Hom Pant

मेरो जिन्दगीमा १ प्रतिशत पनि सम्भावना नभएका तर घटेका घटनाहरु सुन्नुहोस र बुझ्नु होस् । म पनि चुनाबमा उठ्ने १ प्रतिशत सम्भावना भएको थाहा पाउनु होस् । १. म सानो छंदा हाई स्कूल पढुला भनेर सोचे कै थिएन । किन भने त्यति बेला म्याग्दीको पुन मगर समाजमा १ प्रतिशतले पनि छोराछोरीलाई हाई स्कूल पढाएका थिएनन् । तर जसरी तसरी मेरो बाबाले मलाई हाई स्कूल पढाए र म शिक्षक बनें । २. मैले ३१ बर्षको उमेर सम्म अमेरिकामा गएर पढ्न जान पाउँला भनेर सोचेकै थिएन । अनि ३२ बर्षको उमेरमा अमेरिका पढ्न जान पाउने सम्भावना १ प्रतिशत पनि थिएन । तर जबर्जस्ति लागेर ३४ बर्ष लाग्दा अमेरिकामा ब्याचलर पढ्ने मौका पाएँ । ३. म अमेरिका बाट फर्केर नेपालमा बसुँला र गाउँ गाउँमा काम गरुँला भनेर सोचेकै थिएन र के गर्ने भन्ने थाहा नै थिएन । त्यसको सम्भावना १% मात्र थियो होला । तर अमेरिका बाट फर्केर म नेपालमा बसेर काम गरेको ३१ बर्ष भयो । ४. वायरलेस प्रबिधिलाई प्रयोग गरेर नेपालको दुर्गम गाउँहरुमा इन्टरनेट पुर्याउने सम्भावना १ प्रतिशत पनि थिएन । बिदेशी इन्जिनियरहरुको भनाई अनुसार त त्यो काम असम्भव नै थियो । तर त्यो काम पनि जबर्जस्ती सुरु गरियो र सफल भयो । ५. सन् २०१७ सम्म राष्ट्रिय आविष्कार केन्द्रलाई अहिलेको अबस्थामा ल्याउन सकिएला भन्ने १ प्रतिशत जति पनि आशा थिएन । किन भने कुनै पनि सरकार, बैंक र दात्री संस्थाहरुले पटक्कै पत्याएनन । तर अहिले ता आम नागरीकको सहयोगले गर्दा चन्द्रमा सम्म पुग्न नसके पनि नेपाललाई अझै धेरै माथि पुर्याउने आँटछ । अन्तमा, मैले आम नागरीकहरु संग मिलेर नेपालमा राजनैतिक पार्टी खोलेर चुनाब लड्ने र सरकारमा जाने भन्ने कुराको १ प्रतिशत पनि सम्भावाना छैन किन भने म त्यसो गर्न चाहन्न । तर -- अब त्यसको सम्भावना पनि १ प्रतिशत देखियो । गण्डकी प्रदेशको नबप्रबर्तन, अनुसन्धान र आविष्कारको अभियानमा अहिले मैले भोग्नु परेको बाधा, अड्चन र सरकारी नीति नियमको पेलाई यहि रुपमा रही रहने हो भने मेरो सांसद बन्ने सम्भावना १ प्रतिशत छ । मन्त्री र सचिवको पेलाई आम नागरीकहरुले भोगेको कुरा हो । लौ जा, जे पर्ला पर्ला । दिर्घकालिन सपना सहित मरिमेटेर काम गर्ने आम नेपालीहरु को लागी आबश्यक कानुन बनाउन नेताहरुले नसक्ने र मन्त्रालयका सचिबहरुले कानुन छैन भनेर दुख दिने तरिकाले देशको आर्थिक स्थिति सुध्रदैन र त्यो कुरा कसैलाई पनि सह्य हुने छैन । 🙏🙏🙏🙏