Swat Swag

پشاوری که من بیاد دارم : در حیاب‌آباد زندگی می‌کردیم. صاحب‌خانه‌ی ما از منطقه‌ی بنو بود و ما او را به اسم نیک‌صاحب می‌شناختیم. می‌گفت که کارمند بازنشسته‌ی دولتی است. او پشتون بود و اسم کاملش را فراموش کرده‌ام. منزل اول و دوم از هم جدا بودند و دهلیز مشترکی نداشتند. در منزل اول یک اتاق و یک تشناب را برای خودش قفل کرده بود و منزل دوم را همراه با تخت‌بام به ما کرایه داده بود. او هر چند هفته یک بار برای چند ساعت یا یک روز به خانه‌اش می‌آمد، اما هیچ‌گاه بدون اجازه از ما که کرایه‌نشین بودیم داخل نمی‌شد. اول در می‌زد، بعد مطمئن می‌شد که مرد خانه حضور دارد، اجازه می‌گرفت و سپس وارد می‌شد. خانواده‌ی برادر شهیدم و پسرش به اسم شورش با من زندگی می‌کردند. صاحب‌خانه اسم شورش را درست تلفظ نمی‌توانست و با صدای بلند و به پشتو می‌گفت: «شوروو، زن‌ها در راه نباشند که من به حویلی می‌آیم.» او آدم باشرفی بود. گاهی که مادرم را جایی می‌بردم، به احترام زن‌ها به تاکسی یا ریکشای ما احترام گذاشته می‌شد. من از فرهنگ بسیار محافظه‌کارانه‌ی پشاور خیلی خوشم می‌آمد. در آنجا احساس بیگانگی نمی‌کردیم. حالا مسائل سیاسی ما با پاکستان معلوم است، اما از مردم و فرهنگ خیبرپختونخواه جز خاطره‌ی خوب چیزی به یاد ندارم.