“Mag ik je wat vragen?” - Column✍🏻 
Mijn hartslag schoot omhoog. Altijd. Zeker vroeger, toen ik nog in de kast zat. Als iemand ineens over “de Pride” begon, of “homo’s” noemde, hoopte ik maar één ding: laat het niet over mij gaan. Laat ze niets vragen, laat me verdwijnen. Die angst is nooit helemaal weggegaan. En dat terwijl ik inmiddels open ben over wie ik ben. Je zou denken dat je, eenmaal uit de kast, eindelijk vrij kunt bewegen. Maar in plaats van opgelucht te zijn, blijf je alert. Want zichtbaar zijn is ook gevaarlijk geworden. Tegelijkertijd weet ik: ik mag niet klagen. Mijn coming-out was een zachte landing. Ik werd opgevangen door de allerliefste vrienden en familie. Mijn vrienden waren warm, oprecht en veilig. Mijn familie stond achter me, zonder voorbehoud. De relatie met hen is alleen maar sterker geworden. En dat geeft rust. Ik woon in de Achterhoek. En zeker nu, ben ik daar oprecht blij mee. Hier voel ik ruimte. Niet dat alles hier perfect is. Natuurlijk niet. Maar er is een soort rust, een menselijkheid, een gemoedelijkheid die me beschermt tegen de scherpte die ik in onder andere Amsterdam ervaar. Mijn vriend woont in Nunspeet, midden in de biblebelt. Als je de verhalen en beelden moet geloven, is het er een gevaarlijke plek voor homo’s. Je hoort de frames: dat je er niet veilig bent, niet welkom, dat het er ‘zwart’ is voor wie anders is. Maar wat ik daar zelf zie en ervaar is anders. Mensen zijn er rustig, beschaafd en oprecht vriendelijk. Geen scheldpartijen, geen dreigingen, geen angst. Gewoon leven en laten leven. Het is een verrassende werkelijkheid die soms vergeten wordt, maar die ik belangrijk vind om te benoemen. Want ook daar kan het anders zijn. En dat verdient aandacht. En dat beeld wordt breder gedeeld. In een interview uit 2018 zei Teunis, een homoseksuele jongen uit Urk – óók biblebelt – iets wat me is bijgebleven:
 “In de hoofdstad werd ik bespuugd. In Urk gebeurt dat niet. Urk gaat met de tijd mee. Mensen kijken hooguit even na. Ik denk dat het op Urk net zo werkt. Zo van: het zijn homo’s, maar het zijn wel ónze homo’s.”
Dat zegt iets. Het bevestigt wat ik zelf ook zie: de veronderstelde tegenstelling tussen progressieve steden en ‘conservatievere’ dorpen klopt lang niet altijd. Er is een verschil tussen niet alles begrijpen en actief haten. En in veel dorpen is er ruimte gegroeid. Stil, zonder vlaggen, maar wel écht. En juist daarom is het stuitend dat, als het over homohaat gaat, bestuurders als Marjolein Moorman (Amsterdam, GroenLinks/PvdA) stelselmatig blijven wijzen naar de biblebelt. Ook in de media wordt dat frame telkens opnieuw opgerakeld. Maar dat beeld klopt niet meer. Nee, ik zeg niet dat het daar perfect is. Maar het is er wél aanzienlijk veiliger dan op plekken als Amsterdam. Daar, in de stad van de regenboogvlaggen en Pride-vlaggetjes, is de werkelijkheid voor veel LHBTI’ers rauw en onveilig. Leven en laten leven staat in veel kleinere gemeenschappen inmiddels hoger in het vaandel dan in onze zelfverklaarde progressieve hoofdstad. In Amsterdam daalt de homo-acceptatie hard. Vorig jaar bleek uit de Gezondheidsmonitor Jeugd 2023 van de GGD Amsterdam dat nog maar 43 procent van de tweede- en vierdeklassers homoseksualiteit normaal vindt. Dat was een flinke daling ten opzichte van twee jaar eerder, toen dit nog 63 procent was. Een alarmerende trend, die níét zomaar een landelijke afspiegeling is. Staatssecretaris Mariëlle Paul bevestigt op basis van onderzoek van de Universiteit van Amsterdam dat deze daling in slechts een paar regio’s speelt, met Amsterdam als opvallende negatieve uitschieter. Het onderzoek laat zien dat onder meer jongens, vmbo-leerlingen, religieuze jongeren en jongeren met een migratieachtergrond minder positief staan tegenover LHBTI’ers. Dat is pijnlijk, maar het zijn feiten. Feiten die we niet langer kunnen wegmoffelen onder algemene slogans of door te wijzen naar andere regio’s. Geen afschuiven meer. Handel. 1/2