ήταν και τερατωδώς προκλητικό, ειδικά αν, 25 χρόνια πριν, χριστιανοί καλόγεροι στο όνομα της Παναγίας οδηγούσαν δύο αεροπλάνα και τα έριχναν στην πιο πυκνοκατοικημένη γειτονιά του Καράτσι σκοτώνοντας 3000 ανθρώπους. Και θα ήταν και εντελώς ηλίθιο, διότι σημαίνει ότι πιστεύω πως ο (όποιος) "θεός" ασχολείται με τις εκλογές και καθοδηγεί τους ψηφοφόρους. (Εγώ, βέβαια, δεν θα έλεγα τίποτε, διότι δεν πιστεύω σε καμμία θρησκεία.)

ΝΟΣΕΙΝ ΒΑΡΕΩΣ Η κυρία Nosheen (προφέρεται: νοσείν) Κhalid είναι γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα, εκλεγμένη στο Δημοτικό Συμβούλιο. Στο Birmingham City Council από τις 101 έδρες, τις 31 τις έχουν αλλαχουακμπάρηδες. Το 30% των κατοίκων της πόλης είναι στρατιώτεςτου Αλλάχ. Όλοι αυτοί είναι και φρηπλαστελίνιοι. Κατέθεσαν λοιπόν ένα ψήφισμα και καλούσαν τον Δήμο σε μποϊκοτάζ και απόσυρση επενδύσεων (όπως του συνταξιοδοτικού ταμείου West Midlands Pension Fund) από εταιρείες που συνδέονται με ισραηλινά συμφέροντα. Δεν το έγραψαν έτσι χοντροκομμένα βέβαια. Ζήτησαν, διπλωματικά, μια εξάμηνη επανεξέταση των επενδύσεων και των προμηθειών του δήμου, υπό το πρίσμα, και καλά, του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Και επειδή όταν κάποιοι ελέγχουν το 30% ενός θεσμικού οργάνου δεν μπορείς να τους πεις "βουλώστε το και πάμε στο επόμενο θέμα", το Συμβούλιο συζήτησε σοβαρά αυτή την πρόταση και κατέληξε σε μια συμβιβαστική. Ενέκρινε ένα τροποποιημένο ψήφισμα που μιλάει γενικά για ethical procurement, καλώντας σε συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς όμως να κατονομάζει συγκεκριμένα το Ισραήλ ή να αποκλείει μονομερώς ισραηλινές επιχειρήσεις. Τι θα συνέβαινε αν περνούσε το ψήφισμα; Τίποτε! Οι τοπικές αρχές στο Ηνωμένο Χαλιφάτο δεσμεύονται από το δημόσιο δίκαιο περί δημοσίων συμβάσεων (Procurement Act). Δεν έχουν τη νομική εξουσία να αποκλείουν αυθαίρετα εταιρείες ή να διώχνουν επιχειρήσεις με βάση τη χώρα προέλευσης ή με πολιτικά κριτήρια. Επιπλέον, ακριβώς για να μην παίρνει η τοπική αυτοδιοίκηση παράνομες αποφάσεις, υπάρχει ο θεσμός του Monitoring Officer. Είναι ο Νομικός Σύμβουλος του Δήμου που ελέγχει τη νομιμότητα των δημοτικών αποφάσεων και ενεργειών. Άρα, ισχύουν αυτά που γράφει η γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα στο βίντεο της; Όχι! Κανένας όμως fucked checker (σωστά το έγραψα) δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει τους ισχυρισμούς της. Αν όμως έγραφα εγώ ότι είναι ντυμένη στα μαύρα, θα το ψάχναν οι αλιτάκοι (σωστά το έγραψα) και θα μου κατέβαζαν το βίντεο με την ένδειξη ότι δεν είναι όλα εντελώς μαύρα αλλά το σακάκι είναι μπλου-μπλακ. Έτσι η γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα το έκανε το κομμάτι της. Πούλησε ισλαμική αντίσταση στη χώρα των απίστων και μαγειρεύει την επανεκλογή της, τη δικιά της και της παρέας της που βλέπετε από πίσω, που την επόμενη φορά δεν θα είναι 30 αλλά 40, 50, και είναι θέμα χρόνου να γίνουν 70 και 101. Υπάρχει όμως και ένα όφελος σ' αυτή την διαφημιστική προσπάθεια των αλλαχουακμπάρηδων: βλέπουμε το μέλλον μας. Το Ηνωμένο Χαλιφάτο είναι η Αμερική και η Ευρώπη, σε 10 με 20 χρόνια. Και το Ιράν είναι το Ηνωμένο Χαλιφάτο σε άλλα 20 χρόνια. Αμελητέα διάρκεια μπροστά στους αιώνες που προσπαθούσαν οι στρατιώτες του Αλλάχ να κατακτήσουν την Ευρώπη και δεν τα κατάφερναν. Ήταν χαζοί και ερχόντουσαν με το σπαθί. Έβαλαν όμως μυαλό και ήρθαν ως κατατρεγμένοι μετανάστες. Και το σχέδιο δουλεύει ρολόι. Εμείς παραμένουμε χαζοί. Υ.Γ. Αν ήμουν δήμαρχος στο Βirmingham θα του άλλαζα ελαφρώς το όνομα: Βirming-ham.

Η δημοκρατία είναι πολύπλοκη. Ο μέσος ψηφοφόρος δεν είναι. Λειτουργικά αναλφάβητος, διανοητικά ανεπαρκής, αμόρφωτος, τεμπέλης και θρασύς κάνει μόνο απλοϊκές σκέψεις. Και λειτουργεί ως χούλιγκαν. Ή βάζελος θα είσαι ή γαύρος. Απόδειξη τα σχόλια του προηγούμενου post. Έθιγε μόνο ένα στοιχείο: την ψήφο των γυναικών στον εκπρόσωπο του πιο μισογυνικού συστήματος "αξιών" στον κόσμο. Τίποτε άλλο. Και μαζεύτηκαν ηλίθιοι κάθε λογής για να γράψουν την παρόλα τους και να αισθανθούν ότι ψήλωσαν πέντε πόντους. Το λέω από το 2012 και το επαναλαμβάνω και τώρα που ο μόνος (αυτόκλητος) ρόλος που έχω είναι του σχολιαστή στα social media, όπως εκατομμύρια άλλοι, άντε και του αρθρογράφου: απευθύνομαι μόνο σε νοήμονες. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με κανέναν ηλίθιο που σχολιάζει βλακωδώς. Άλλωστε, δεν θα τον ωφελήσει. Δεν φταίει ο έρμος, ας όψεται το DNA, και τα χιλιόμετρα που έριξε περπατώντας με την ΚΝΕ. Και η ιστορία με τα μπλοκαρίσματα που είχα ξεκινήσει κάποτε, διαπίστωσα ότι μου τρώει πολύ χρόνο και δεν τον χαλαλίζω. Απλώς ανεβάζω εδώ ένα άρθρο που είχα γράψει για τον φαιδρό πορτοκαλέα και την τερατωδώς χαζή που διεκδικούσαν τις ψήφους των καψερών των Αμερικάνων. Μπας και καταλάβουμε ότι σάπια δεν είναι μόνο η Αμερική, είναι όλος ο δυτικός κόσμος, πολίτες και πολιτικοί. "Στη χώρα του φαιδρού πορτοκαλέα και της haha Harris" Ας πούμε ότι κάποιος, όπως στην ταινία "Good Bye, Lenin!", πέφτει σε κώμα το 1988, όταν στο Ηνωμένο Βασίλειο πρωθυπουργός ήταν η Θάτσερ και στις ΗΠΑ πρόεδρος ο Ρήγκαν, και ξυπνάει σήμερα, μέρα αμερικανικών εκλογών. Και βλέπει έναν φαιδρό πορτοκαλέα (εκ της πορτοκαλόχρου κόμης γαρ) και μία τερατωδώς χαζή που όχι μόνο δεν ξέρει τις απαντήσεις, αλλά δεν καταλαβαίνει καν τις ερωτήσεις, να διεκδικούν την προεδρία της (για πόσο ακόμα;) υπερδύναμης. Αντιλαμβάνεται ότι ο ένας από τους δύο, ουσιαστικά από αύριο και τυπικά από 20/1/2025, θα είναι ο ηγέτης του δυτικού κόσμου τουλάχιστον, και τον λούζει κρύος ιδρώτας. Ρωτάει ποιος είναι σήμερα ο πλανητάρχης. Και του δείχνουν ένα ανοϊκό γεροντάκι, που σέρνει τα πόδια του και δεν ξέρει πού βρίσκεται. Απελπισμένος ψάχνει να βρει ποιοι κυβερνούν τις υπόλοιπες μεγάλες χώρες της Δύσης και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο πόστο του Κολ βλέπει έναν άχρουν, άοσμον και άγευστον που ακούει στο όνομα Σολτς, στη θέση της Θάτσερ βλέπει τη σταλινική καρικατούρα που ακούει στο όνομα Στάρμερ, στη θέση του Μιτεράν βλέπει τον μπερδεμένο στη μετάφραση και χαμένο στην ισλαμική ομίχλη, Μακρόν, και στη θέση του οραματιστή Ντελόρ, τη διαχειρίστρια κοινοχρήστων, Ούρσουλα. Θα το γλυτώσει το δεύτερο κώμα, τι λέτε; (Η συνέχεια του άρθρου εδώ: capital.gr/arthra/3882829/st…