ş.

Kahkahaların Gölgesinde Başlayan Gece Ayşegül’ün evi her zamanki gibi onun o bulaşıcı, neşeli kahkahalarıyla çınlıyordu. Şehir merkezinden uzak, eski binanın en üst katındaki dairede toplanan kızlar grubu tam kadro bir aradaydı: Ayşegül, Vio, Rachel, Ezgi, Şevval, Şeyma, Lili, Deniz, Lavi ve Karaca. Salondaki minderlere yayılmış, kahvelerini yudumlarken, ortadaki sehpayı kimin dağıttığı yüzünden klasikleşmiş bir atışma başladı. Deniz, gözlerini Lavi’ye dikip kahvesinden bir yudum aldı: "Lavi, bak cidden söylüyorum, şu cips paketini açış şeklin bile bu evin dekorasyonuna hakaret. Bilerek mi yapıyorsun bunu?" Lavi, hiç bozuntuya vermeden gözlerini devirdi ve kollarını bağladı: "Deniz, senin o her şeye bir kulp takan dedektif hallerin bitmediği sürece bu cipsler paketinden bile korkup kaçacak, bence şükret."İkilinin bu tatlı atışmasına Ayşegül, her zamanki gibi katıla katıla gülerek karşılık verdi: "Yemin ederim siz ikiniz bir araya gelince korku filmine gerek kalmıyor, kendi sitcom’umuzu çekiyoruz!" Tam o sırada, odadaki neşeli havayı donduran derin bir gıcırtı sesi tatta yankılandı. Ses, koridorun bitişindeki, asla açılmayan o eski kilitli odadan geliyordu. Koruyucu Kalkan Odadaki herkes bir an sessizleşti. Şeyma korkuyla Şevval’in koluna yapışırken, Lili ve Vio anında yerlerinden fırlayarak grubun önünde siper aldılar. Vio, ellerini koruyucu bir gestusla iki yana açıp gözlerini karanlık koridora dikti: "Kimse yerinden kımıldamasın. Arkama geçin, hemen." Lili, sesindeki sert ama titrek tonla Vio’yu onayladı: "Vio haklı. Bu binanın eski yapısını biliyoruz, dışarıdan rüzgâr giriyor olamaz. Kapının önünde anormal bir durum var." Rachel ile Ezgi birbirlerine sarılırken, Karaca mutfaktan elinde kepçeyle sessizce çıkıp grubun arasına sığındı.Ayşegül, yaşadığı kısa şokun ardından gülümsemeye çalıştı ama bu kez sesi biraz titriyordu: "Kızlar, yapmayın ya alt tarafı eski bir bina, borular ses yapıyordur..." Fakat cümlesini bitiremedi. Çünkü evin tek aydınlatma kaynağı olan lambalar bir anda şiddetle titredi ve tamamen söndü. Salon, dışarıdaki zifiri karanlığa teslim oldu. Karanlıktaki Hesaplaşma Karanlığın içinde ilk ses yine Deniz ve Lavi’den geldi; korkularını bile laf atarak bastırmaya çalışıyorlardı. Deniz ellerini duvarda gezdirirken fısıldadı: "Lavi... Eğer bu karanlıktan sağ çıkarsak, o cipsleri sana toplatacağım." Lavi’nin sesi karanlıktan hemen cevap verdi: "Korkudan ellerin titriyor Deniz, önce kendi bacaklarını topla da sonra konuşuruz."Yeter artık, susun ikiniz de!" diye fısıldadı Vio, sesi tehlikeli bir şekilde gergindi. Telefonunun fenerini açtığında, ışık doğrudan salonun ortasındaki boy aynasına düştü. Ve o an, odadaki herkesin kanı çekildi. Aynada on kişi olmaları gerekirken, arka tarafta, Lili ve Vio’nun tam arkasında duran on birinci bir siluet net bir şekilde yansıyordu. Yüzü tamamen gölgede kalmış, upuzun parmakları Lili’nin omzuna doğru uzanıyordu. Lili, içgüdüsel olarak tek hamlede Vio’yu ve arkasındakileri arkasına itip aynaya doğru bağırdı: "Kimse kimseye dokunamaz!" Eksik Kişi O siluet, Lili’nin meydan okumasına karşılık korkunç, boğuk bir kahkahayla karşılık verdi. Bu kahkaha, Ayşegül’ün o neşeli, coşkulu gülüşünün tam bir kabus versiyonuydu. Vio, bir saniye bile düşünmeden elindeki ağır demir mumluğu kavradığı gibi aynayafırlattı. Ayna bin parça halinde yere dağılırken, aynı anda evin ana kapısı gürültüyle açıldı ve içeriye buz gibi bir koridor rüzgârı doldu. "Çıkışa! Hepiniz kapıya!" diye bağırdı Lili. Kızlar birbirlerinin ellerine sımsıkı tutunarak merdivenlere doğru koştular. Deniz ile Lavi bile o anda tüm atışmayı unutmuş, omuz omuza kaçıyorlardı. Sokak kapısından dışarı, sokağın güvenli ışığına kendilerini attıklarında hepsi nefes nefesteydi. Ayşegül ellerini dizlerine koymuş, derin nefesler alırken titreyen sesiyle gruptakileri saydı: "Vio, Rachel, Ezgi, Şevval, Şeyma, Lili, Deniz, Lavi, Karaca... ve ben." Hepsi buradaydı.