𝓓𝓪𝓹𝓱𝓷𝓮 𝓿𝓪𝓷 𝓭𝓮𝓷 𝓞𝓮𝓿𝓮𝓻

Maastricht. Nederland in het klein. De bijeenkomst van IJAR en StandWithUs met dr. Eliyahu Sapir werd op het laatste moment afgeblazen. Een keiharde knieval voor antisemitische palliemidatie. Een universiteit die een Joodse docent niet veilig kan laten spreken, kan beter de deuren sluiten. En dan de ranzige poging van het bestuur om de verantwoordelijkheid uit te smeren over ‘voor- en tegenstanders’. De UM zegt zelf dat pro-Pallie groepen de bijeenkomst wilden verhinderen. StandWithUs riep mensen op naar Maastricht te komen voor de lezing. Een spreker willen horen is niet hetzelfde als hem het zwijgen opleggen. En sinds wanneer staan mensen met Israëlische vlaggen, gezichtsbedekking, trommels en megafoons bijeenkomsten te verstoren? De universiteit maakt degenen die een bijeenkomst willen bijwonen medeverantwoordelijk voor de dreiging van lui die de boel wilden saboteren. Een abjecte slachtofferomkering. Volgens StandWithUs ging het om twaalf studenten. Studenten die opnieuw ervaren dat hun rechten wijken zodra agressors druk zetten. Eerder werd Rawan Osmans lezing verstoord en moest Shabbos Kestenbaum uitwijken naar een geheime locatie. Hoe vaak moet dit gebeuren voordat het eeuwige ‘we betreuren het’ wordt herkend als het sneue bestuurlijke alibi dat het is? En er was al beterschap beloofd. Na de verstoring van Osman erkende de UM zelf dat men anders had moeten handelen. Het bestuur kondigde strengere toegangscontroles, goede beveiliging en ingrijpen bij intimidatie, haatzaaien of geweld aan. Ruim een jaar later wordt niet de intimidatie gestopt, maar opnieuw een Joodse bijeenkomst afgeblazen. Zoveel zijn al de toezeggingen dus waard. Het wrange is dat Sapir tijdens zijn lezing juist de institutionele tekortkomingen bij de bescherming van academische vrijheid en Joods studentenleven wilde bespreken. ‘De Universiteit Maastricht demonstreert hiermee exact de institutionele tekortkomingen die ik vanavond aan de kaak had willen stellen’, reageerde hij na de afgelasting. De universiteit leverde zelf het bewijs voor zijn betoog. Dan de kameel in de bruine collegezaal: de Taskforce Antisemitismebestrijding. Rianne Letschert, voormalig bestuursvoorzitter van de UM en inmiddels D66-minister van Onderwijs, maakte er nota bene zelf deel van uit. Het rapport ‘Gevangen in Vrijheden’ beschrijft hoe Joodse studenten worden geïntimideerd en uitgescholden, hoe zij hun Joodse identiteit verbergen en de campus mijden. De aanbevelingen zijn glashelder: kom publiekelijk voor Joodse studenten op, handhaaf tegen intimidatie, werk met politie en lokaal bestuur samen en regel vooraf voldoende beveiliging om annuleringen van Joodse bijeenkomsten te voorkomen. Letterlijk: zorg dat Joodse activiteiten doorgang kunnen vinden. De UM doet nu dus precies wat de taskforce zegt dat voorkomen moet worden. Nog grotesker: in april verdedigde Letschert als minister het rapport in de Tweede Kamer. Ze beloofde dat de aanbevelingen zouden worden opgevolgd. ‘Dat zijn we de Joodse gemeenschap schuldig. Daar kunt u mij op afrekenen’, verklaarde ze plechtig. Nou, minister Letschert, hier is uw afrekening! Want wat is dit rapport eigenlijk waard? Wat is de betekenis van een taskforce, een Kamerdebat en al uw toezeggingen wanneer universiteiten vervolgens ongehinderd precies doen waartegen het rapport waarschuwt? We zien een peperduur circus van ‘kijk ons eens iets doen’, terwijl Joodse studenten en medewerkers hun vrijheid inleveren. De UM bood lafjes een online alternatief aan. Dat is dus wat er van de beloofde inclusie overblijft: Joods leven mag, zolang het uit het zicht van de antisemitische palliemeute verdwijnt. Wat is de volgende stap? Een plekje achter een boekenkast waar Sapir voortaan online colleges kan geven? Een ‘achterzaal’ in de bibliotheek voor de Joodse professor? Ondertussen staat de wereld op zijn kop: dit is óók de universiteit die een Gazaanse Hamasfanboys met open armen ontvangt. De keuze is helder. Waar hebben we dit toch eerder gezien?

