A Child of the Most High

Nou, ik zit hier met mijn koffie en vraag me toch af wanneer de EU en hun EU pijpers precies besloten hebben dat de kinderen voortaan hun ouders moeten opvoeden. Studenten worden wakker, zien dat hun toekomst langzaam onbetaalbaar wordt, trekken de straat op en roepen dat er iets moet veranderen. En thuis? Daar zitten papa en mama soms nog steeds te vertellen dat het allemaal fantastisch gaat. Alsof je met een lege koelkast, een onbetaalbare huurwoning en een stapel rekeningen vanzelf een gouden toekomst tegemoet wandelt. Vroeger was je als ouder het voorbeeld voor je kind. Tegenwoordig moet het kind bij sommige ouders eerst nog even uitleggen hoe de wereld in elkaar zit. Ze zijn daar in dat welvarende EU hard op weg om 2 generaties weg te schrijven in de geschiedenisboeken.. de generatie die het heeft laten gebeuren en de generatie die niet begrijpt waarom haar kinderen ertegen in opstand komen. Wie nog steeds roept dat alles geweldig gaat, heeft volgens mij het denkvermogen van een halve visstick. Kijk eens naar Canada. Duizenden studenten in Montreal op straat vanwege de woningcrisis en de stijgende kosten van levensonderhoud. Traangas, vernielingen, arrestaties. In Frankrijk trekken tienduizenden, volgens andere tellingen zelfs honderdduizenden mensen weer de straat op. De politie zet traangas en knuppels in, terwijl de woede over prijzen, koopkracht en de politieke koers steeds verder oploopt. En dan Italië. Ook daar gaan mensen de straat op met eisen over migratie, terugkeerbeleid en wie er volgens hen nog voorrang moet krijgen in eigen land. Van Montreal tot Parijs en van Bordeaux tot Italië.. de slimme bevolking laat merken dat ze niet van plan is eeuwig stil op de bank te blijven zitten. En ondertussen staat de Europese politieke bovenlaag met een ernstig gezicht uit te leggen dat alles onder controle is. Natuurlijk. Alleen de huur niet, de boodschappen niet, de energierekening niet en blijkbaar ook het geduld van de bevolking niet meer. Maar stuur vooral nog een rekening naar de burger, want ergens in Brussel zal ongetwijfeld iemand denken dat er nog een paar euro tussen de bankkussens liggen. Nou, onze laatste dag van de bruiloft komt eraan en dan vind ik het wel weer mooi geweest. In ons kamp leven wij ons leven. Wij hebben codes, regels en afspraken waar iedereen zich aan hoort te houden. Zelfs ik als Kraljica. Romanipe is geen versiering voor op een feestfoto, het is de basis waarop je met elkaar leeft. Je hebt respect, je hebt verantwoordelijkheid en je hebt familie eer. En wie denkt dat hij boven de regels staat, komt er vanzelf achter dat de familie ook nog een woordje te zeggen heeft. Als iemand het ergens niet mee eens is, dan wordt dat niet opgelost met een Europese top, 300 persconferenties en een nieuw fonds van 12 miljard. Dan krijgt hij van de familie te horen waar het op staat. Vader erbij, broers erbij, ooms erbij.paar klappen hier, botbreukje daar. En geloof mij, als die allemaal tegelijk beginnen uit te leggen dat je de familie eer niet door het slijk haalt, dan heb je voorlopig genoeg huiswerk. En luister je dan nog niet, dan trappen we je uit onze Roma cultuur.. verbieden iedereen zaken met je te doen, familie mag nooit meer met je praten en kun je in de EU tussen die neppe woonwagenbewoners gaan zitten! Bij ons draait het om familie eer, verantwoordelijkheid en Romanipe. Niet om wie het hardst schreeuwt, maar om wie zijn woord houdt. En dat geldt voor iedereen, van de jongste tot de Kraljica zelf. Misschien moeten sommige Europese leiders eens een paar dagen bij ons aan het kampvuur komen zitten. Geen subsidies, geen draaiboeken, geen eindeloze vergaderingen. Gewoon leren dat een gemeenschap alleen overeind blijft als iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt. Maar goed, ik zal de Europese Unie niet te veel ideeen geven. Voor ze het weten richten ze een commissie op voor het kampvuur, sturen ze dat kutwijf van een Ursula met een delegatie en krijgen we een verplichte richtlijn voor onze home made rakija. Fijne zondag ❤️ Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.