In het heetst van de verkiezingsstrijd hoor ik uitspraken over ‘Joods terrorisme’ in Judea en Samaria. Ik vind het ronduit misselijkmakend en het toppunt van antisemitisme wanneer misdaden tegen Joden worden ingezet om Joden zelf in de beklaagdenbank te duwen. Gaza werd zogenaamd al het nieuwe Auschwitz. Israël kreeg daarin de rol van nazi-Duitsland toebedeeld en nu verschijnt tegenover Hamas het zogenaamde ‘Joods terrorisme’ als aanklacht tegen het Joodse volk. Dit is de ultieme inversie: slachtoffers krijgen de rol van hun vervolgers, vervolgers de rol van slachtoffers. De Holocaust was geen verhaal met rollen die we naar willekeur kunnen herverdelen. Nazi-Duitsland vervolgde en vermoordde Joden omdat zij Joods waren. Wie Gaza tot concentratiekamp verklaart en Israël tot een soort nieuwe nazistaat, misbruikt die afschuwelijke en onverteerbare geschiedenis om Joden de schuld van hun vervolgers op te leggen. Vervolgens krijgen zij te horen dat ze kennelijk niets van de Holocaust hebben geleerd. Zo wordt de herinnering aan vermoorde Joden gebruikt om levende Joden collectief de les te lezen. Veel bizarder en smeriger wordt het niet. Bij Hamas en het zogeheten ‘Joods terrorisme’ zien we nu dus een vergelijkbare wisseltruc. Hamas was en is een terreurorganisatie, plain and simple. Palestijnse terreurorganisaties zetten geweld al decennia in als politiek instrument tegen de Joodse staat. Men kan achterhalen wie er leidinggeeft, wie aanslagen organiseert, wie mensen en middelen levert en welke doelen daarmee concreet worden nagestreefd. De Joden zijn geen organisatie. Zij zijn een uiterst divers volk van miljoenen mensen die niet op één hoop mogen worden gegooid. Wie een Israëlische beweging of regering van steun aan terreur beschuldigt, moet die steun concreet aantonen. Men moet bewijzen wie precies wat heeft georganiseerd of gefaciliteerd. Het bestaan van een op zichzelf staand misdrijf levert dat bewijs geenszins. En zélfs wanneer een regering mede-verantwoordelijk zou zijn, zijn Joden daarmee nog altijd niet collectief verantwoordelijk. Het gaat mis zodra een etiket zorgvuldig onderzoek vervangt. Een glijdende schaal: een individu wordt geframed als uithangbord voor een beweging, die beweging voor heel Israël en Israël vervolgens voor de Joden. Ondertussen krijgen we in het Westen continu het pathologische narratief voorgeschoteld waarin het allemaal op hetzelfde neer zou komen: Palestijnse terreur hier, Joodse terreur daar. Die absurde en perfide gelijkschakeling is levensgevaarlijk. Dit gaat zó veel verder dan wat slordig taalgebruik. Wie Joden als nieuwe nazi’s of als terroristisch volk neerzet, belast hen collectief. Hun eigen vervolging wordt aanleiding voor de meest perverse verwijten. Ik vrees dat we zo hard op weg zijn naar een nieuwe Holocaust. Dat óók Joodse stemmen deze redenering overnemen, zegt letterlijk helemaal niets. De identiteit van de spreker maakt deze ranzige vergelijking niet juist, maar zegt uitsluitend iets over de druk waaraan Joden hier worden onderworpen. Hieronder Goebbels over de zogenaamde Joodse terreur-van-toen. Deze architect van de omkering lacht zich ongetwijfeld kapot vanuit de hel om het feit dat zijn propaganda een post-holocaustiaanse reïncarnazi doormaakt. Nooit weer is helaas nog steeds ontzettend nu: