مجید است

هرچی دلت گفت

داشتم فکر می‌کردم اگر همین روزا بمیرم، ناتمام و با پرونده‌های باز مُرده‌م؟ الان حس می‌کنم که نه. یه جورایی در یک نقطه «به اندازه کافی» قرار دارم. مهم‌ترین چیزی که به خاطرش ترجیح می‌دم زنده بمونم، غمگین نشدن خانواده و عزیزانمه. وگرنه که زندگی خوبی بود، راضی بودیم، ممنون.

من دیگه با همین کدکس می‌خوام جلو برم. کلاد رو می‌ذارم کنار حداقل تا مدتی. حوصله ادا و اطوار کلاد رو ندارم و معلومه اینا هم علاقه ندارن ما ازشون استفاده کنیم. کدکس به نظرم اگر قلقش رو بلد باشیم و درست استفاده‌ش کنیم، تقریبا به همون خوبی می‌تونه کارمون رو راه بندازه.

این رو نه فقط توی دانشگاه، که توی خیلی جاهای زندگیمون باهاش مواجه می‌شیم. به نظرم پوچی و بیهودگی چیزیه که باید توی زندگیمون مدام هرس‌ش کنیم وگرنه روحمون می‌میره. شغلمون، دانشگاهمون، ارتباطاتمون، عاداتمون یا هرچیزی که توش بیهودگیه، باید داس برداریم و از بیخ بکَنیمشون.

اون سایت گنجور چقدر واقعا دیزاینش از نظر رابط کاربری زشت و اشتباهه

بهترین کار بعد از سخت شدن شرایط، ول کردن و رفتنه. موندن و جنگیدن برای بچه‌استریتاس.

آدم مغرور هرقدر هم وارد و مسلط و استاد باشه، از درون ضعیف و حقیره و چندان شایسته‌ی احترام نیست.

تلگرام تو واقعا دیوونه‌ای 😂

۲۰۷ چهار میلیارده؟ :))

یه هزینه مالی سنگین کردم چند روز پیش و متوجه شدم چقدر دستم خالیه و چقدر به سادگی آدم فرونشست اقتصادی می‌کنه.

نمی‌دونم، تردمیل بخرم؟

اینکه کسی که می‌شناسیش، بمیره و دیگه هرگز هرگز راهی برای حرف زدن باهاش و تجربه کردن زندگی در کنارش نداشته باشی، اون‌قدر به نظرم تلخه که شاید اگر با علم به وجود این حقیقت در جهان، از من اجازه می‌خواستن که من رو به دنیا بیارن یا نه، جوابم نه بود.

ای درد

در سوگ اکانت کلادم که بن شد نشسته‌ام.

چقدر زود پریگوژین رو فراموش کردیم

چرا با پست کردن عکس از خودم، اینترنت رو زشت کنم؟

یه جوری ذهنم آشفته است و همه‌چیز به هم ریخته که تنها درمونش اینه که ول کنم بشینم کف زمین بخندم به همه‌چی

همیشه جابینجا و جاباما رو قاطی می‌کنم. مثلا می‌رم تو جاباما رزومه می‌فرستم و از جابینجا خونه اجاره می‌کنم.