Abdullah şatıroğlu

TRUMP’GİLLERİN HEZİMETİ ! 3 Kasım 2026 Amerikan ara seçimleri, Washington'daki siyasi güç dengesini köklü biçimde değiştirdi. Seçim öncesinde Cumhuriyetçiler hem Temsilciler Meclisi’ni hem de 53 sandalyeyle Senato’yu kontrol ediyordu. Seçimlerin ardından Demokratlar, Cumhuriyetçilerin elinden 7 Senato sandalyesini alarak en az 54 sandalyeye ulaştı. Temsilciler Meclisi'nde de 20'den fazla sandalyeyi ele geçirerek çoğunluğu elde etti. Böylece Trump başkanlıkta kalırken Kongre’nin denetimi tamamen Demokratlara geçti. Yeni Kongre, 3 Ocak 2027’de göreve başlayacak. O zamana kadar Trump’ın bir çılgınlık yapma ihtimali düşük ama var! Lakin Yeni Kongre ile Trump’ın yasa çıkarması, bütçe onaylatması, üst düzey atamaları ve federal yargıç adaylarını kabul ettirmesi zorlaşacaktır. Ayrıca Kongre’de Trump yönetiminin harcamaları, dış politika kararları ve kamu görevlilerinin faaliyetleri hakkında kapsamlı soruşturmalar açılabilecektir. Buna karşın Trump'ın kararname çıkarma, veto yetkisi ve dış politikayı yürütme hakkı var. Fakat bu durum Yürütme ile Yasama arasında ciddi bir güç mücadelesi başlatacaktır. Aslında seçim sonuçları, Amerikan halkının; ağırlaşan ekonomik şartlara, gelir dağılımındaki bozulmaya ve dış politika tercihlerine duyduğu tepkinin bir yansımasıdır. Hayat pahalılığıyla mücadele eden halk; İran’a karşı yürütülen savaşın ekonomik, askeri, insani ve vicdani yüküyle karşı karşıya kaldı. İran savaşının bölge istikrarını bozması ve İsrail’e verilen geniş desteğin Gazze’de yol açtığı soykırım, dış politikanın özellikle İsrail’e verilen desteğin sorgulanmasına neden oldu. Bundan Netanyahu da oldukça etkilenecektir. Tüm bunlarla birlikte; Epstein dosyasında yer alan iddialar daha şeffaf incelenebilecek ve statüsü ne olursa olsun birçok kişi hakkında hukuki sonuçlar doğuracaktır. Gerçekte tüm bu gelişmelerin temelinde derin bir ekonomik mesele yatmaktadır. ABD, dünyanın en büyük ekonomisi olsa da ürettiği zenginliği adil dağıtamamaktadır. Borca Dayalı Para Sistemi (#BDPS), faiz mekanizması ve kamu borçları toplumsal sorunları ağırlaştırmaktadır. Demokratların kazanması mevcut para ve finans sistemini değiştirmeyecektir. Çünkü bu yapı her iki parti döneminde de sürmektedir. Halbuki asıl mesele, mevcut düzenin topluma ne ölçüde adalet ve refah sağlayabildiğidir. Türkiye açısından baktığımızda, geleceğimizi Washington’daki iktidar değişikliklerine bağlamamamız gerektiğini açıkça görüyoruz. Türkiye kendi üretim gücünü ve ekonomik bağımsızlığını geliştirmeli, komşularıyla işbirliğini güçlendirmelidir. "Sekiz Deniz Yaylası" gibi bölgesel kalkınma projeleri bu açıdan oldukça önemlidir. Sonuç olarak bir devletin gerçek gücü, küresel hâkimiyetiyle değil; halkına sağladığı adalet, huzur, güvenlik ve refahla ölçülmelidir.

Dolar üzerinden Amerika’nın küresel egemenliği kırıldı, bitti. Şimdi kendimize ve bölgemize bakma zamanıdır. Bölgemizde Sekiz Deniz Yaylası (8DY) projesini hayata geçirirsek, dünyanın cazibe merkezi hâline geliriz. Hepimiz refaha ulaşırız. Kalkınırız. 8DY, bölgemizi bir ticaret havzasına dönüştürme projesidir. Bünyesinde birçok İpek Yolu içerir. Merkezinde ortak bir ödeme aracı ve bir ödeme sistemi bulunmaktadır.

Bunlar malı götürürken, milyarlarca liralık tatlı kâr elde ederlerken kardeşlerine ve yakın akrabalarına hiç bir şey söylememişlerdir, değil mi? Bakın burada ne var, siz de buyurun, dememişlerdir.

