Grażyna Ignaczak-Bandych

Nie wystarczy przyłożyć pieczątkę ministra, żeby z prawa zrobić bezprawie Pan sam w swojej prywatnej sprawie frankowej (wspólnie z byłą żoną) nie złożył wniosku o wyłączenie „neosędziego”, który orzekał w pierwszej instancji – i nie kwestionował tego rozstrzygnięcia, a było korzystne z punktu widzenia biegu przedawnienia roszczeń. To samo dotyczy innych spraw majątkowych: wyroki „neosędziów” Pan akceptuje, gdy Panu służą, a podważa – gdy są niekorzystne. Wracając do Sądu Najwyższego Jedno i drugie rozstrzygnięcie w sprawie prezesa Trybunału Konstytucyjnego Bogdana Święczkowskiego jest legalne – oba zapadły w ramach ustawowych kompetencji Sądu Najwyższego. Pamięta Pan pismo, pod którym podpisała się wasza nominatka Korwin-Piotrowska, a w którego metadanych widnieją nazwiska Krystiana Markiewicza i Macieja Berka? Pismo to szło drogą ustawy o ustroju sądów powszechnych, a zatem nawet wg waszej bezprawnej ścieżki to Sąd Najwyższy był organem właściwym. Minister Sprawiedliwości nie jest od tego, żeby sobie dobierać, którego sędziego uznaje, a którego nie. Poza tym w polskim prawie nie istnieje kategoria „neosędzia”. Art. 179 Konstytucji RP jest jasny: sędziów powołuje Prezydent RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na czas nieoznaczony. Akt powołania przez Prezydenta (prerogatywa z art. 144 ust. 3 pkt 17) kończy procedurę. Po złożeniu ślubowania dana osoba jest sędzią – niezależnie od tego, czy komuś podoba się skład KRS z 2017 r. Pojęcie „neosędzia” to etykieta publicystyczno-polityczna, której nie zna ani Konstytucja, ani żadna ustawa. Potwierdzają to konstytucjonaliści: automatyczne posługiwanie się tym terminem wprowadza chaos, a nie porządek prawny. Nawet TSUE w wyroku Wielkiej Izby z 24 marca 2026 r. (C-521/21) stwierdził wprost, że sama rzekoma nieprawidłowość w procedurze powołania (udział KRS ukształtowanej po 2017 r.) nie wystarcza, by uznać sędziego za niezawisłego. Potrzebna jest całościowa ocena wszystkich okoliczności. Automatyczne wyłączanie całych grup sędziów jest niedopuszczalne. To samo wynika z wcześniejszych orzeczeń TSUE i z faktu, że żaden trybunał nie unieważnił *ex lege* aktów powołania przez Prezydenta. Powiem więcej: TSUE (zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego opublikowanym w 2021 r.) nie stoi ponad polską Konstytucją. To dodatkowo podważa praktykę arbitralnego dzielenia sędziów na „legalnych” i „neosędziów” przez ministra sprawiedliwości – bez podstawy ustawowej i wbrew zasadzie, że status sędziego powołanego przez Prezydenta na wniosek KRS wynika z aktu powołania, a nie z aktualnej oceny politycznej organu wykonawczego. Minister Sprawiedliwości nie ma kompetencji do uznawania jednych orzeczeń SN za „legalne”, a drugich za niebyłe. Taka selekcja narusza zasadę niezależności i niezawisłości sądów (art. 173 i 178 Konstytucji) oraz podział władz. Orzeczenia sądowe korzystają z domniemania ważności i wykonalności, dopóki nie zostaną uchylone w trybie przewidzianym prawem – a nie decyzją ministra czy wpisem na X. Prawo obowiązuje wszystkich. Nie tylko zwykłych obywateli, ale też (a może przede wszystkim) polityków władzy. Także tych, którzy przyzwyczaili się, że można sobie tworzyć kategorie sędziów według aktualnej woli politycznej.