Not-So-Good Apple #ไพร่บนเรือนพี่เพ็ชร

อันนี้เป็นผีฮาโลวีนมั้ย เจ้าพี่มาหลอกหรืออำดงคิดไปเอง—

#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี #AYWD “วันพรุ่งพ่อมาทรงบาตรกับแม่หนา แม่ให้ข้าหลวงไปนิมนต์พระอาจารย์ แลสาย ๆ จักส่งคนไปรับท่านมา” แม่อยู่หัวมินจีซวาพูดขึ้นขณะกำลังประทับอยู่บนตั่งข้างพ่ออยู่หัวนริศ ทั้งสองนั่งชมกุหลาบมอญที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ในสวนภายในตำหนักที่สร้างขึ้นเพื่อให้มินจีซวาได้พักผ่อนหย่อนใจ มองดูฝูงผีเสื้อนับร้อยบินไปดูดน้ำหวานจากเกสรกุหลาบ “แม่มีเรื่องไม่สบายใจอันใดฤๅ” นริศหันไปมองคนข้าง ๆ ที่พึ่งพูดขึ้น ถึงสวนตรงหน้าจะงามเพียงใด แต่ใบหน้างดงามที่ตนหลงรัก บัดนี้กลับเศร้าหมองยิ่งนัก “ช่วงนี้แม่รู้สึกจิตใจหม่นหมองนัก ตั้งแต่ที่มีนางข้าหลวงตายพร้อมกัน อยากทำบุญทำกุศลแลฟังธรรมเสียหน่อย” มินจีซวาหันมาตอบผู้เป็นสวามีด้วยใบหน้าทุกข์ใจแสดงถึงความสะเทือนใจยิ่งนักต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 3 วันก่อน เกิดเหตุนางข้าหลวงที่พึ่งรับเข้ามาไม่นานตายอยู่ในเรือนนอน 2 ศพและมีนางข้าหลวงหายตัวไปอีก 1 คน ด้วยเป็นที่เกิดเหตุอุกฉกรรจ์ในวัง ตำรวจวังได้สืบหาสาเหตุการตายแล้วคาดว่าตายจากพิษ ผู้ต้องสงสัยคือนางข้าหลวงที่หายไปและข้าหลวงคนอื่น ๆ ยังให้เบาะแสเพิ่มว่านางข้าหลวงที่หายไปเป็นคนขี้อิจฉา ชอบว่าร้ายนางข้าหลวง 2 คนที่ตายให้ข้าหลวงคนอื่นฟัง แต่ก็ไม่คิดว่าจะอิจฉากันถึงฆ่าแกงกันได้ลง “วันนี้พ่อไม่ไปหาองค์เงินดีกว่า ให้พ่อกล่อมแม่นอนหนา” นริศสวมกอดปลอบประโลมคนรักที่ได้รับรู้เรื่องราวสะเทือนใจ ‘ถึงเจ้าพี่จักเคยเป็นแม่ทัพนำศึกแต่ก็มิได้คุ้นชินกับเล่ห์กลของฝ่ายใน มิแปลกที่จักขวัญเสียเช่นนี้’ “ขอบน้ำใจพ่อมากหนา” มินจีซวาเอนกายรับสัมผัสปลอบประโลมจากคนรัก “พ่อห่วงแม่ แม่ทุกข์เช่นนี้พ่อไม่อยากให้อยู่คนเดียว” น้ำเสียงห่วงใยจากพ่ออยู่หัวช่วยเปลี่ยนบรรยากาศหม่นหมองให้กลายเป็นอบอุ่นไม่แพ้แสงอาทิตย์ที่กำลังส่องลงมาให้ความอบอุ่นกับผืนดิน . . . “เจอฤยัง พี่มังจา” มินจีซวาแสร้งว่าออกมาสั่งงานเกี่ยวกับงานบุญวันพรุ่งแก่พระพี่เลี้ยงแต่ใครจักรู้ว่าแม่อยู่หัวผู้งดงาม