W medycynie dobre zarządzanie różni się od złego jedną rzeczą: rozumie, że pacjent nie jest pozycją kosztową, lecz punktem, w którym sprawdza się sens całego systemu. Decyzja prof. Krystiana Wity i kierownictwa GCM w Katowicach-Ochojcu zasługuje na uwagę – i to nie ze względu na odwagę, lecz na jakość rachunku ekonomicznego, jaki za nią stoi. W @WIMWarszawa stosujemy identyczne podejście. Te same wyceny @NFZ_GOV_PL, ta sama 50-proc. stawka degresywna, ta sama presja kosztowa z ustawy o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia. Żadnej taryfy ulgowej. Różnica leży w rachunku, którego część dyrekcji najwyraźniej nie przeprowadza do końca. Jeśli przychód z badania przy stawce 50% pokrywa koszt bezpośredni i generuje minimalną marżę – a generuje, co potwierdza zawierająca uśrednione stawki analiza @aotmit – ograniczanie diagnostyki pogarsza wynik finansowy zamiast go poprawiać. Wniosek niewygodny dla części środowiska: ograniczanie diagnostyki w odpowiedzi na degresję jest decyzją emocjonalną, a nie zarządczą. Uwzględnia cenę jednostkową świadczenia, pomija strukturę kosztów własnych i strumień przychodów, jaki diagnostyka uruchamia. Skąd i dlaczego? – W większości procedur zabiegowych, a w onkologii niemal zawsze, korzyść finansowa pojawia się na etapie terapii i z nadwyżką kompensuje koszt wcześniejszego badania. O skutkach przeniesienia diagnostyki z trybu ambulatoryjnego do hospitalizacji, co rzeczowo wyjaśnił prof. K. Wita, już nie wspominam. Pacjenci w Ochojcu i w WIM-PIB nie odczują degresji, niestety odczują ją chorzy z tych ośrodków, w których rachunek wykonano… wspak. Pytanie, które warto więc zadać: czy ograniczenie diagnostyki rzeczywiście chroni budżet szpitala, czy tylko odsuwa skutki w czasie – kosztem pacjenta. @MZ_GOV_PL @rynekzdrowia 🔗 rynekzdrowia.pl/Finanse-i-za…