Paraguay'da bankacılık sistemi krizi ! Milyonlarca insan banka hesaplarına, maaşlarına, kimlik bilgilerine erişimini kaybetti. Paraguay’ın en büyük dijital bankası Ueno Bank çöktü. Türkiye de doludizgin dijital para sistemine doğru gidiyor! Vatandaşa bir şey soran yok! Ama sonu hüsran olur. Bu konuları sürekli anlatıyorum. Bir yazım ekte. Ama sonuç ortada; Paraguay !!! indyturk.com/node/680491/t%C…

ÜÇÜNCÜ KIRILMA TEHLİKESİ KAPIDA ! Türkiye'de ekonomi kırıldı. Siyaset kırıldı. Şimdi en büyük tehlike, toplumun kırılmasıdır! Ekonomik krizler aşılabilir, siyasi krizler yönetilebilir. Ancak devlet ile millet arasındaki güven bağı koparsa bunun bedeli nesiller boyunca ödenir. İnsanlar yoksulluğa sabredebilir. Fakat yoksullaşırken başkalarının haksız biçimde zenginleştiğine inanırlarsa, sabır yerini öfkeye bırakır. Siyaset bu duruma çözüm üretemezse, öfke sokağa taşar. Üstelik şu anda dünya tarihî bir kırılma döneminden geçiyor. Büyük devletler yeni düzenin merkezinde yer almak için hazırlanırken Türkiye, mevcut statükonun sınırları içinde küçük manevralarla yol almaya çalışıyor. Bu bir marjinal akıldır. Bu akıl Türkiye'ye yetmez! Selçuklu ve Osmanlı gibi büyük devletler kurmuş, Cumhuriyet'le bağımsızlığını yeniden tahkim etmiş bir milletin geleceği, küresel güçlerin oluşturduğu dengeler arasında kendisine uygun bir yer aramaya indirgenemez. Devletin en üst kademelerinde görev yapan herkes şu gerçeği görmelidir: Toplumsal huzursuzluk yalnızca güvenlik tedbirleriyle yönetilemez. Güvenlik şiddeti önleyebilir ama kaybolan adalet duygusunu geri getiremez. Yapılması gereken, milletin öfkesini bastırmak değil, o öfkeyi doğuran sebepleri ortadan kaldırmaktır. Hukuk, adalet, üretim ve güven yeniden tesis edilmelidir. Çünkü toplumsal kırılma gerçekleşirse bunun bedelini yalnızca iktidar değil, bütün Türkiye öder. Devlet yönetmek, bugünü idare etmek değil, yaklaşan tehlikeyi önceden görüp tedbir almaktır. Türkiye'nin bir yüzyılı daha kaybetme lüksü yoktur. Mesele iktidarı koruma meselesi değil, devleti ve milleti geleceğe taşıma meselesidir.

Bunları da soruşturmak lazım! Halkı yanlış yönlendirerek zarar görmesine vesile olmuşlar. Organizasyonun içindeler gibi...

Önce denileni anla da sonra fikrini söylersin. Bilgi olmadan fikir olmaz. Daha detay öğrenmek istersen şu kitapları okuyup inceleyebilirsin.