จักเป็นคนสั่งให้วางยานางข้าหลวงแลส่งคนไปตามเก็บนางข้าหลวงที่ลงมือไม่ให้เหลือหลักฐานที่จักสาวมาถึงตนได้ “เจอแลเก็บกวาดจนสิ้นแล้วพระพุทธเจ้าข้า” มังจาปะโรผู้เป็นพระพี่เลี้ยงคอยปกป้องและขจัดทุกเรื่องขัดใจแม่อยู่หัวรายงานผลที่ถูกสั่งให้ไปทำ “ดี พี่ไปพักเถิด ข้าจักกลับเข้าไปหานริศแล้ว” . . . “สั่งงานพี่เลี้ยงวันพรุ่งฤๅ” นริศที่นุ่งเพียงผ้านุ่งผืนเดียวอ่านสมุดข่อยอยู่บนเตียงบรรทม “อื้อ ให้เตรียมดอกไม้งาม ๆ แลช่วงเช้าจักให้ช่วยข้าผลัดผ้างาม ๆ ด้วย” มินจีซวาเดินเข้าไปนั่งข้างสวามีแลบีบนวดกล้ามแขนคลายความเหนื่อยล้าให้พ่ออยู่หัวผู้ทรงงานหนัก “ข้าอยากเปลี่ยนให้เป็นงานบุญยิ่งใหญ่ อยากโอ้อวดความงามของแม่ยิ่งนัก แต่ใจนึงก็หึงหวง” เมื่อคนรักมาถึง สมุดข่อยอ่านฆ่าเวลาก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นริศวางสมุดข่อยลงและหันมาเชยคางมินจีซวาขึ้นมามองดูใบหน้างดงามที่ตนตกหลุมรัก มองเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเบื่อ “โธ่ น่าเอ็นดู พ่อมิได้หึงหวงแม่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย แม่ก็หึงหวงพ่อเช่นกัน หล่อเหลาจนมิอยากให้ใครได้ยล” มินจีซวาไม่ยอมน้อยหน้า ยกมือเรียวขึ้นมาประคองใบหน้าของสวามีเช่นกัน “พอใจข้ายิ่ง งามให้ข้าได้ยลผู้เดียวดีนักแล” ปลายนิ้วของนริศเกลี่ยที่ริมฝีปากอิ่มไม่หยุด “แม่ก็อยากเก็บพ่อไว้ยลแต่เพียงผู้เดียวบ้าง…นางเล็กนางน้อยได้เห็นเป็นต้องตกหลุมรักแน่ ข้าไม่ชอบ” “ความหล่อเหลาของข้ามันชั่วช้าเสียจริง ทำให้เมียข้าต้องหนักใจ ข้าจักทำเช่นไรดี” “ห้ามมีคนอื่นนอกจากข้า พ่อทำได้ฤไม่” ทั้งสองปล่อยมือจากใบหน้าอีกฝ่าย นริศใช้วงแขนใหญ่โอบมินจีซวาเข้ามาแนบตัวจนหน้าผากของทั้งคู่สัมผัสกัน “ง่ายถึงเพียงนี้เทียว พ่อน่ะมองเพียงแม่มาตลอด ใต้หล้าไม่มีผู้ใดทำให้พ่อเปลี่ยนใจไปจากแม่ได้” “แม่เชื่อพ่อ” มินจีซวาส่งยิ้มให้คนรักและเลื่อนศีรษะลงไปซบกับอกแกร่ง เพียงแต่ว่าสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เมื่อคลาดจากสายตาคนรักแล้ว กลับกลายเป็นสายตาเย็นชาที่มองออกไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ‘เพราะเชื่อ แต่ก็ยังมีอ้ายอีที่คิดลองดีจักลองของ ริอาจอยากปีนตั่งทองหวังใช้คุณไสยมนต์ดำกับผัวกู’ — จบ