Hallo rodelijnlopers, Aanstaand weekend is het weer zover! U verheugt zich er vast alweer op: u hult zich in uw rode deugkledij en gaat op pad met uw spandoeken volgekalkt met Holocaustinversie en terreurapologetie. Gelukkig is het inmiddels voor eens en voor altijd duidelijk aan wie u zich nu precies actief verbindt. Op het podium staat Omar Barghouti, oprichter van de BDS-beweging, die zich tegen de tweestatenoplossing keerde en de vernietiging van Israël als Joodse staat voorstaat. Daarnaast krijgt Medhat Alamawi van de Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL) het woord. Die organisatie wordt in verband gebracht met een conferentie die volgens Duitse veiligheidsdiensten het belangrijkste Hamaspropaganda-evenement in Europa is. Alamawi was bovendien betrokken bij Utrecht4Palestine, een actiegroep die zich solidair verklaarde met Samidoun, dat door Duitsland, Canada en de VS is aangepakt wegens banden met de terroristische PFLP. Leden van die organisatie namen deel aan de pogrom van 7 oktober. Uw rode lijn krijgt daarmee een wel heel herkenbare groene kleur: diep Hamasgroen. U kunt dus niet zeggen dat u het niet geweten heeft. U bent guilty by association, omdat u veel méér doet dan zich associëren: u schaart zich willens en wetens achter een podium waarop het bestaansrecht van de enige Joodse staat wordt bestreden en waarop activisten met verontrustende nu-nazistische banden het woord krijgen. U bent allesbehalve een toevallige voorbijganger. U kiest ervoor daar te staan, mee te lopen en deze nazimanifestatie met uw aanwezigheid te legitimeren. U bent óók guilty by disassociation: u misbruikt de Holocaust en de Joodse slachtoffers van de nazi’s om levende Joden de les te lezen. U loopt met borden die suggereren dat men niet om Auschwitz mag rouwen zonder over Gaza te spreken: u maakt de herinnering aan zes miljoen vermoorde Joden tot een politiek chantagemiddel. Daarmee dissocieert u zich van de morele lessen die wij uit de Holocaust hadden moeten trekken en vervalt u in dezelfde morele misdadigheid waarmee de vele nazicollaborateurs die dit land rijk was hun verantwoordelijkheid tegenover hun afgevoerde Joodse buren ontliepen. En bespaar me uw sociaal wenselijke sprookjes dat u daar uitsluitend voor Palestijnse kindertjes staat. Terwijl in Soedan burgers massaal worden afgeslacht en in Iran het islamregime de eigen bevolking genocideert, richt uw demonstratie zich uitsluitend op Joden die er wel klaar mee zijn om zich te onderwerpen aan uw antisemitische reflexen. Al dat deugtheater terwijl het zo simpel is: stop met het vermoorden van Joden, stop met het willen vermoorden van Joden en stop met het verheerlijken van het (willen) vermoorden van Joden. Stop met support voor genocidale antisemitische vernietigingsideologieën. Erken het zelfbeschikkingsrecht van Joden. Dan komt vrede voor Gaza een stuk dichterbij en kunnen Palestijnen en Israëliërs eindelijk zonder voortdurende islamterreur leven. Wat zou dat mooi zijn. Dan kunt u óók eens een rode lijn gaan lopen voor Soedan of Iran. Tot die tijd blijft uw rode lijn een groene lijn, en uw beroep op de Holocaust het verraad aan de lessen ervan. Tot die tijd bent én blijft u gewoon een ordinaire antisemiet, een sneue NSB’er. Niet meer en niet minder. Verwerpelijker wordt het niet:

Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten dat een groot deel van jouw voorouders werd afgeslacht in de gaskamers van de nazi’s. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en precies weten hoe dit kon gebeuren. Registratie, administratie, transport: Nederland was een efficiënt land dat de eigen Joden tot op de millimeter wist te traceren en vervolgens wist uit te leveren. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten dat er tijdens de gruwelijke vervolging door de nazi’s bitter weinig handen waren die zich uitstrekten om jouw voorouders te beschermen. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten dat de weinige Joden die de Tweede Wereldoorlog overleefden, nauwelijks op steun konden rekenen van de Nederlandse samenleving- een samenleving die allerminst stond te juichen om de Joodse postgenocidale terugkeer. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten dat erkenning voor de Nederlandse medeplichtigheid aan de Holocaust pas decennia later op gang kwam. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten hoe het motto ‘nooit weer’ uitgroeide tot een universeel verhaal, waarin het oerkwaad van de Holocaust snel werd omgekat tot een algemene morele preek over willekeurig slachtofferschap. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en weten hoe dit land zich vanaf de jaren zestig ging profileren als progressief postmodern gidsland voor diversiteit. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en moeten accepteren hoe onder die vlag vooral jouw unieke slachtofferschap werd ingezet en gul uitbesteed werd aan anderen. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en helaas ontdekken dat met het massaal binnenhalen van allerlei nieuwe minderheden regelmatig óók virulent antisemitisch tribalisme werd geïmporteerd. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en waarnemen dat politieke en culturele elites hun morele reflexen sindsdien steeds vaker inzetten ter bescherming van juist deze groepen. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en moeten constateren dat de mensen van wie juist jouw gemeenschap bescherming mocht verwachten, hun blik afwenden. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en ervaren hoe de prijs daarvan inmiddels zichtbaar wordt. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en merken dat het dragen van een keppeltje op straat inmiddels een groot veiligheidsrisico is. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en merken dat universiteiten géén inclusieve plek zijn, zodra het om jouw identiteit gaat. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en zien hoe aanslagen worden gepleegd op synagoges en Joodse scholen. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en zien hoe antisemitisme opnieuw maatschappelijk wordt gefaciliteerd en gelegitimeerd in de media en door de gevestigde orde. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en meemaken hoe de Joodse staat, het historische thuisland van jouw volk dat na de Holocaust veiligheid zou bieden, voortdurend wordt gedemoniseerd en als excuus wordt gebruikt voor het hedendaags antisemitisme. Je zult toch als Nederlandse Jood moeten vernemen dat jouw thuisland het doelwit is van bloedsprookjes over uitgerekend de ondenkbare misdaad die ooit tegen jouw volk werd gepleegd. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en de verhalen kennen die jouw grootouders je vertelden over het fascisme van hun tijd. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en nu luisteren naar je kinderen die thuiskomen van school en de universiteit en die je vertellen over het fascisme van deze tijd. Je zult toch een Nederlandse Jood zijn en beseffen dat de cirkel zich opnieuw heeft gesloten. En je zult ontdekken dat ‘nooit weer’ nu is, dat ‘nooit weer’ altijd nu is geweest en dat ‘nooit weer’ nu zal blijven wanneer we zo doorgaan. Mijn gedachten zijn bij de Joodse gemeenschap.