อองมินยอน

ตั้งแต่เป็นติ่ง ความสุขในชีวิตชั้นง่ายขึ้นมาก เดินๆอยู่ เงยหน้าเจอรูปศิลปินคนโปรดตามป้ายโฆษณา เห็นภาพเขาบนแพ็คเกจจิ้งที่เป็นพรีเซ็นเตอร์ หรือตามขบวนรถไฟ กุยืนยิ้มจมูกบานตลอด มุมปากมันเผลอยกยิ้มอัตโนมัติทุกครั้งที่เจอ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่คือมันรู้สึกภูมิใจอะ แบบเขาเก่งจัง ยิ่งวันไหนบังเอิญได้ยินคนเปิดเพลงที่เขาร้องในที่สาธารณะ ยิ่งโคตรมีความสุข มันหุบยิ้มไม่ได้จริงๆ เป็นอะไรเล็กน้อยที่ต่อชีวิตในวันนั้นมากๆ