YAŞAMASIN CUMHURİYET! Cumhuriyet kurulalı 103 yıl oldu. Ancak hâlâ çok ciddi yapısal sorunlarla karşı karşıyayız. Güçlü, üretken, müreffeh ve tam bağımsız bir Türkiye hedefine bir türlü ulaşamıyoruz. Ne zaman işlerimizi düzene koymaya başlasak, karşımıza yeni bir kriz çıkıyor. Ekonomik krizler siyasi kırılmalara, siyasi kırılmalar devletin yeniden yapılandırılmasına, yeniden yapılandırmalar ise yeniden başa dönmemize yol açıyor. Bu böyle sürüp gidiyor! Atatürk önderliğinde Cumhuriyet'in kuruluşuyla büyük bir millî kalkınma hamlesi başlatıldı. Ancak İkinci Dünya Savaşı ekonomiyi sarstı. 1942 Varlık Vergisi ile servet ve sermaye el değiştirdi. Ekonomik sıkıntılar ve siyasi tepkiler, 1950'de Demokrat Parti'nin iktidara gelişini hazırladı. Menderes döneminde yeni bir kalkınma hamlesi başladı. Ancak dış finansman sıkıntıları, enflasyon ve 1958 devalüasyonu siyasi gerilimleri artırdı. 27 Mayıs 1960 darbesi geldi. Devlet yeniden yapılandırıldı. Planlı kalkınma ve sanayileşme dönemi başladı. Döviz sıkıntıları, toplumsal çatışmalar ve 1970 devalüasyonu yeni bir bunalımı beraberinde getirdi. 12 Mart 1971 Muhtırası ile hükümet değişti. 1970'lerin petrol krizleri, dış borçları, enflasyonu ve siyasi şiddeti ülkeyi çıkmaza sürükledi. 24 Ocak 1980 Kararları ile ekonomik model değiştirildi. Ardından 12 Eylül askerî darbesi geldi. Devlet ve siyaset yeniden yapılandırıldı. Özal döneminde dışa açılma ve ihracat hamlesi başladı. Ancak ekonomik kırılganlıklar devam etti. 1994 krizi siyasi dengeleri değiştirdi. Refah Partisi yükseldi, Erbakan başbakan oldu. Denk bütçe hedefi, havuz sistemi ve D-8 gibi yeni ekonomik arayışlar gündeme geldi. Fakat 28 Şubat 1997 müdahalesi yaşandı. REFAHYOL hükümeti sona erdi. 2001 finansal krizi bankacılık sistemini sarstı. Ekonomi yeniden yapılandırıldı. 2002 seçimlerinde siyasi tablo kökten değişti. AK Parti iktidara geldi; yeni bir büyüme dönemi başladı. Ancak 27 Nisan 2007 e-muhtırası, 367 krizi, erken seçim ve anayasa referandumu yaşandı. 2010 anayasa değişiklikleriyle yargı yeniden düzenlendi. 2011'de Işık Koşaner ve kuvvet komutanları görevlerinden ayrıldı. Askerî ve siyasi güç dengeleri değişti. 2013'te Gezi olayları ve 17–25 Aralık soruşturmaları, 2014'te halkın doğrudan cumhurbaşkanı seçmesi yeni bir dönemin işaretleri oldu. 15 Temmuz 2016 darbe girişiminin ardından olağanüstü hâl ilan edildi. Kamu kurumlarında kapsamlı tasfiyeler ve yeniden yapılanmalar gerçekleştirildi. 2017 referandumu ve 2018 seçimleriyle Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'ne geçildi. Devletin yönetim yapısı köklü biçimde değişti. Ancak 2018 kur krizi, ardından yüksek enflasyon, faiz ve gelir dağılımı sorunları gündemin merkezine yerleşti. Ve şimdi 2026 FON KRİZİ! Cumhuriyet 103 yaşında! Hâlâ ekonomik bağımsızlığı, üretimi, adil bölüşümü, liyakati ve kurumsal istikrarı tartışıyoruz. Her nesil yeni bir ekonomik kriz, yeni bir siyasi kırılma ve yeni bir devlet yapılanmasıyla karşılaşıyor. Bir ülke sürekli yeniden yapılanırken ne zaman kalıcı biçimde kalkınabilir? Bu işlerde bir terslik yok mu? Bizler “Yaşasın Cumhuriyet!” diyerek güçlü, müreffeh ve tam bağımsız bir Türkiye kurmak istiyoruz. Lakin yaşadığımız bu tarihsel süreç, insanın aklına ister istemez şu soruyu getiriyor: Biz “Yaşasın Cumhuriyet!” derken, birileri “Yaşamasın Cumhuriyet!” diyerek ülkenin gelişmesini engelleyen başka hesaplar mı yapıyor? Var mı bütün bu yaşananların başka bir izahı?

Yükseköğretimin yeniden yapılandırılmasına ilişkin çalışmamız. dergipark.org.tr/en/pub/jtom…

Boşuna dememişler "izahı olmayan şeylerin mizahı olur", diye! İşte şaka gibi...

Fon soygununun çözümü belli ama nedense çözüm geciktiriliyor! Oluru varken, olmazlar deneniyor!

Milletin doğa ile irtibatı koptu. Gıda da şifa da doğada ama...

Türkiye çok büyük bir devlettir. Foncular ile doncular arasında naçar kalacak değildir. Elbet kutlu bir çıkış gerçekleştirecektir.

Üreticiyi mağdur etmek de ne demek ya huu. Devlet, üretici mağdur olmasın diye vardır. Bugün üreticiyi pişman eden, yarın çok pişman olur. Çook!

Bunlardan birine yardım edecek olsaydınız, hangisine yardım ederdiniz?

