Mori Sawa

#TajiriLaKihaya KWA NINI NAUNGA MARIDHIANO KATI YA SERIKALI NA CHADEMA? Wengine wanauliza: “Kwa nini unaunga mkono maridhiano? Mbona tumepambana mpaka hapa?” Kwanza, tusidanganyane kuhusu tulikotoka. Lissu aliwekwa kizuizini hata kabla ya tarehe 29 Oktoba. Kipindi hicho, sisi wote tuliungana na kauli mbiu ya KUTOKUPIGA KURA. Wakati huo hakuna aliyekuwa anazungumzia maridhiano. wananchi walitekeleza wajibu wao. Watu walikataa kushiriki Uchafuzi. Lakini kuna ukweli mwingine mchungu, Dunia haina haki siku zote. Pamoja na kususa kwetu, CCM iliingia madarakani. Tulifanya sehemu yetu kama wananchi, lakini watu na mataifa tuliodhani wangetusaidia zaidi hawakufanya tulichotarajia. SASA TUANGALIE HALI HALISI Immediately baada ya uchaguzi na kile kilichotokea, CHADEMA na Lissu walikuwa na bargaining power kubwa sana. Kulikuwa na pressure kubwa ndani ya nchi. Kulikuwa na attention kubwa kutoka nje. Kulikuwa na hasira kubwa miongoni mwa wananchi. Na serikali ilikuwa kwenye pressure. Kwa mazingira yale, kama CHADEMA na Lissu wangekubali kukaa mezani kujadiliana, nguvu yao ya majadiliano ingekuwa kubwa sana. Lakini hawakukubali. Walitegemea kwamba nguvu ya umma ingeendelea kuwa nyuma yao. Ninaelewa kabisa kwa nini walifanya hivyo. Lakini politics is also about timing. Kadri muda ulivyokwenda, maisha yaliendelea. Serikali ikaanza kujiweka sawa. CCM ikazidi kuwa comfortable. Wananchi waliendelea na shughuli zao. Jumuiya ya kimataifa nayo ikaendelea na agenda zake nyingine. Na sisi tuliobaki hapa tukiumia mioyoni, tuligundua kwamba hasira peke yake haitoshi kubadilisha mfumo. NA HAPA NDIPO TATIZO LILIPO Lissu bado yupo rumande. Wananchi wanaumia. Wanaharakati wanatweet. Wanasiasa wanatoa matamko. Lakini ukiangalia maisha ya kila siku, nchi inaendelea kama kawaida. Na hili ndilo swali ambalo kila mmoja wetu anapaswa kujiuliza, Ni madhara gani halisi ambayo Serikali inapata leo kwa Lissu kuendelea kuwa gerezani? Kama jibu ni tweets, hashtags na statements chache, basi lazima tukubali ukweli kwamba pressure yetu imepungua sana. Hiyo ndiyo reality. Si kwamba wananchi hawampendi Lissu. Si kwamba watu wamesahau walichofanya. Ni kwamba maisha yanaendelea. Na kwa kadri muda unavyokwenda, bargaining power ya Lissu na CHADEMA inapungua. SASA TUSEME UKWELI MWINGINE MGUMU Mimi siamini kwamba Lissu atapata haki kwa kutegemea mfumo wa mahakama pekee. Ningependa iwe hivyo. Ningependa mahakama iwe huru na haki itendeke. Lakini politics haijengwi kwenye “ningependa iwe hivi.” Tunapaswa kuangalia reality on the ground. Afrika imejaa mifano ya wapinzani ambao wamekaa miaka wakisubiri haki huku wananchi wakiendelea na maisha yao. Mfano wa Kiiza Besigye Uganda unatufundisha kwamba hata pressure ya kimataifa inaweza kuishia kwenye matamko, wakati mtu mwenyewe ndiye anayebaki akiteseka. Kwa hiyo kama njia tuliyonayo sasa ni kusubiri mahakama, kusubiri mataifa ya nje, au kusubiri wananchi waendelee kutweet… Lissu anaweza kuendelea kusota gerezani huku sisi tukiendelea na maisha yetu. Hilo mimi silikubali. MARIDHIANO NINAYOYASEMA SIYO KUUNGANA NA SERIKALI Hili watu wengi hawalielewi. Sijasema Lissu aungane na Serikali. Sijasema CHADEMA iunge mkono CCM. Sijasema CHADEMA iachane na misimamo yake. Sijasema tusahau yaliyotokea. Ninachosema ni kwamba lazima tutafute njia ya kumtoa Lissu gerezani. Kama meza ya mazungumzo ndiyo njia iliyopo, basi kaa mezani. Negotiation siyo surrender. Kukaa mezani siyo usaliti. Compromise kwenye jambo moja haimaanishi umesalimisha kila kitu. Mwanasiasa mwenye akili anatakiwa kujua wakati wa kupigana, wakati wa kusubiri na wakati wa kujenga strategic retreat. NA KWA LISSU MWENYEWE… Sidhani kama tunapaswa kumuwekea pressure Lissu kwamba lazima yeye mwenyewe aseme, “Nataka maridhiano.” Kumbukeni historia. Mtu aliyepitia mazingira haya hawezi kuonekana kama anajitoa kwa urahisi. Na kauli yoyote atakayoitoa inaweza kutafsiriwa kisiasa. Inapaswa tumuambie hivi…. 1/2