Abdulhamit Kırmızı

Vaktiyle Dergah'ta okumuş olduğum güzel bir deneme vardı. "Sade Profesör" gibi bir başlığı vardı sanırım. Sadece kendisini derslerine ve çalışma alanlarına vermeye çalışan bir akademisyenin dilinden aktarılıyordu. O sıralarda bolu boluna bürokrasi basamaklarını hem de ikişer ikişer çıkan meslektaşlarına tatlı bir sitemdi. Bugünlerde önüme düşen böyle tipler oluyor. Akademisyenlikten, öğrenci yetiştirmek, ilmi eserler vermekten daha çok falanca kurum başkanı, filanca bakanlık müsteşarı ya da artık ulaşılacak zirve noktaya ramak kalan makamlar, mansıplar, devletluler, siyasiyyun ile aynı karede fotoğraflar, hemen her gün bir açılışta ya da etkinlikte boy göstermeler, beylik sunumlar ve daha neler neler... Hem dünyada hem de ukbada yine zirvedeler bu tipler. Bir de bakıyorsun ki şu üç metrekarelik toprakta iki metrelik kefen var, ey fani kendine gel, ölüm var gibi vaaz u nasihatlerle etrafa abid ve zahid görüntü vermekten de imtina etmiyorlar. İki kurumda idarecilik, bir üniversitede toplamda otuz kere ziyaret etmese de adına boş duran bir oda ve tabi üst sınırdan maaş, tv programları ve hakeza... Aynı anda beş ayrı maaş bordrosu işlerken takva dairesinin de yardımcı eş başkanlığını başkalarına vermeyen bu tipitipler hakkında elbet bir Haldun Taner çıkar da ölümsüz destanlar kaleme alır. Onu da göreceğiz inşallahüteala