Fransa’da yükselen toplumsal itirazlar, Avrupa’nın tamamını etkileyebilecek yeni bir dalganın habercisidir. Bu dalganın ortak talebi adil bölüşümdür. İnsanlar çalışarak ürettikleri zenginlikten hak ettikleri payı almak, ödedikleri vergilerin karşılığını görmek ve çocuklarının kendilerinden daha iyi bir hayat yaşayabileceğine inanmak istiyor. Cari ekonomik düzen bu beklentileri karşılayamadığında, protestolar sokaklarda siyasi bir talebe dönüşüyor. “Sarı Yelekliler”den öğrencilerin itirazlarına uzanan süreçte farklı toplumsal kesimler benzer sorular soruyor. Neden ekonomik sıkıntıların bedelini sürekli çalışanlar, emekliler ve gençler ödüyor? Neden kamu kaynakları paylaşılırken, fedakârlık geniş halk kesimlerinden bekleniyor? Neden eğitim almak ve çalışmak, insanca yaşamanın güvencesi olmaktan uzaklaşıyor? Fransa’nın rakamları bu gerilimin ekonomik zeminini gösteriyor. Ülkede 2025 yılında kamu açığı 152,5 milyar avroya, kamu borcu ise millî gelirin %115,7’sine ulaştı. Bu tablo, bütçeyi düzeltme baskısını artırıyor. Fakat asıl anlaşmazlık, düzeltmenin bedelinin kimden tahsil edileceğinde düğümleniyor. Vergi artışları ve sosyal harcama kesintileri, bedelin halka yükleneceğini gösteriyor. Bu durumda da halk tepkisini ortaya koyuyor. Fransa’da olan olayların özeti budur. Üstelik Fransa’da 2024 yılında 9,8 milyon kişi yani nüfusun %15,4’ü, yoksulluk sınırı altında yaşıyordu. Büyük bir ekonominin içinde milyonlarca insanın geçim sıkıntısı çekmesi, büyüklük ile refahın paylaşılması arasındaki farkı ortaya koyuyor. İnsanlar millî gelir tablolarındaki zenginliğin kendi sofralarına, konutlarına, ceplerine ve geleceklerine nasıl yansıdığını sorguluyor. Gençler bu sorgulamanın merkezinde. Fransa’da 2025’te işgücüne katılan 15–24 yaş grubunda işsizlik oranı çok yüksek; %19,8. Eğitim iş bulma ihtimalini artırıyor lakin diploma, tek başına, güvenceli bir gelecek beklentisini karşılamıyor. Gençlerin önüne uzun eğitim yıllarının ardından belirsizlik çıktığında, itiraz yalnızca işsizliğe yönelmiyor. İtiraz, refahın dağılımına yöneliyor. Bu nedenle Fransa’daki hareketliliği Avrupa’ya yayılabilecek bir “bölüşüm talebi dalgası” olarak okumak gerekir. Elbette bu dalga, her ülkede aynı biçimde ortaya çıkmayacaktır. Bir yerde ücret ve emeklilik, başka bir yerde konut, eğitim veya vergi meselesi üzerinden yükselecektir. Ama ortak payda, ekonomik yüklerin ve kazanımların daha adil paylaşılması talebi olacaktır. Siyasi yönetimlere güvensizlik de bu talepleri daha da sertleştirecektir. Nitekim CEVIPOF’un 2026 araştırmasında Fransa’da siyasete güven %22, siyasi partilere güven %15 düzeyindedir. Muhakkak, Türkiye de bu dalganın etkisini hissedecektir. Çünkü bölüşüm ve gelecek kaygısı bizim toplumumuzda da güçlü bir karşılık buluyor. TÜİK’in 2025 gelir dağılımı araştırmasına göre, 2024 gelirleri üzerinden en yüksek gelirli yüzde 20’lik dilim toplam gelirin %48’ini, en düşük gelirli yüzde 20’lik dilim ise toplam gelirin %6,4’ünü alıyor. İki grubun payları arasında 7,5 kat fark oluşmuş. Ayrıca 2024’te gençlerin %22,9’u ne eğitimde ne de istihdamda! Bu göstergeler, adil bölüşüm ve fırsat beklentisinin Türkiye açısından da ne kadar önemli olduğunu ortaya koyuyor. Tam böyle bir dip dalganın oluşumu döneminde; ülkemizde ortaya saçılan Fon soygunları, kısa zamanda on binlerce kat para kazanmalar, “sonradan görmelerin” şımarıklıkları, “devletin malı deniz yemeyen keriz” misali yaklaşımlar halkta büyük bir nefret oluşumuna hizmet etmektedir. Avrupa’da yükselen bu yeni dalganın etkisi, ekonomik ilişkilerin yanı sıra toplumsal beklentiler üzerinden de hissedilecektir. Siyasetin önündeki temel görev, adil bölüşüm talebine somut karşılık üretmektir. Emeğin karşılığını korumak, kamu kaynaklarını şeffaf dağıtmak ve gençlere erişilebilir bir gelecek sunmak. İnsanlar, ürettikleri refahın içinde kendilerine de yer istiyorlar. Ne de olsa, “biri yer biri bakar, kıyamet ondan kopar”! ... devamı 👇👇👇👇 mirathaber.com/avrupada-yuks…